Recensie

Verslag Lowlands. Dag 1 en 2

Lowlands Verslag 2013
The 1975

Een betere start van deze editie van Lowlands is nauwelijks denkbaar. De middelgrote stad die de komende drie dagen Lowlands heet is zonovergoten en klaar voor een feestje. Om twee uur in de middag trapt The Joy Formidable af in de (iets te grote) Grolsch tent. Maar het trio uit Wales heeft er zin in en opent furieus met This Ladder Is Ours van het meest recente album Wolf's Law. Wat volgt is een oorverdovende set die een dwarsdoorsnee vormt van de drie albums (eersteling A Balloon Called Moaning meegerekend) die Ritzy Brian en haar band tot nu toe uitbrachten. Shoegaze, britpop en emo ineen.

The Joy Formidable

Hoe anders is het vervolgens bij The 1975. De band uit Manchester wordt al enige tijd getipt als The Next Big Thing in het indierock circuit, maar lijkt vooralsnog vooral op een boyband met gitaartjes eronder. The 1975 zou zo maar een in elkaar gezet bandje kunnen zijn. De hippe kleertjes en de zorgvuldige manier waarop de band in de markt wordt gezet (vier singles als opmaat naar het in september te verschijnen debuutalbum) deden al het ergste vrezen' maar als frontman Matthew Healy al in het openingsnummer te laat invalt bij de tapes met zang die met de band meelopen (je hoort dus zang, maar niemand zingt!!!) is het duidelijk. Er is een nieuwe alternatieve Backstreet Boys geboren. En het gaat werken, want de liedjes zijn namelijk gewoon erg goed, en het aantal meisjes van zeventien dat hier in gaat trappen is straks niet te tellen.

In het club circuit zijn de heren van Tame Impala inmiddels een gevestigde naam. De Australiers bewijzen vanmiddag dat ze in een tent van het formaat Alpha ook niet van hun voetstuk vallen. Hun dansbare psychedelische indie-rock valt goed in de smaak bij het publiek. Van de lege ruimte achterin de Alpha wordt dan ook dankbaar gebruik gemaakt om de voetjes van de vloer te gooien. Belofte waargemaakt.

Tame Impala

Ten tijde van debuutalbum Becoming A Jackall stond Villagers, de band van Coner O'Brien, op Lowlands nog in het middelpunt van de belangstelling. Het kan verkeren. Het begin dit jaar verschenen tweede album Awayland kreeg beduidend minder aandacht van pers en publiek en dat is te merken. O'Brien & co werken hard, spelen een mooie en intieme set, maar de vonk wil maar niet overspringen.

Het concept van Biffy Clyro is vrij duidelijk. De heren maken spierballen rock maar schromen niet om er een gevoelige ballad uit te persen. De inmiddels geroutineerde Schotten weten precies hoe ze een grote tent moeten inpakken. De show die de heren neerzetten is alleen wel wat voorspelbaar. De spanning die Biffy Clyro in zich had toen de band nog in kleinere zalen stond is er helaas af. Het publiek geeft de band echter een warm applaus bij het weggalmen van de laatste klanken. Een degelijke rock show met weinig verrassingen dus.

Biffy Clyro

Slayer behoeft geen introductie. Het mooie begin van de dag ten spijt , het water komt inmiddels met bakken uit de hemel vallen, maar ook zonder regen was de Grolsch tent afgeladen geweest. De bezetting mag dan niet meer dezelfde zijn als in de hoogtijdagen van deze legendarische hardrockers, maar de muziek is nog steeds als vanouds. In een uur tijd strooien de heren hun metal uit over het Lowlands publiek dat ook deze stroming weet te waarderen. Rain In Blood doet de tent op haar grondvesten schudden en dat is terecht. Slayer is anno 2013 nog steeds relevant maar tegelijkertijd een curiositeit. Een geslaagd buitenbeentje op het 'alternatieve' Lowlands.

In de Charlie is het vervolgens de beurt aan Jagwar Ma, een trio uit Australië Hun onlangs verschenen debuutalbum is een vergaarbak aan stijlen. Howlin fladdert van The Beatles naar Underworld, en via The Stone Roses weer terug. Live is het een heel ander verhaal. Sluit je ogen, en je waant je in de legendarische Hacienda Club in Manchester, eind jaren tachtig, begin jaren negentig. Heerlijke lome, psychedelische dance, gebracht met bravoure. Een pilletje is niet verplicht, maar wel handig.

De afsluiter van de eerste dag in de Alpha is Nine Inch Nails. Trent Reznor & co zijn een tijdje weg geweest maar weer helemaal terug met een gloednieuw album dat in september verschijnt. Ook vanavond doet de band haar strakke live-reputatie eer aan. De nieuwe songs doen het best aardig, maar het publiek komt pas echt los bij oude krakers als Closer.

De afgelopen maanden is er veel kritiek geweest op het feit dat Lowlands dit jaar geen gedroomde grote namen heeft van het formaat Foo Fighters, Coldplay of Kings Of Leon (om maar wat te noemen), maar er viel op deze eerste dag erg veel te genieten en vooral te ontdekken.

Slayer

Dag 2

De zaterdag begint uitmuntend. En dat is voornamelijk te denken aan Half Moon Run. Wat dit viertal neerzet in de India tent zou zomaar eens een hoogtepuntje van deze editie van Lowlands kunnen blijken te zijn. Puur op muzikaliteit en uitstraling weet de band de volgestroomde tent volledig in te pakken. Vier enthousiaste jonge honden uit Canada, met in hun bagage slechts het onlangs verschenen debuutalbum Dark Eyes betoveren het publiek met uitmuntende indie-folk liedjes. Prachtig vierstemmig gezongen. Een van die vier stemmen is afkomstig van de drummer die, schijnbaar moeiteloos, tijdens het drummen ook nog eens piano speelt. Let op.... tegelijkertijd! Hou dit bandje in de gaten, want hier gaan we absoluut meer van horen.

Heartless Bastards uit Austin, Texas bijten het spits af in de Lima. De Amerikanen weten niet echt te overtuigen op deze vroege zaterdagmiddag. Of het aan de rootsrock van de Amerikanen ligt of aan het publiek dat gewend is dat er op dit podium veelal feestbands staan is een vraagteken. Feit blijft dat Erika Wennerstrom en haar mannen de menigte niet in beweging krijgt. Op een later tijdstip in de India had de band wellicht meer succes gehad.

Wel een feestje is er bij het optreden van het Duitse Seeed. Hun dancehall reggae met een vleugje hiphop doet het uitstekend op een moment dat het zonnetje zich uitbundig boven het Lowlands terrein uitstrekt. Als de band het publiek in de volgepakte Grolsch tent verzoekt het shirt uit te trekken en er boven het hoofd mee te zwaaien wordt daar gretig en massaal gehoor aan gegeven.

Mozes And The Firstborn uit Eindhoven doet deze zomer zo'n beetje elk festival in Nederland aan, en dat is duidelijk te horen aan het steeds strakkere geluid van deze garage/bluesrockers. De band groeit nog steeds en krijgt het publiek moeiteloos achter zich met meezingers als Bloodsucker en I Got Skills.

The Veils

Zanger Finn Andrews van The Veils is een podiumdier pur sang. In een goed gevulde India speelt de band die voor de gelegenheid is uitgebreid tot een zevental een goede mix van oud en nieuw werk. Andrews en co doen hun groeiende livereputatie meer dan eer aan. Een ruime voldoende.

De Bravo staat voordat Miles Kane ook maar een noot gespeeld hebben al rijen dik buiten de tent. De Britten weten deze massa vast te houden met hun dansbare Britpop/rock. Als Inhaler en Come Closer ingezet worden ontploft de tent bijna. Ook hier een ruime voldoende.

Michael Kiwanuka is pas zesentwintig jaar maar klinkt als een doorleefde soulzanger van rond de vijftig, en dat is positief. Debuutalbum Home Again staat vol met nu al tijdloze soulklassiekers als Tell Me A Tale, I'll Get Along en Bones. De volgepakte Grolsch tent lijkt dan ook helemaal klaar voor deze ietwat vreemde eend in de bijt (voor Lowlands begrippen althans). Jammer genoeg gaat het halverwege de set mis. Of het ligt aan Kiwanuka, het warme weer of de gebruikelijke zaterdagmiddagdip waaraan menig Lowlandsbezoeker toe moet geven zal altijd een raadsel blijven, maar feit is dat het optreden, dat zo veelbelovend begon, als een nachtkaars uitgaat.

Major Lazer

Ook mensen die niet bij het optreden van Major Lazer waren moeten iets van dit optreden hebben mee gekregen. De dampende dance-beats die de volgepakte Grolsch uitknallen lijken heel het Lowlands terrein over te gaan. De band maakt er met het publiek een waar feest van. Iets dat de zaterdagavond natuurlijk ook verdient.

Het Schotse Chvrches maakt de hype die de afgelopen maanden rond de band is ontstaan volledig waar. De electropop van het trio doet mede dankzij singles als Lies en Recover, uitzien naar het in september te verschijnen debuutalbum.

Chvrches

Ondanks de overwegend negatieve kritieken verkoopt het laatste album The Weight Of Your Love van Editors als een trein, en dat is te zien in een uitpuilende Alpha tent. De band heeft de laatste jaren flink aan geloofwaardigheid en enthousiasme moeten inboeten bij de critici, maar de gezichten in de Alpha staan allemaal op happy. Niks mis mee dus. Een gedegen rockshow van een band met een zanger die graag een Bono zou willen zijn, maar het niet is. Op naar dag 3.....

Lees hier verslag van dag 3.

(Verslag: Ronald Klootwijk & Ronald Renirie. Foto's Dimitri Hakke)

Gezien: 

Lowlands, Biddinghuizen, 16/08/2013

Fotos: 

Dimitri Hakke

Muzine Beoordeling: 

7

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us