Recensie

Verslag Down The Rabbit Hole 2018

Verslag Down The Rabbit Hole 2018, recensie, review

 

Laten we aan het begin van dit verslag maar direct met de deur in huis vallen. Down The Rabbit Hole 2018 was op voorhand misschien al de meest tot de verbeelding sprekende editie, maar het festival bij Beuningen maakte die verwachting het afgelopen weekeinde meer dan waar. Dankzij de weergoden, die deze vijfde editie extreem gunstig gezind waren, waardoor er volop gezwommen werd in het meer waaraan het idyllische festivalterrein gelegen is, maar toch vooral door het uitstekende, brede programma waarin ruimte was voor gedroomde headliners als Nick Cave & The Bad Seeds, Queens Of The Stone Age en Talking Heads-voorman David Byrne en een flink aantal fijne verrassingen.

 

De Headliners
De headliners deden over het algemeen wat er van ze verwacht mocht worden. Queens Of The Stone Age knalde er vrijdag avond stevig op los, met een pak snoeiharde gitaarsongs. Alleen MGMT viel die eerste avond door de mand, met een ongeïnspireerde set, waarbij alleen hitsingle Time To Pretend even voor wat opwinding zorgde, waarna het optreden als een nachtkaars uitging.
Hoe anders was dat bij het optreden van David Byrne, die zaterdagavond voor een van de absolute hoogtepunten van het weekeind zorgde. Op een volledig leeg podium (er stonden zelfs geen monitors) maakte Byrne en zijn groep mobiele muzikanten er een waar theaterstuk van. Dansend op blote voeten was hij als een prediker die zijn volgelingen op de festivalwei een glimlach van oor tot oor bezorgde, en waarbij Talking Heads-klassiekers als I Zimbra, Slippery people, Once In A Lifetime en Burning Down The House de meeste indruk maakten. Een fenomenale show van een 66-jarige muzikant die nog lang niet volgevreten is.

MGMT

 

David Byrne

Op de zondagavond deed Franz Ferdinand waarvoor frontman Alex Kapranos & co voor gekomen waren: een feestje bouwen, met behalve een enkel nummer van het laatste, wat meer elektronische album Always Ascending, toch vooral de grote FF-hits als Do You Want To, Dark Of The Matinee en natuurlijk Take Me Out.
De zondag werd afgesloten door Nick Cave (foto helemaal boven) die er met zijn Bad Seeds een even intieme als intense show van maakte. Helaas hadden zo laat op zondagavond veel mensen het al gehad met de warmte, want het grote veld voor de Hotot was slechts voor driekwart gevuld, waardoor die vroege vertrekkers zichzelf bombardeerden tot de verliezers van het weekeinde.

Franz Ferdinand  (foto: Jan Rijk)
 

 

De Tegenvallers

Behalve het eerder genoemde MGMT viel ook Black Rebel Motorcycle Club wat tegen op de openingsdag. Of het door de warmte kwam, of door het gigantische podium, de Amerikanen, die toch bekend staan om hun spannende live shows, kwamen geen moment echt los. Iets dat ook gold voor Fink, die met zijn bluesy rockliedjes wat belegen overkwam, en nooit echt wist te overtuigen.

Black Rebel Motorcycle Club (foto: Jan Rijk)
 

 

De Oude Helden

Oude Helden waren er ook, op DTRH 2018. Zo waren er op vrijdag maar liefst twee (!!) onaangekondigde shows van Claw Boys Claw. Eerst vroeg op de dag in de Teddy Widder tent, als vervanger van Curtis Harding, die vanwege een vertraging op het vliegveld van Barcelona vaststond, en het later op de dag mag proberen in de Fuzzy Lop tent, en aan het eind van de dag nog eens, op het afgeladen, zweterige Vuige Veld, waar de band mag laten zien hoe rock ‘n’ roll gemaakt hoort te worden. Zanger Peter Te Bos en vooral gitarist John Cameron dweilen van begin tot eind de vloer aan met iedereen op het veld. Een heerlijke show.
En dan was er een dag later het sympathieke collectief Calexico, dat perfect stond geprogrammeerd aan het eind van de middag, waardoor de toch al zo stralende zon nog een beetje harder zijn best deed bij de Americana liedjes vol Mexicaanse invloeden en trompetjes van voorman Joey Burns.
Op de zondag stroomt het veld voor de Hotot al snel vol voor The Breeders. De sympathieke zusjes Kim en Kelly Deal, bassiste Josephine Wiggs, en drummer Jim McPherson, die er als altijd weer hard voor moet werken, spelen hun aan alle kanten rammelende liedjes nog altijd alles behalve perfect, maar dat doet niets af aan de charme van het viertal. Zeker niet met een setlist vol ‘classics’ en zelfs een fijne versie van Gigantic, van Kim Deal’s andere band The Pixies. Alles behalve muzikaal overtuigend, maar charmant genoeg om daar mee weg te komen.

Claw Boys Claw

Calexico 

 

De Winnaars

Zaterdag vroeg in de middag staat de Fuzzy Lop-tent al afgeladen vol als Yungblud aftrapt. De pas 19-jarige Brit Dominic Harrison heeft alles in zich om een hele grote te worden: bravoure, een energieke liveshow, een heerlijk luie timing, en vooral een flink pak ijzersterke liedjes. Zijn set bestaat voornamelijk uit songs van zijn titelloze debuut-EP, die eerder dit jaar verscheen, en een aantal tracks van zijn eerste volledige album, dat komende vrijdag uitkomt. Protestliedjes met heerlijke beats, en een onmiskenbare hitpotentie.
Na een periode van een aantal jaar waarin elektronische indiemuziek het leek te winnen van de ‘traditionele’ gitaarbandjes, zijn de gitaren, niet voor het eerst deze zomer, weer helemaal terug op de festivals, en zijn het ook de bandjes die een flinke bak teringherrie produceren, die zichzelf kronen tot de winnaars van DTRH 2018.
Wat te denken van het uit Londen afkomstige Warmduscher, dat onder leiding van zanger Clams Baker Jr. (als altijd met cowboyhoed) met hun mix van punk, funk, rock en blues zorgt voor het eerste hoogtepunt op de vrijdag? Of het almaar strakker wordende IDLES? De Britten zijn dolblij dat ze mogen spelen vlak voor hun helden Oh Sees, maar doen zeker niet onder voor de oh zo productieve John Dwyer en zijn troep wilde muzikanten. Beide bands vlammen in de Fuzzy Lop alsof hun leven er vanaf hangt, en doen de temperatuur tot ver boven het kookpunt stijgen. En dan moeten de twee beste bands nog komen.
Suuns levert live eigenlijk altijd, en zo ook deze zondag. Het viertal uit Montreal hypnotiseert met hun stronteigenwijze indierock, vol rare wendingen, elektronica, snoeiharde gitaren en psychedelica, terwijl de jonge honden van Shame, die begin dit jaar het fenomenale album Songs Of Praise uitbrachten, moeiteloos overtuigen met een optreden vol energieke postpunk songs, en een zanger (Charlie Steen) die volledig losgaat op de muzikale stoomwals die zijn band is.

Yungblud

Warmduscher

IDLES

Oh Sees 

Suuns

Shame

 

Na het minder sterke programma van vorig jaar is Down The Rabbit Hole weer helemaal terug. Dankzij deze editie kan het festival weer jaren vooruit. De locatie is er, het weer was ongelofelijk, en het programma barstte haast uit zijn voegen van de hoogtepunten. Hulde!

TEKST: RONALD RENIRIE
FOTO’S: RENE OONK

Gezien: 

De Groene Heuvels, Ewijk/Beuningen, 29, 30 juni, 1 juli 2018

Muzine Beoordeling: 

9

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us