Recensie

Verslag Motel Mozaique 2018

Verslag Motel Mozaique 2018, recensie, review

Met de laatste klanken van de piano van Joep Beving bij zonsopkomst zondagmorgen, in de bioscoopzaal hoog in het Groothandelsgebouw, met een ongeëvenaard uitzicht op het stationsplein, eindigt een ongekend veelzijdige editie van Motel Mozaïque. ‘To clash is to meet’, luidde het motto van de editie 2018 van Rotterdams eigen Motel Mozaïque. En dat ging misschien wel meer op voor deze editie dan ooit. Neem nu het programma van de openingsavond. Daar vloog het al alle kanten uit met de elektro van Sohn, de chaos van Charlie & The Lesbians, de gitaarpop van Island en de performance van Bulgaar Ivo Dimchev.

Het aanbod is zo uiteenlopend dat er uit de commentaren moeilijk een lijn te halen is. Welke act springt er deze keer uit? Welke band van naam pakt iedereen in? Ook de samenstellers van dit verslag zijn het vaak roerend met elkaar oneens. Sprekend voorbeeld is het Belgisch post metal gezelschap Amenra. De een noemt het ‘een van de hoogtepunten’ van het festival, de ander ‘verschrikkelijk’. Evenzeer is er debat over elektro-act Otzeki, uiteenlopend van ‘heerlijk’ tot en met ‘veel lol, weinig wol’. Wat wel opvalt in de commentaren is dat de ontdekkingen tot het grootste enthousiasme leiden. Motel Mozaïque 2018 telde op voorhand niet veel grote namen waar liefhebbers hunkerend naar uitkeken. Natuurlijk was er weer een ster uit de folk-richting met Alela Diane en trad Johan voor het eerst weer op. Maar dankzij een veelzijdig team dat de programmering in elkaar schroeft ontstaat een enorm divers aanbod waarin toch vooral de verrassing de voornaamste waarde vertegenwoordigt. De reacties op de optredens van de paar grotere namen op het festival waren doorgaans dat die ‘deden wat er van ze werd verwacht’; gewoon goed. De glimlach op de gezichten komen vooral van die paar ontdekkingen, en die waren er deze editie voor iedereen, voor elke smaak, volop te vinden. Die grote spreiding in het muziekaanbod, ook nog eens verstrooid over een groot aantal locaties in de stad, met dit jaar als schijnend middelpunt het Groothandelsgebouw, zorgt automatisch voor een mooie spreiding van het publiek. Deze editie waren alle concerten goed bereikbaar en op zaterdag was zelfs het smalle gangetje in Vibes niet continue verstopt. Nou ja, op één concert na dan misschien; de plaatpresentatie van Lewsberg in Rotown zorgde – terecht – voor een enorme toeloop. Maar verder was editie 2018 van MoMo, ook dankzij dat goddelijke weer, een lange, heerlijk ontspannen ontdekkingstocht.

 

 MoMo 2018 (JR)

 

Donderdag 19 april

“Sometimes I imagine myself a crazy whore, in the mountains, with a bottle of water, naked. Or a bacterial germ.” Bij het binnentreden van de grote zaal in de schouwburg komt het gelach de laatkomers tegemoet. De Bulgaarse Ivo Dimchev heeft de zaal mee. Hij vult het grote podium met zijn dansers en een laptop. Zijn stem is zuiver en licht, met op momenten een flinke vibrato waarbij opera-invloeden niet te missen zijn. Verder wordt hij ondersteund door lome muziek. Maar het geheel oogt rommelig en het voelt toch vooral als entertainment. Tijdens Wood zingt Dimchev over Jezus en neuken in het bos, terwijl hij met zijn dansers in een halve cirkel zit en zij doen alsof ze zichzelf vingeren. Het bungelt op het randje van smakeloos en is alles behalve origineel.

 

 Ivo Dimchev  (TJ)

 

De jonge mannen van het uit Londen afkomstige Island zijn net begonnen met de tour rond het verschijnen van hun debuutalbum Feels Like Air. Meteen moeten beginnen in de kleine zaal van de schouwburg is dan best spannend. Het duurt even voordat ze loskomen. Ze spelen strak en sterk, en kleuren hun nummers live nog meer in dan op de plaat. Deze band is niet voor niets bekroond met de titel ‘the one band everyone is raving about’; ze maken dat live ook waar. Rollo Doherty’s stem is krachtig, en het fijne gitaarspel van Jack Raeder gaat lekker door de zaal. Halverwege de set verdwijnen de nerveuze gezichten en verschijnen grijnzen en gaan ze écht los, waarbij zelfs het publiek op het podium wordt uitgenodigd.

 

 Island  (TJ)

 

Het optreden van SOHN zou eigenlijk maanden geleden al plaatsvinden. Wegens omstandigheden werd dat concert afgelast, en dat komt Christopher Taylor nu goedmaken. Het concert eerder dit jaar was uitverkocht en de toegangskaarten bleven voor deze avond geldig, dus is het bij aanvang goed vol in de grote zaal van de Schouwburg, en zit de sfeer er goed in. Het podium lijkt te klein met de hoeveelheid apparatuur wanneer drie mannen het podium betreden. De hardware van SOHN bestaat uit twee grote batterijen aan synths, de nodige randapparatuur en drumstel met drumpads. Ze beginnen ingetogen en duiken hun eigen wereldje in en voeren het publiek er moeiteloos in mee. Meteen wordt duidelijk dat SOHN het eerste echte feestje op Motel Mozaique gaat verzorgen. De muziek is licht verteerbaar, dansbaar en prettig. We horen de falsetto stem van Taylor, herkennen veel R&B en proeven een vleugje Blake, een hier en daar een lichte hint van Timberlake. Het is allemaal niet super vernieuwend en hoogstaand, maar het massaal uitgerukte publiek maalt daar terecht niet om. De met de beats interacterende lichtshow maakt het plaatje compleet.

 

 Sohn  (TJ)

 

Vrijdag 20 april

Great News bestaat uit drie Noren die tropisch getinte, psychedelische daze pop maken, met een vleugje Madchester. Ze mogen hun ding doen in een goed gevuld Worm. Het openingsnummer knalt er meteen lekker in, na een mooi opgebouwd en dissonant klinkend intro. Maar de rest van de set lijkt daarna meteen een beetje in te zakken. Het is even wennen aan de kenmerkende lijzige stem van zanger Even Kjelby. Het geheel klinkt soms te dun en te obligaat. En nu de psychedelische Welle (denk bijvoorbeeld aan Tame Impala en Pond) een beetje op z’n retour gaat, moet je meer brengen om op termijn een gevestigde naam te worden in de scene. De funky basloopjes en de zomerse frisheid vergoeden veel, maar niet genoeg om niet op tijd op pad te gaan naar de Schouwburg om een goed plekje te bemachtigen voor het optreden van Johan.

 

 Great News  (JR)

 

In zomerse outfits en met verbrandde konen, incluis een zweepje zweetlucht, komt dan toch een groep mensen van het terras naar de koele Arminiuskerk voor het optreden van A Hawk And A Hacksaw. Er wordt nagepraat over het nieuws van het overlijden van DJ Avici. A Hawk and A Hacksaw bestaat uit accordeonist Jeremy Barnes, die eerder de drummer was voor Neutral Milk Hotel en Bablicon, en violiste Heather Trost. De instrumentale muziek is geïnspireerd door Oost-Europese, Turkse en Balkantradities. De bandnaam is een verwijzing naar het boek Don Quichot van Miguel De Cervantes. Met een knipoog naar de Aksak-meter die veel voorkomt in Balkan- en Turkse muziek. „Ik voelde en voel me nog steeds als Don Quichot”, zo licht Jeremy Barnes het ontstaan van die eigenaardige bandnaam aan zijn Rotterdamse publiek toe. Doet de enorme hangsnor van Jeremy al een appel op je gevoel van weemoed, de klanken van hun muziek doen dat zeker. Ze weten hiermee niet iedereen te plezieren, zij verlaten al snel de kerk, maar er blijft een enthousiast groepje over. Het is niet louter melancholiek wat de klok slaat. Vrolijke passages brengen de tenen in de slippertjes voorzichtig jubelend in beweging. Voor de liefhebber prachtige muziek waarin Don Quichot zich vast had kunnen vinden.

 

 A Hawk and A Hacksaw  (JR)

 

Een bescheiden sensatie mogen we het Rotterdamse Lewsberg wel noemen. Het onlang verschenen debuutalbum werd belachelijk goed ontvangen, wat ook direct de grote toeloop in Rotown verklaart, zo vroeg in de avond. En het moet gezegd, het viertal lost de belofte moeiteloos in. Onder het motto ‘geen uitstraling is ook uitstraling’ zien we een strakke drummer, met daarvoor een uiterst goedgemanierde nerdy zanger/gitarist met bril en een wat apatische gitarist, en in het midden de blikvanger van de band, een swingende bassiste op blote voeten. Maar wat een heerlijke liedjes! Lewsburg rammelt, in de goede zin van het woord, aan alle kanten, en roept herinneringen op aan zowel The Velvet Underground, The Feelies als oude Talking Heads. Hier gaan we meer van horen. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.

 

 Lewsberg  (JR)

 

Bloc Party-voorman Kele Okereke moet het doen met een halfvolle Arminius kerk, maar slaat zich er met een stapel liedjes van zijn solo album Fatherland  en een aantal songs van zijn band kranig doorheen op zijn akoestische gitaar. Gekleed in smetteloos wit shirt, korte broek en al even witte sneakers komen zijn folky liedjes wonderwel mooi tot hun recht in de mooie entourage, met op de achtergrond het indrukwekkende kerkorgel. En natuurlijk krijgen vooral Bloc Party klassiekers als Blue Light en This Modern Love de meeste bijval.

 

 Kele Okereke  (TJ)

 

Na acht jaar stilte is Johan terug. De band die jarenlang gold als het vlaggenschip van zowel de Nederlandse alternatieve gitaarscene als van het Excelsior label verraste vorige week met het sterke nieuwe album Pull Up, en speelt, een aantal try-outs uitgezonderd, in de rotterdamse Schouwburg hun eerste echte show in jaren. En ondanks dat het geluid in de Schouwburg wat mat en steriel klinkt (het blijft een theater), laat de band van Jacob de Greeuw, met dank aan de energieke nieuwe gitarist Robin Berlijn en de toegevoegde toetsenist Jan Teertstra, oren waarom de band al die jaren toonaangevend is geweest in Nederland. Een uur lang vliegen de 24 karaats gitaarliedjes de goed gevulde zaal om de oren, waarbij opvalt hoe makkelijk het nieuwe werk, waaronder single About Time en het prachtige Just Because, zijn weg vindt tussen heerlijke oude songs als Tumble And Fall en Swing. Johan is terug. En dat is alleen maar goed nieuws.

 

 Johan  (JR)

 

Tijd om een verjaardagsfeestje te vieren in de Arminiuskerk. De Amerikaanse singer-songwriter Alela Diane is een van de grotere namen op het MoMo-affiche dit jaar. Haar muziek wordt omschreven als New Weird America en folk. Zij produceert overwegend rustige en ingetogen liedjes. Dat komt prachtig tot zijn recht in deze bijzondere festivallocatie. De stem van Alela Diane betovert vanaf de eerste klanken. Zachte, emotionele en oprechte nummers waarbij sommige tekstlijnen als een mantra worden herhaald. Alela verheft haar hang naar eenvoud en schoonheid tot kunst en raakt daarmee rechtstreeks de harten van de bezoekers. Haar innerlijke en uiterlijke schoonheid verrukken. Het nummer Song for Sandy is een ode aan Britse vocaliste Sandy Denny; zij werd slechts 31 jaar. Alela memoreert dat Sandy daags na dit optreden jarig zou zijn geweest en dat zij haar grote voorbeeld, hoe wrang ook, inmiddels in leeftijd overstijgt. Want precies vandaag, 20 april, is Alela zelf jarig. Dat hoef je het publiek niet een tweede keer te zeggen en de gehele goegemeente zingt haar een Happy Birthday toe. Haar medemuzikanten verrassen haar met taart en vuurwerk en zij, die anderen tot tranen toe weet te ontroeren, pinkt er nu ook zelf een weg.

 

 Alela Diane  (JR)

 

Met cowboyhoed en zonnebril op, en het kastje voor de vocal effects in zijn hand betreedt zanger Clams Baker van de uit Londen afkomstige post-punkformatie Warmdüscher het podium van Rotown. Naast hem staat zijn gitarist in een interessante outfit, inclusief tandenstoker die hij gedurende de hele set tussen de tanden geklemd houdt. Heeft het er wat van weg dat ze het naar hun zin hebben, al presenteren de bandleden zich vooral ingetogen. Alleen Baker daagt het publiek uit terwijl hij half over het podium hangt. Door de stuwende baslijnen en harde drums is er voor de toehoorders geen ontkomen aan om mee te deinen. Variatie in het geluid van Warmdüscher is er nauwelijks te ontdekken, maar dat maakt het niet minder leuk. Ze staan er om bekend het publiek gutsend van het zweet naar huis te sturen, maar ze houden het vandaag in Rotterdam relatief rustig. Wat trouwens niet opgaat voor de groep vrouwen die tegen het einde van het optreden besluiten het podium over te nemen.

 

 Warmdüscher  (TJ)

 

Andere koek is het tegen middernacht in de Schouwburg waar nog een van de grotere namen op het festival zijn opwachting maakt: de Britse artrockformatie Everything Everything. Vanaf het eerste moment is duidelijk: deze band means business. Ze draaien dan ook al ruim 10 jaar mee, en dat resulteert in een eigen stijl en een puntgave live-show die staat als een huis. Het is rete strak, professioneel en zo goed dat ze als een sneltrein door hun set gaan. De keerzijde is dat het als een geoliede machine overkomt wat ten koste gaat van het gevoel. Het publiek heeft het hoe dan ook goed naar het zin en als de laatste klanken klinken beloont de zaal de band met een daverend applaus.

 

 Everything Everything  (TJ)

 

In Rotown wordt de nacht dan traditioneel luidruchtig afgesloten door Canadese noise-rockmachine Metz. En meteen is het raak. Metz trekt en sleurt en smijt hun gruizelige, schurende en piepende staccato rock de volle en dampende Rotownzaal in. Halverwege de set raken we in het geweld de oriëntatie enigszins kwijt; zijn het de nieuwe nummers of horen we oud werk? Maakt niet uit. Het is wederom een  in-your-sorry-face-optreden van Metz. Inclusief grote pit en fanatieke crowdsurfers. Goedgekeurd door de diverse aanwezige fans van Jesus Lizard, Shellac en Cloud Nothings.

 

Zaterdag 21 april

Zo luidruchtig als we in de nacht eindigden, start ook de zaterdag op het festival. Belgisch post metal collectief Amenra verzorgt de late-middag-hoogmis annex collectieve ja-knik-show in de grote zaal van de schouwburg. We wanen ons even op Roadburn, het heavy festival dat tegelijkertijd plaatsvindt in Tilburg. Met de kaarsrecht opgestelde backline inclusief bekkens die netjes waterpas staan, ziet het er op het in rook gehulde podium uit als een dreigend en intimiderend kunstwerk. Voorganger Colin van Eeckhout, consequent met zijn rug naar het publiek, leidt het geheel in. De reusachtige projecties achter de band, gecombineerd met de uitgekiende lichtshow doen de rest. Het handelsmerk van Amenra is het contrast tussen de ingetogen stukken enerzijds en de lome, trage, doomy en vooral moddervette gitaarmuur anderzijds. Een gitaarmuur met een subtiele en onverwachte variatie in de gitaarriffs die leiden tot explosies van kippenvel. Uw recensent was even bang dat hij halverwege naar de wc moest om eens lekker een stevig potje te janken, want de muziek van Amenra is nogal introspectief van aard. Snapt u? Amenra wist met een perfecte en zeer intense en bezwerende show vakkundig de laatste spoortjes van de kater van de vrijdagnacht en kunnen we het allemaal weer een lange dag aan. Een diepe, diepe buiging voor deze band uit Kortrijk. Absoluut een van de hoogtepunten van MoMo 2018.

 

 Amenra  (JR)

 

Op de derde zonovergoten dag van Motel Mozaique, was het lastig in te schatten of de lange rij voor de Paradijskerk werd veroorzaakt door publiek dat de zon wilde vermijden en verkoeling zocht of dat zij allemaal kwamen voor de uit Bristol afkomstige artiest Henry Green. Green komt zijn vorige maand verschenen debuutalbum Shift presenteren. Henry Green brengt het publiek met zijn delicate folktronica, die als een warme deken over je heen valt, in vervoering. Green, die wordt bijgestaan door een volledige band, is op het podium een tikkeltje schuchter en laat zijn muziek voor zichzelf spreken. Het optreden van Green voelt wat wat eentonig aan door de herhaalde opbouw van zijn nummers: simpel gitaargetokkel en Greens fluisterzachte zang wordt steeds verder voorzien van een nieuwe laag warme klanken tot een dansbare, coole vibe. Welkome afwisseling was daarom een schone uitvoering van de volledig gestripte cover van MGMT’s hit Electric Feel. Desalniettemin, mede dankzij de plek, voor velen een fijn begin van de dag.

De keuze om Binkbeats in Arminius, die andere prachtige locatie van het festival, te programmeren is minder gelukkig. Binkbeats, het soloproject van de Utrechtse producer Frank Wienk, verwierf een aantal jaar geleden wereldwijde bekendheid door zijn boilerroom-sessies waarin hij met een rijk arsenaal aan instrumenten op een geniale wijze covers van onder andere Aphex Twin, Caribou en Atoms For Peace liet horen. Op Motel Mozaïque laat hij voornamelijk zijn eigen werk horen. Het podium staat vol met tientallen gewone en ongewone, voornamelijk akoestische instrumenten. Van een mega xylofoon tot drums, maar ook metalen platen, veren en een mini-typemachine worden gebruikt om de klanken te samplen en te loopen en live tot elektronische songs te verwerken. Dat levert een waar schouwspel op waarbij opvalt hoe razend knap Binkbeats het overzicht behoudt en een gevarieerde set voorschotelt: van ambient via R’n’B tot drum-‘n-bass. Toch kwam het publiek niet echt los, ondanks de herhaalde pogingen van Binkbeats om de voetjes van de vloer te krijgen. Wellicht omdat het publiek, geïntrigeerd keek naar de vele handelingen op het podium. Daarnaast was het geluid niet altijd optimaal, waardoor de harde beats soms als doffe dreunen door Arminius schalden en waren er maar beperkte mogelijkheden voor een goede lichtshow, wat de show naar een hoger niveau had kunnen tillen. In bijvoorbeeld de kleine zaal van de schouwburg had dit optreden beter tot zijn recht gekomen.

 

 Binkbeats  (JR)

 

Faces on TV presenteerde de avond ervoor nog hun langverwachte debuutalbum. Nu staan ze in een bomvol Rotown. Met een bijna Afrikaans getinte percussie-intro knalt de band de avond in. De Belgische producer Jasper Maekelberg – ook bekend van zijn werk met ondermeer Warhaus en Yuko - bewijst niet alleen goed te zijn met een heel scala aan instrumenten, maar ook hoe je die kunt samenvlechten tot een boeiend geheel. In zijn muziek zijn meerdere invloeden herkenbaar - pop, dance en tribal bijvoorbeeld. De sfeer balanceert tussen warm, zwoel en wanhoop, wat soms van zijn gezicht is af te lezen. De tweede stem is gracieus en een mooie aanvulling op het donkere stemgeluid van Maekelberg. Enig minpuntje is dat de instrumentele bruggen in een aantal nummers als lang aanvoelen. Het publiek kan dat niet deren, het danst stevig mee en het is al snel goed warm in Rotown dat tot het einde van het optreden van de Belgen terecht goed gevuld blijft.

 

 Faces On TV  (TJ)

 

In Worm maakt Jeffrey Lewis met wat vertraging door het uitlopen van het programma zijn opwachting. Samen met zijn Los Bolts zorgde hij voor een verfrissende show. Lewis, die naast muzikant ook cartoonist is en deze twee talenten op het podium combineert, zet een gevarieerde set neer waarbij akoestische nummers afgewisseld werden met lo-fi garagepunksongs. In komische intermezzo’s toont hij doormiddel van zijn eigen cartoons twee ‘films’ aan het publiek over de koude oorlog en kannibale apen. Met gortdroge teksten, zijn nonchalante houding en zijn nasale monotone stemgeluid houdt Lewis het publiek volledig bij de les te houden en vliegen de dik 35 minuten die de show duurde veel te snel voorbij. Vermakelijke show!

 

 Jeffrey Lewis  (JR)

 

Met zijn 21 lentes jong en zijn warme maar donkere stem, is de Belgische artiest Tamino op z’n minst bijzonder te noemen. Hij sleept met zijn uitstraling mensen met groot gemak mee naar een andere wereld. Tamino’s stem grijpt je de bij de strot. Zijn muziek is haast hypnotiserend met lange gitaarlijnen en de ondersteunende drums. Hij draagt zijn teksten vol emotie en de wanhoop is soms bijna te proeven. Live lukt het hem echter niet om echt te boeien - in ieder geval niet zoals zijn stem dat kan. Het geheel is te ingetogen en mist leven. Tamino weet met zoveel emotie te zingen maar staat in contrast zo expressieloos op het podium dat je blij bent als er een frons op zijn gezicht verschijnt. Nieuwer werk komt ook even aan bod; de Belg werkt aan zijn debuutalbum. Een aantal van die nummers zijn meer upbeat en dat brengt fijne maar ook broodnodige variatie.

 

 Tamino  (TJ)

 

Het Belgische drietal J. Bernardt onder leiding van Jinte Deprez (Balthazar) heeft al flink wat kilometers gemaakt sinds het verschijnen van het debuutalbum. Afgelopen zomer mocht Rotterdam al met ze kennismaken op Metropolis. Nu stroomt de Arminiuskerk vol met mensen die precies weten waar ze voor komen. Het duurt dan ook niet lang voordat de handen in de lucht gaan en wordt meegezongen. Voor we het weten is het snikheet en staat iedereen te zweten, maar stoppen met dansen ho maar. Dat kan ook bijna niet met de opzwepende muziek die door de kerk galmt, en Deprez die met funky dansend over het podium vliegt. Live zijn de nummers langer en harder en het is mooi te zien hoe de drie Belgen op elkaar ingespeeld zijn en elkaar in de gaten houden. Op een aantal nieuwe nummers is de groei van het geluid van J. Bernardt te horen, maar horen we ook invloeden van toetsenist Adriaan Van De Velde (ook bekend van Pomrad) doorklinken. Wanneer Deprez, zoals gebruikelijk, aan het einde van zijn set het publiek in duikt, komt hij niet heel ver door de pilaren in de zaal. Maar vindt daarvoor een oplossing door de kansel in de kerk te beklimmen en daar - met een grijns op het gezicht - de laatste noten van The Other Man te zingen.

 

 J. Bernardt  (TJ)

 

Worm wordt omgetoverd tot een broeierige club waarin Otzeki ons met hun donkere beats de nacht in kan leiden. Otzeki, het duo uit Londen bestaande uit de neven Mike Sharpe en Joel Roberts, pakte het volgestroomde Worm in met hun elektronische dancerock en zette een mooi opgebouwde set neer. Ondanks dat de heren met hun show niet de originaliteitsprijs verdienen, spatte de energie van het podium. En het publiek reageerde, geheel terecht, gulzig op de harde beats en soulvolle zang met als hoogtepunt het hitje True Love. Een heerlijk optreden dat het publiek Worm feestend en vol energie laat verlaten, en waarmee een wederom mooie editie van Motel Mozaique waardig afgesloten wordt.

 

 Otzeki  (JR)

 

TEKST:  RICARDO VAN DER VELD, GEORGE MEIJER, TESS JANSSEN, RONALD RENIRIE &  JUDITH ZANDWIJK

FOTO'S : JAN RIJK, TESS JANSSEN

Gezien: 

Diverse locaties, Rotterdam, 19, 20 en 21 april 2018

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us