Recensie

Verslag Down The Rabbit Hole 2017

Verslag Down The Rabbit Hole 2017, recensie, review, verslag, festivalverslag

De vierde editie van Down The Rabbit Hole zou er een worden zonder grote namen, zoveel was na een blik op de affiche duidelijk. Waar het festival vorig jaar nog de beschikking had over P.J. Harvey en The National, moest het publiek het dit jaar doen met de elektronische Duitse degelijkheid van Moderat (vrijdag) en de folkliedjes van Fleet Foxes (zaterdag). Maar gelukkig was er een viertal Belgische bands die de kastanjes met plezier uit het vuur haalde.

De Belgen

Het eerste echt sterke optreden van de zaterdag komt dan ook op naam van Bazart. De Vlaamstalige songs van Mathieu Terryn en Simon Nuytten zijn raak vanmiddag, en bovendien doorspekt met intelligente tekstuele vondsten (ga maar eens luisteren naar een prachtsong als Census). Niet raar dus dat de aanvankelijk wat lege Hotot-tent gestaag volstroomt. Bazart zet met hun optreden op DTRH de kroon op een mooi jaar.
Even later is het de beurt aan Warhaus. In de kleine Fuzzy Lop-tent overtuigt de 'eigen' band van de ook in Balthazar actieve Maarten Devoldere met onheilspellende, duistere songs die speciaal gemaakt lijken te zijn voor louche nachtclubs. Devoldere grijpt het publiek dan ook niet bij de strot, maar vol bij de ballen. Een knap en intrigerend optreden.

 Bazart

En wat dacht u van Soulwax? Na een aantal jaar relatieve radiostilte is Soulwax weer helemaal terug, met maar liefst twee albums in twee jaar, en (vooral) een ijzersterke show. In een opstelling waarbij de broertjes Dewaele omringd zijn door maar liefst drie (!) drummers is het een uur lang zowat pure techno wat voorbij komt. Zo komen de tracks van het onlangs verschenen From Deewee op uitzinnige wijze tot leven, met een al even uitzinnig publiek en een uit zijn voegen barstende tent als resultaat. Geen oude favorieten als Any Minute Now, Saturday en Too Many DJ's dus, maar er is werkelijk niemand die daar ook maar één danspasje minder om deed.

 Soulwax

Op de zondagavond is het Oscar & The Wolf die af mag sluiten, en dat is loon naar werken voor de band van Max Colombie, die het zichtbaar naar zijn zin heeft in het prachtige en betoverende decor dat hij deze zomer met zich meeneemt. Een decor dat perfect past bij de dromerige elektropop van Colombie en zijn uitstekende band, die zo nu en dan volledig verdwijnt achter de gigantische ledschermen. Het nieuwe album Infinity verschijnt in september, en de songs van die plaat verraden dat er niet zo heel veel verandert in de muziek van Oscar & The Wolf. En dat is vooralsnog prima, want het feit dat het soms allemaal wel wat eentonig is, wordt doeltreffend verhuld door dat decor en de fantastische lichtshow.

 Oscar & The Wolf

Elektronica

De festivalzomer van 2017 is vooral de definitieve doorbraak van de elektronische muziek Een trend die al een aantal jaar aan de gang is in de popmuziek. Zo mag het eerder genoemde Moderat de vrijdag afsluiten, terwijl het eerder op de dag al de beurt was aan het Australische Pond, dat zich meer en meer ontpopt als het kleine broertje van Tame Impala. Niet zo gek overigens, met Jay Watson die in beide bands actief is. De psychedelische, soms wat dromerige elektronica van met name het laatste album The Weather komt prima uit de verf, al kruipt het geluid soms wel heel dicht tegen dat van hun grote broer aan.

 Pond

Op de zaterdag is de beurt aan SOHN, het alter ego Christopher Michael Taylor. De Brit belichaamt alles wat er mis is kan gaan bij het maken van elektronische muziek. Zijn ambient-achtige, veelal met falsetstem gezongen popliedjes zijn saai en zielloos, en missen bovendien authenticiteit, gevoel en energie. Misschien well de grootste tegenvaller van het weekend.

Hoe het ook kan laat de piepjonge Maggie Rogers zien, met een set goed doordachte popliedjes waarbij het fijn ontwaken (of ontkateren) is, op de zondagmiddag. Mooie liedjes als Dog Years en de serene danspasjes van Rogers toveren spontaan een glimlach op de gezichten van iedereen die zijn weg naar de Teddy Widder-tent zo vroeg op de derde dag gevonden heeft. Ontwapenend en charmant.

 Maggie Rogers

Gitaren

Het was echt zoeken naar leuke gitaarbandjes, dit weekend. Maar na een wat plichtmatig optreden van Cage The Elephant (foto bovenaan), waarbij het feit dat oudjes als In One Ear en Ain't No Rest For The Wicked (van het debuut uit 2008) de twee hoogtepunten van de set zijn, eigenlijk alles zegt, hebben we eindelijk beet met Wand. De uit het zonnige Californië afkomstige band rond opperhoofd Cory Hanson kan nog wel eens wat rommelig uit de hoek komen, maar op DTRH heeft het viertal hun zaakjes uitstekend voor elkaar. Opwindende gitaarliedjes die alle kanten op schieten, met overtuiging en enthousiasme gebracht, waarbij de liedjes van het in september te verschijnen nieuwe album Plum duidelijk voor een kwaliteitsinjectie zorgen, en de juiste balans brengen in de setlist van Hanson en Co. Wand groeit na drie albums nog steeds.

 Wand

Het wordt ons ook niet makkelijk gemaakt op de zondag. Ben je op zoek naar gitaarbandjes, gaat een band als Temples plots helemaal los met elektronica op hun laatste album Volcano. Vreemd genoeg werkt het wel. Nieuwe, elektronische songs als opener All Join In en het prachtige Certainty combineren mooi met de psychedelische sixties gitaarpop van bijvoorbeeld Mesmerise en hit Shelter Song. Al vroeg in de set, tijdens Colours To Life, gaat het technisch even mis met de gitaar van zanger James Bagshaw, maar dat is dan ook het enige smetje op een prima optreden.

Spoon is zo ongeveer de allergrootste band die nooit groot geworden is. Album na album krijgen de Amerikanen lyrische kritieken, en bij hun zojuist verschenen nieuwe plaat Hot Thoughts is het al niet anders. De band opent met het titelnummer, en laat vervolgens ook op DTRH 2017 zien gewoon een heel spannend en zeldzaam eigenwijs gitaarbandje te zijn, dat bovendien overloopt van de kwaliteit.

 Spoon
 

De tegenvallers

De grote tegenvaller van het weekend was zonder enige twijfel The Avalanches. De sample-kunstenaars uit Australië gaan al direct vanaf het begin opzichtig de mist in, met een luidkeels gescandeerd “What's up, Amsterdam?” en eigenlijk komt het daarna niet meer goed. Het vorig jaar verschenen album Wildflower kan niet tippen aan hun klassieker (en enige andere album) Since I Left You, uit 2000, waardoor het nieuwe songmateriaal grote zwakke plekken in de setlijst slaat, bijna alles staat op tape, en bovendien zijn de sample-intermezzo's tussen de nummers door ronduit hinderlijk. En natuurlijk is het een feestje in de tent, maar dat was ook gebeurd als iemand gewoon een plaatje had opgezet.

 Fleet Foxes

Het optreden van Fleet Foxes was bij vlagen ronduit prachtig, zowel de indiefolk van het oudere werk als de wat meer proggy folk van het nieuwe, vorige week verschenen Crack-Up, maar dat kon niet voorkomen dat de veel te grote Hotot al na een aantal nummers flink leegliep. Fleet Foxes was daarmee simpelweg niet de gedroomde afsluiter van de zaterdagavond.
En ook Spinvis kreeg geen loon naar werken. Zijn prachtige, melancholieke liedjes zorgden voor tranen van ontroering bij menigeen (echt!), maar Erik de Jong was niet opgewassen tegen het geroezemoes van het publiek dat het hele optreden maar rond bleef zoemen.

De hoogtepunten

Gelukkig viel er ook veel te genieten tijdens DTRH 2017.
Bear's Den zorgde al voor een vroeg hoogtepunt op vrijdagavond. Het duo Andrew Davie en Kevin Jones en hun band waren uitstekend op dreef. De wat meer met elektronica opgeleukte songs van Red Earth & Pouring Rain, zoals het titelnummer en Dew On The Vine, kleurden prachtig met het folky werk van Islands. En dan helpt het natuurlijk ook als het geluid prachtig voor elkaar is.

 Bear's Den

Na het eerder genoemde drietal Belgische bands op de zaterdag, en Oscar & The Wolf op zondag, was Warpaint een ander hoogtepunt op de afsluitende festivaldag. Een dag eerder stond de band nog op Glastonbury, en blijkbaar gierde de adrenaline nog door de vier dameslijven, want het optreden van Warpaint barstte van de energie en overtuiging. De uitdagend gezongen meerstemmige songs gaven een mooie dwarsdoorsnede van de drie albums die de band tot nu toe uitbracht. Het lome Undertow, het dromerige Love Is To Die, of danshitje New Song, het was allemaal even gloedvol en raak.

 Warpaint

En verder….

Op de zondag stond daar opeens Parels van de Jordaan op de festivalwei. De liedjes van dit Amsterdamse Zwanenkoor (in klederdracht), waarbij ook Wende Snijders nog even mee kwam zingen, zorgden voor puur geluk op de gezichten van de aanwezigen, en een hele lange polonaise die zich daar tussendoor slingerde. Puur geluk, veroorzaakt door liedjes als Bij Ons In De Jordaan, Langs De Amsterdamse Grachten en natuurlijk Pikketanussie.

 Parels van de Jordaan.

We hadden Torre Florim en zijn mannen al heel het weekend in de backstage rond zien hobbelen, dus kon het eigenlijk niet uitblijven: een verrassingsoptreden van De Staat. En zo geschiedde. Tegen tien uur zondagavond nam De Staat bezit van het podium op het Veld. Een overtuigende thuiswedstrijd volgde, voor de gelukkigen die er op tijd waren tenminste, want al snel mocht er van de onverbiddelijke organisatie niemand het veld meer op.

Het was al met al toch weer een mooie editie, al waren de meningen verdeeld over het programma op Down The Rabbit Hole. Er was veel moois te zien, maar het festival zou er verstandig aan doen om volgend jaar toch een aantal echte headliners aan te trekken, en zo de continuïteit te waarborgen.

TEKST: RONALD RENIRIE
FOTO'S: RENE OONK

 

Gezien: 

De Groene Heuvels, Beuningen/Ewijk.

Muzine Beoordeling: 

6

ad bol.com

FIFA 18

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us