Recensie

Verslag Metropolis 2018.

Verslag Metropolis 2018., festivalverslag, review, recensie, verslag

 

Voor een festival als het gratis toegankelijke Metropolis is een gunstig oordeel van de weergoden van cruciaal belang. Het festival heeft al jaren een beperkt budget, en is vanwege het gebrek aan entreegelden afhankelijk van drank- en voedselverkoop. De organisatie zal dan ook erg in zijn nopjes geweest zijn met de uitbundige zonneschijn, er was zelfs de hele dag geen enkel wolkje te bekennen boven het rotterdamse Zuiderpark.

Muzikaal was deze dertigste (!) editie iets minder geslaagd. Zeker vergeleken met het sterke programma van de afgelopen twee jaar. Waar in 2016 en 2017 het avontuur de boventoon voerde, is de affiche dit jaar aanzienlijk minder spannend. Toch weten maar liefst 36.000 mensen hun weg naar het park in Rotterdam-Zuid te vinden, het hoogste aantal in vijf jaar.

Opvallend genoeg begint Metropolis 2018 sterk met optredens van de Rotterdamse bands Luka en Lewsberg. Luka is de band van singer-songwriter Lisa Lukaszczyk, die met een fijne stem, een pak meer dan uitstekende, eigenwijze liedjes en een heerlijke drummer, niet voor het eerst, indruk maakt. 'Daar gaan we nog veel van horen', zeggen we dan. En dat hebben ze ook in het buitenland in de gaten, want half augustus staat de band op Sziget.

Ook de tweede Rotterdamse band doet het prima. En jawel, we hebben Arie, de frontman van Lewsberg, zelfs betrapt op een kleine glimlach. Probeer dat maar eens te onderdrukken als je als Rotterdamse act na het presenteren van je debuutplaat, overladen wordt met positieve reacties, en dan ook nog eens op het prestigieuze festival in je eigen stad mag staan. Bij stralend weer, en een volle tent met een grote schare vrienden en bekenden voor het podium. Lewsberg speelt bijna hun hele debuutplaat en doet dat met verve. Eenmaal een beetje op gang walsen ze de tent plat met hun krautachtige thema's en lijkt gitarist Michiel Klein zijn totaal uit het spoor lopende solo in Changes nog net effe lekker langer aan te houden. En natuurlijk dropt bassiste Shalita Dietrich tot ieders - ja ook haar eigen - vermaak een nootje als ze soleert. Lewsberg zorgt in al hun onderkoelde charme al vroeg voor een hoogtepunt.

Luka  (R.O.) 

Lewsberg  (R.O.)

 

 

Ook Giant Party heeft de zaakjes goed voor elkaar. De Britten zijn duidelijk naar het Zuiderpark gekomen met een missie: het publiek op de knieen krijgen. En dat lukt ze moeiteloos met hun funky indiepop die eigentijds klinkt, maar tegelijkertijd stevige wortels heeft in de jaren tachtig. Voeg daar nog een bebaarde charistmatische zanger met een dijk van een stem aan toe, en het wordt, inderdaad: een Gigantisch Feest.

De jonge mannen van Bad Sounds worden geïntroduceerd met de mededeling dat ze het warm hebben. Daar zijn Engelsen niet echt mee bekend. Net als ieder ander zie je ze inderdaad af en toe even met het T-shirtje wapperen, maar over het algemeen hebben de Britten alles onder controle. En ze hebben vooral veel lol, want dat straalt er van af. De naam van de band is misleidend, want er is geen sprake van ‘bad sounds’, maar echt denderend is het nu ook weer niet. Je zou op de indie-funk popliedjes lekker moeten kunnen dansen, wat ook wel gebeurt, maar écht uitnodigend om te swingen is het niet. Niets mis mee – het is vooral verstand op nul, beetje knikken met het hoofd en genieten van de zon in de nek met leuke deuntjes in de oren. En daarmee hebben we direct de tendens op Metropolis 2018 te pakken. Het is voornamelijk allemaal best leuk, maar daar is het in de meeste gevallen ook wel mee gezegd.
Bij Arcane Roots gaat het nog wel even flink los, maar de mathematische emocore songs van de Britten zijn gewoon niet goed genoeg om echt lang te kunnen boeien.
 
Heel anders gaat het eraan toe in de Workers-tent, als in afwachting van Caroline Rose 'I'm not so tough' van Ilse de Lange uit de speakers komt. Is dit een voorbode van de Middle Of The Road die we gaan zien? Is dit maatgevend voor deze editie van Metropolis? Het oogt nog even prozaïsch als de band van de Amerikaanse met gaffertape plastic roosjes plakt op de instrumenten, maar als de artieste al na een nummer bedelt om wiet omdat ze 'te nuchter is om te kunnen spelen', is de lol van haar bubblegumpop er eigenlijk al weer snel af.

 

Giant Party  (R.O.) 

Bad Sounds  (T.J.)

Arcane Roots  (R.O.)

Caroline Rose  (R.O.

 

Gek genoeg is het dan de vreemde eend in de bijt van Metropolis 2018 die de boel weer een beetje recht trekt. Op papier past Kraantje Pappie natuurlijk helemaal niet op Metropolis, maar de sympathieke rapper levert altijd. Ook nu weer, want dankzij de aanstekelijke hiphop van de Groninger worden de rijen om de Thinkers-tent heen dikker en dikker.
Hiphop doet het sowieso uitstekend op deze dertigste editie, want vanaf eind van de middag is The Garden-stage, na eerder op de dag jonge talentvolle bandjes te hebben gehost, volledig in handen van de hiphop scene. Acts als Poke, Bokoesam, Kevin, en vooral Leafs maken daar indruk. Niet raar dus dat het veld voor het podium de rest van de dag volledig afgeladen is. Volgend jaar weer graag.

Dat niet alle hiphop automatisch in orde is bewijst Day Fly. Het geluid van het Brits-Nederlandse duo wordt veelvuldig gecategoriseerd als ‘future soul’. Nu willen we niet al te negatief zijn, maar er lijkt niet heel veel ‘future’ in te zitten. Het podium is kaal en groot; er is teveel lege ruimte. Deze ruimte kunnen de mannen met hun geluid ook niet opvullen. De stem van Beau Nox klinkt net iets te dramatisch voor de lome, soms loopy beat op de achtergrond, waarbij ook zijn gezichtsuitdrukkingen teveel over the top zijn. Het tempo zit er niet lekker in en dan blijft er eigenlijk niet zo heel veel over. De recensies zijn goed en ze zijn onlangs tot 3FM talent uitgeroepen. Maar dat blijkt geen garantie voor succes, want na een kwartier spelen is de tent voor de helft leeg gelopen. Jammer, want single ‘Do You Need Me’ klinkt toch echt niet verkeerd.

 

Kraantje Pappie  (T.J.) 

Leafs @ Garden Stage  (R.O.)

Day Fly  (T.J.)

 

Als je denkt aan Tamino, kom je al snel uit bij termen die overeenkomen met de omschrijving van zijn geluid: donkere, melanchonische pop. In het verleden leek het af en toe alsof de ‘pop’ achterwege was gelaten. Tamino kwam vaak te traag, te somber en te energieloos over. En ja, de Belg met Egyptische roots staat nog steeds emotieloos op het podium. Zelfs jubelende mensen in het publiek – die wel even aangekeken worden – kunnen nog geen glimlach zijn gezicht tevoorschijn toveren. Het geluid is echter wél voller en energieker dan voorheen, en zorgt ervoor dat hij op een zonnige festivaldag in Rotterdam niet misplaatst is. Het is drie kwartier lang heerlijk even meegesleept worden, met de ogen dicht meedeinen. Als straks Tamino zelf ook nog kan uitstralen dat hij het naar zijn zin heeft (Kom op man! Je land staat in de halve finale van het WK!) of in ieder geval doet alsof hij het leuk vindt om er te zijn, komt het vast helemaal goed.

Een groter contrast tussen het donkere geluid van Tamino, en de vrolijke dance-pop van Confidence Man is nauwelijks denkbaar. Nadat eerst een zwartgesluierde drummer en knoppendraaier het podium bestijgen, belanden we even later bij K3-voor-volwassenen. Pakkende elektronische dancetracks worden omlijst door stompzinnige, slecht uitgevoerde  danspasjes die eerder op de lachsspieren werken dan serieus te nemen zijn. Je ziet het publiek in de tent ook verward rondkijken: 'Is dit serieus bedoeld?' Wij hopen van niet.
In de Workers-tent is het vervolgens nog fijn toeven bij de West-Afrikaanse klanken van Togo All Stars, maar bij afsluiter Petit Biscuit gaat het wederom mis. De Fransman Mehdi Benjelloun staat moederziel alleen op het grote podium, voornamelijk om af en toe met zijn vingers een toetsenbord aan te raken. Met de elektro van deze Fransman is op zich niet zo heel veel mis, en ook de visuals op het grote LED-scherm achter hem zijn dik in orde, maar echt los komt het nooit, getuige ook de langzaam leeglopende tent.

 

Tamino  (T.J.) 

Confidence Man  (R.O.)

Petit Biscuit  (T.J.)

 

En daarmee zijn de pure muziekliefhebbers tijdens deze dertigste editie niet bepaald verwend. Het merendeel van het publiek zal daar overigens geen moment van hebben wakker gelegen, maar het is te hopen dat dit niet de tendens voor de komende jaren wordt. En het zal ook best aan het aanbod tijdens dit overvolle festivalweekend gelegen hebben, maar volgend jaar graag weer iets meer avontuur.
 
TEKST: RONALD RENIRIE, TESS JANSSEN EN WIM DU MORTIER.
FOTO'S: RENE OONK, TESS JANSSEN.

Gezien: 

Zuiderpark, Rotterdam, 08/07/2018

Muzine Beoordeling: 

6

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us