Recensie

Verslag: Metropolis 2016.

Verslag: Metropolis 2016. recensie, review

Het was de afgelopen periode koorddansen wat betreft de weersvoorspellingen. Ook voor de 28e editie van het Metropolis Festival. Waar festivals als Best Kept Secret en Down The Rabbit Hole de afgelopen weken hun bezoekers moesten ontvangen in een modderpoel die zijn weerga niet kent, krijgt Metropolis eindelijk een keer de prachtige dag waardoor het festival kan gloreren. Maar liefst 33.000 mensen weten hun weg te vinden naar het Rotterdamse Zuiderpark, en dat is best bijzonder, gezien het programma. Nieuw, klein en onbekend, dat is wat Metropolis dit jaar te bieden heeft.

Het Rotterdamse festival heeft na de editie van vorig jaar een moeilijk jaar achter de rug. Door de slechte weersomstandigheden moest Metropolis vorig jaar enige tijd worden stilgelegd, en dat teert in op de reserves van het festival. Maar de organisatie wil Metropolis gratis toegankelijk houden, en weet met een beperkt budget toch weer een heel fijn programma samen te stellen. Zo wandelen we het festivalterrein op bij de tonen van Jerry Hormone, die net iedereen, zichzelf incluis, stout noemt. Goede keus om mee te openen, want een beetje Rotterdamse nuchtere humor en een vette knipoog kan het de afgelopen edities door regen geteisterde, oer-Rotterdamse festival wel gebruiken.

Vervolgens is het de beurt aan Alex Vargas, die samen met zijn maat midden op dat hele grote podium aanvankelijk wat verloren oogt. Hij start ingetogen, met enkel gitaar en zang. De tent is nog niet toe aan zo'n intieme start en keuvelt er op los over het weer en de strafschoppenreeks van gisteravond. Even lijkt Vargas te verzuipen in het lawaai, tot zijn compositie uitmondt in een luid euforisch stuk gebaseerd op een reeks stevige beats. De Deen ontpopt zich tot een warmbloedige genregenoot van James Blake met heerlijke vloeiende beats en stuiterende samples die hij met zijn vingertoppen aanstuurt. Ondertussen moeiteloos zingend met een indrukwekkende stem die tot ver over het veld schalt. De combinatie van moderne beats en elektronica met zijn ingetogen stukken op gitaar maken Vargas tot een spannende en interessante artiest die de Workers tent langzaam maar zeker op de knieën dwingt.

Alex Vargas

De festivalweide loopt langzaam vol wanneer Vaudou Game (foto boven) het podium betreedt. De uit Togo afkomstige voorman Peter Solo toont zich de uitermate prettige voorganger van een heerlijk potje voodoo-funk (zoals hij het zelf noemt). Gooi Fela Kuti in de blender met James Brown (Solo heeft van de zanger als hoogtepunt.zelfs de oohs en aahs van Brown in zijn repertoire), en je hebt een heerlijk dansbare funkmix in handen die uitstekend werkt op de dansspieren van de langzaam maar zeker volstromende tent. De ontzettend simpel spelende ritmesectie verdient hierbij een extra vermelding.

Ondertussen mogen in een hoek van het veld op een klein podium de talenten tot 18 jaar oud hun kunsten laten zien. Your Average Neighbours bijvoorbeeld, een duo dat lekker eigenwijze indie speelt met jazzy uitstapjes. Het rammelt nog lekker, maar wordt met fantastisch naïef bravoure gebracht. Ronduit aandoenlijk ook, dat de jongens hetzelfde overhemd dragen. De hele dag is het hier genieten van dit type aanstormend talent.

Dat frisse uit het hart gegrepen musiceren is jammerlijk afwezig bij de uit Londen afkomstige rapper Loyle Carner. Hij wordt in de pers geroemd om zijn soepele, ja bijna zachte raps. Maar in een tent op een festival gaat die nuance verloren en is het vooral weinig boeiende, maar o zo fijne muzak voor in de zomerzon.

Loyle Carner

En dus haasten we ons naar de Thinkers tent waar White begint. De Schotse band heeft de avond voor het festival indruk gemaakt in Rotown, tijdens een pre-party voor het festival, en dus zijn de verwachtingen hoog gespannen. Metropolis belooft ons een band die groovy dancerock speelt, die doet denken aan bands uit de DFA-stal zoals LCD Soundsystem en The Rapture. Dat blijkt White niet, maar dansbaar en pakkend is de muziek van de Schotten zeer zeker. Met een kien oog voor vloeiende melodieën die aanslaan bij een groter publiek maken ze grootste songs die eerder doet denken aan de glamrock van soortgenoten als White Lies en The Ramona Flowers; een beetje gemodelleerd naar Simple Minds in de dagen dat die hun experimentele fase voorbij waren. White doet het prima op Metropolis; muziek die is gemaakt voor grote scharen in grote tenten. Ze spelen hun hitje Living Fiction - eerder al eens in een minuut ten gehore gebracht bij DWDD - maar komen nog beter uit de verf als de commercieel aandoende rock even wordt verruild voor stuiterende, meer avontuurlijke nummers. White heeft met Leo Condie een charismatisch zanger gehuld in smetteloos wit jasje. Hij bezweert ons dat Schotland de EU echt niet heeft verlaten en smeekt ons hem toe te staan hier te mogen blijven. Dat nemen we in beraad maar we zetten de deur wel wagenwijd open voor Kirstin Lynn, achter de drumkit net zo'n grote blikvanger als zanger Condie. Wat een enthousiasme straalt zij uit, grandioos om naar te kijken. We wisten dankzij Sarah Jones, huppelende kracht achter de kit bij Hot Chip, al dat vrouwen hun mannetje kunnen staan als drummer. Kirstin Lynn neemt de laatste twijfel weg en brengt de dance in de glamrock van White.

White

Grappig ook hoe een zomerzonnetje zijn werk kan doen. Terwijl Vaudou Game met hun funk eerder vanmiddag een volle tent aan het dansen kon zetten, zo kan het Methyl Ethel in een even zo volle tent dat zomerzonnetje gebruiken om heerlijk achteloos tegenaan te leunen. Het trio uit het Australische Perth excelleert in heerlijk lome indiepop liedjes. Ergens tussen The Chameleons, The Cure en The Boxer Rebellion in. En natuurlijk zijn er vele bandjes die dit zelfde ding doen, maar de waliteit van de liedjes, en de warme stem van zanger/gitarist Jake Webb doen Methyl Ethel net boven het gemiddelde niveau van vergelijkbare bandjes uitstijgen. Luister maar eens naar hun zojuist verschenen debuutalbum Oh Inhuman Spectacle, en je bent om.

Methyl Ethel

Hælos uit Londen is al even onder ons en wordt in het thuisland op handen gedragen om hun melancholische slepende synthpop op lome dansbare ritmes. Prima band die netjes binnen de lijntjes kleurt. De band is in feite een trio, dat de voorste linie op het podium bezet. Een clichématig in militair camouflage jasje met pilotenbril uitgedoste zanger die goed heeft gekeken naar Stereo MC's hoe je lijzig moet bewegen, bijgestaan door een Brits bleek blond meisje. Een achter de toetsen een bebrilde figuur die verdacht veel aan Brains uit Thunderbirds doet denken. Er is niet veel aan te merken op de gladde pop van het gezelschap, behalve dat het uitstraling en eigenheid mist.

Hælos

Snel door dan naar Indian Askin. De Amsterdamse band is dit festivalseizoen bijna overal te zien, en misstaat toch niet in de line-up van Metropolis 2016. De band speelt intelligente indie, prettig in het gehoor liggend, avontuurlijk genoeg om te blijven boeien en bij vlagen voldoende explosief om het ook op festivals goed te doen. Uitgevoerd door een zeer kundige band die zichtbaar plezier heeft op het podium. Zanger Chino Ayala straalt Amsterdamse kapsones uit en dolt er een beetje op los door wat te brabbelen in de microfoon. Bassiste Jasja Offermans maakt indruk met retestrakke baslijntjes en een sound om je vingers bij af te likken. Drummer Ferry Kunst blijkt virtuoos en toetsenist Bart van der Elst voegt wat trendy geluidjes toe, want waar ben je als hippe band tegenwoordig zonder vintage orgeltje? Dat uitgerekend een stel Amsterdammers voor een van de hoogtepuntjes op Metropolis moeten zorgen….. Het is niet anders.

Indian Askin

Er is even wat twijfel als het gaat om de zanger van Børns. Is dit nu wat men androgyne noemt? De mannelijk geëtaleerde maniertjes van Garrett Borns zeggen nee, maar de falsetto stem en het naveltruitje zeggen iets heel anders. Hoe dan ook, de elektronisch getinte indiepop van deze Amerikaanse band die binnenkort mee mag als voorprogramma van Mumford & Sons doet het uitstekend in de wederom goed gevulde Thinkers-tent. Jammer is dat de band (typisch Amerikaans?) geen enkele interesse toont in het publiek dat vlak voor hun neus meer lijkt te geven dan de band zelf.

Børns

Welkom bij Iguana Death Cult. Het is een mooi gebaar van de organisatie om deze band als een-na-laatste te laten spelen, maar eigenlijk waren ze de ideale afsluiter geweest van Metropolis 2016 (maar daarover later meer). Het potje stevige rock 'n' roll van deze mannen mag dan weinig vernieuwend zijn, de ramvolle tent explodeert bijna bij dit setje volvette garagerock van de bovenste plank. IDC wil hier iets neerzetten, stapt vol op het gaspedaal, en sleept de overwinning moeiteloos binnen. De vele blije (en springende) gezichten in de Workers-tent kunnen dit beamen. Wat een heerlijk verfrissende show van een ongelofelijk fijn bandje.

Iguana Death Cult

Terwijl de zon geler kleurt en het voelbaar begint af te koelen stapt rapper Vince Stapels op het Thinkers podium. Stapels heeft naam opgebouwd in een serie van samenwerkingen en presenteerde vorig jaar zijn eerste album op het Def Jam label. In de avondzon doen zijn lome beats het goed. De begeleiding is minimalistisch; wat beats en enkel bastonen. Het legt een vloertje voor de beladen teksten van de jonge ster uit Long Beach, California. Maar het is de vraag of de betekenis van wat Stapels te melden heeft tot het veld doordringt. Daar wordt wat meebewogen op de ritmes, maar vooral doorgedronken en met volle teugen genoten van het heerlijke weer en de ontspannen, ronduit gezellige sfeer in het Zuiderpark.

Vince Staples

Afsluiter Death Alley doet op zich alles goed. Het oor krijgt wat het oog waarneemt. Lekkere ouderwetse hardrock, ergens tussen MC5 en Black Sabbath in, ondersteund door een backdrop met een doodshoofd, wapperende haren en zwarte kledij, met het zwart lederen giletje van de zanger als hoogtepunt. En ook dit is Metropolis. Want terwijl de hiphop beats van Vince Staples langzaam wegsterven vanaf de Thinkers-tent, bouwen deze Amsterdammers een hardrock feestje ter afsluiting van deze editie van Metropolis.. Helaas zorgt dit, buiten een kleine pit vooraan het podium, vooral voor heel veel verwonderde gezichten, en wil het, ondanks verwoede pogingen van de band om de stemming er in te krijgen, nergens echt los gaan. En daarom is niet Death Alley, maar Iguana Death Cult, wat Muzine.nl betreft, de echte headliner van Metropolis 2016.

Death Alley

Hoe dan ook, Metropolis heeft het gewoon heel goed gedaan dit jaar. Afgaand op verschillende bronnen is het financieel schrapen geweest om deze editie voor elkaar te boksen. Maar met een beperkt budget, een mooi afwisselend programma, en natuurlijk het heerlijke zomerzonnetje, wist de organisatie toch maar weer liefst 33.000 mensen naar het Rotterdamse Zuiderpark te lokken. Waarvoor hulde. En nu maar hopen dat deze geslaagde editie genoeg financiële armslag weet te genereren voor volgend jaar.

(TEKST: RONALD RENIRIE & WIM DU MORTIER.  FOTO'S: IRENE WITPAARD)

Gezien: 

Zuiderpark, Rotterdam, 03/07/2016

Fotos: 

Irene Witpaard

Muzine Beoordeling: 

9

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us