Recensie

Verslag: Nirwana Tuinfeest 2015

Verslag: Nirwana Tuinfeest 2015, recensie, review

Muzine.nl slaat deze zomer de grote festivals grotendeels over. We gaan dit jaar vooral kijken op de vele leuke kleine en middelgrote festivals die ons land rijk is. En dus laten we Lowlands dit weekend links liggen, om ons te begeven naar het Brabantse Lierop waar alweer de veertigste editie van het driedaagse Nirwana Tuinfeest plaats vindt. Het programma is een mix van het wat hardere gitaarwerk, een aantal mooie publiekstrekkers van nu, en een flinke handvol oudgedienden. En als dan het weer ook nog eens meezit, lijkt niets een prachtig weekend meer in de weg te staan.

Dag 1

De eerste band die we meepakken is Taymir. Dit viertal heeft sinds de oprichting in 2013 een flinke ontwikkeling doorgemaakt. Waar Taymir in het verleden nogal eens rommelig was in de uitvoering van hun sixties gitaarpop is de band sinds het aantreden van drummer Isaï 'Johnny Ray' Reiziger een stuk strakker geworden. Bovendien maakt Taymir ook muzikaal flinke stappen. In de nieuwe songs wordt de sixties pop ingeruild voor een meer volwassen geluid waarbij er zelfs wat Interpol bombast om de hoek komt kijken. En dat doet uitzien naar het volgende album van deze jonge honden uit Den Haag.

Taymir (RS)

Vaste gasten aan de stamtafel van Café Muzine.nl deze zomer zijn de drie heren en dame van The Deaf. En wederom leveren Spike & Co hun garagerock, zonder ook maar een moment te verzaken. Wat dat betreft niets nieuws onder de zon. De band oogt fris, en dat is an sich al bewonderenswaardig, gezien het moordende tempo waarin Spike zich beweegt. Een kort babbeltje backstage leert dat hij na het optreden DI-RECT naar Rotterdam wordt gereden, voor een optreden met...juist!. En morgen weer terugkomt voor een optreden op het Nirwana Tuinfeest met de band waar het allemaal mee begon voor hem. The Deaf leek enkele jaren geleden nog op een hobby projectje van Spike, maar inmiddels zou het zomaar zo kunnen zijn dat de hobbyband het moederschip DI-RECT achter zich laat. Of dat zo is, weten we morgen (of toch niet?).

The Deaf  (RS)

De hype rondom Afterpartees was begin dit jaar oorverdovend. Al voordat in januari debuutalbum Glitter Lizard uitkwam werd de Limburgse band uitgeroepen tot Holland's nieuwe hoop, en ook hun optreden op Eurosonic/Noorderslag werd door zo ongeveer elke zichzelf respecterend medium de lucht in geschreven. Afterpartees was de band om in de gaten te houden, en hun optreden tijdens de eerste editie van Muzine.nl Presents in het Paard in Den Haag, begin februari, loste die belofte volledig in.
Maar vervolgens werd het angstaanjagend stil, en uit het optreden vanavond blijkt waarom. De Limburgers hebben ontegenzeggelijk de liedjes, de looks en het geluid (Buzzcocks), maar het heilige vuur is enigszins verdwenen. Niet zo heel vreemd, als je het ongelofelijk aantal optredens bekijkt dat de band deed sinds januari. Maar misschien is het even tijd voor rust en bezinning, om daarna weer sterker voor de dag te komen.

Afterpartees  (RS)

Ook Blood Red Shoes uit Brighton was ooit een hype van jewelste, tussen 2007 en 2010 om precies te zijn. Ten tijde van de eerste twee albums Box Of Secrets en Fire Like This kon het duo Laura-Mary Carter (zang, gitaar) en Steve Ansell (zang, drums) weinig fout doen. Maar twee albums verder is het heilig vuur, ondanks de ietwat tanende poulariteit, bij Blood Red Shoes nog steeds niet verdwenen. En natuurlijk zijn een vroege single als I Wish I Was Someone Better en afsluiter Colours Fade (ook de afsluiter van Fire Like This) de hoogtepunten, maar ondanks het feit dat het hoogtepunt mijlenver achter ze ligt, staat de dissonante, aan Girls Against Boys, Fugazi en Sonic Youth verwante gitaarrock van het duo nog steeds als een huis. En dat is knap.

Blood Red Shoes  (RS)

John Coffey is, net als The Deaf, een band die we regelmatig tegenkomen op onze tour langs de kleine en middelgrote festivals. De live reputatie die de band de afgelopen jaren zorgvuldig opbouwde betaalt zich anno 2015 uit in een al volgepakte tent, ruim 20 minuten voordat de heren het podium betreden. John Coffey tourde zichzelf een slag in de rondte de afgelopen jaren en is inmiddels uitgegroeid tot publieksfavoriet op om het even welk festival. Het publiek krijgt ook vanavond weer waar het voor gekomen is, en gaat volledig los op de mix van hardcore, punk en jaren tachtig hardrock (Bon Jovi?). Voor John Coffey is dit inmiddels zo ongeveer de normaalste zaak van de wereld, en het gaat ze zo gemakkelijk af, dat je je onwillekeurig afvraagt wat deze band nog voor uitdagingen rest.

John Coffey  (RS)

Nog zo'n band die je om een boodschap kunt sturen, is Peter Pan Speedrock. Volgend jaar bestaat de band alweer twintig jaar, en dat feestje wordt vanavond al voorzichtig maar snoeihard ingezet. De band knalt als vanouds, en eigenlijk hadden we ook niet anders verwacht, zo dicht in de buurt van thuishaven Eindhoven. Voorman Peter van Elderen heeft ooit geroepen dat de band pas aan stoppen wil denken als ze evenveel optredens achter de rug hebben als de Ramones. Een uitspraak waar hij vast spijt van zal hebben omdat Peter Pan Speedrock met ruim 1900 optredens aardig in de buurt begint te komen van het astronomisch aantal van 2263 dat de Ramones haalde tijdens hun tweeëntwintig jaar durende carrière.

Peter Pan Speedrock  (RS)

Bij het optreden van Def P & The Beatbusters vraag je je onwillekeurig af of het publiek in de volgepakte tent in de gaten heeft wie hier nou op het podium staat. Zouden ze weten dat Def P (Pascal Griffioen) gezien wordt als een van de uitvinders van de Nederlandstalige hiphop? Ik vrees van niet.
Niet dat Def P zich daar iets van aantrekt, want al ruim voordat zijn Osdorp Posse het in 2009, na twintig jaar, voor gezien hield, storte P zich in een nieuw avontuur met de Gelderse skaband The Beatbusters. En die combinatie blijkt een garantie voor een feestje, en het duurt dan ook niet lang voordat de mix van ska, hiphop en een vleugje punk zorgt voor een hossende menigte, terwijl de inmiddels vijfenveertigjarige Def P het vuurtje alleen maar verder opstookt. Heerlijk!
Een feestje is het ook bij Dropkick Murphys, de overduidelijke winnaar van de wedstrijd 'welke band t-shirts zien we het meest vandaag', het liefst gedragen door volwassen mannen met een Schotse quilt aan hun kont. De met Ierse folk gelardeerde punk van deze mannen uit Boston zorgt voor een massale crowd surf wedstrijd èn is de perfecte afsluiting van de eerste festivaldag.

Dag 2

Na een korte nacht beginnen we dag 2 met Sunday Sun, de op het eerste gezicht wat vreemde eend in de bijt temidden van het vele gitaargeweld dit weekeinde. Maar de fijne popliedjes met gloedvolle vierstemmige zang van het eind vorig jaar verschenen album We Let Go krijgen live net wat extra peper mee en songs als It's Easier en I Call You Honey blijken zo vroeg in de middag een uitstekend anti-kater middel, en ook het nieuwe materiaal klinkt veelbelovend.

Sunday Sun  (FK)

In het rijtje oudgedienden dat dit weekend in Lierop zijn opwachting maakt hoort ook zeker Hallo Venray thuis. Maar vergane glorie is het drietal onder leiding van Henk Koorn geenszins, sterker, met hun meest recente album Show maakte de band uit Den Haag misschien wel hun beste plaat sinds doorbraak album The More I Laugh, The Hornier Due Gets uit 1992. De lijzige stem van Koorn klinkt heerlijk verveeld in songs als The Sky's The Limit, een beetje als Lou Reed in de hoogtijdagen van The Velvet Underground. Wat wel eens onderbelicht blijft, is het feit dat Koorn ook gewoon een uitstekende gitarist is. Tel daar het super solide bas- en drumwerk van respectievelijk Peter Konings en Henk Jonkers bij op, en het is duidelijk dat Hallo Venray nog jaren meekan.

Hallo Venray  (FK)

De term 'vergane glorie' is helaas wel van toepassing op Big Country. De mix van Keltische rock en new wave van deze Schotten klinkt anno 2015 behoorlijk gedateerd. Nadat boegbeeld Stuart Adamson in 2001 definitief zijn jarenlange gevecht tegen drank en depressies verloor, zijn nog slechts gitarist Bruce Watson en drummer Mark Brzezicki over. Een aantal jaar heeft Mike Peters, van generatiegenoten The Alarm, de zangpartijen voor zijn rekening genomen, maar ook die blijkt inmiddels weer vervangen door de relatief onbekende Engelsman Simon Hough. De band doet echt zijn best om de sfeer erin te krijgen, maar ondanks de bescheiden hitjes Fields Of Fire en In A Big Country van debuutalbum The Crossing (1983) en Look Away (van The Seer uit 1986) wil het maar niet echt sprankelen.

Big Country  (FK)

Sprankelen doet Blaudzun wel. Johannes Sigmond kan voor zijn setlijst na vier albums inmiddels kiezen uit een flink aantal uitstekende songs, en heeft bovendien een waanzinnige groep muzikanten om zich heen verzameld. Dat zorgt ervoor dat de volgestroomde, op stevige gitaren georiënteerde festivalwei zijn doorleefde, bombastische liedjes slikt als ware het een best-off set van AC/DC, met de orgastische afsluiter Hollow People/Kids Around als hoogtepunt. En als je dan over het hele festivalterrein een uur na afloop van Blaudzun's optreden nog steeds overal mensen'..and the he-he-he-he-heat is on' hoort zingen, is duidelijk dat Sigmond's missie op het Nirwana Tuinfeest meer dan geslaagd is.

Blaudzun  (FK)

Dit jaar maakte het Haarlemse Gotcha! een comeback met het enigszins tegenvallende album Back To The Moon, maar dat weerhoudt de band er niet van om vandaag een feestje te bouwen. Live staat Gotcha! (zonder Robadope Ro, maar met Iwan van Amersfoort, alias Rockattack Ten) nog steeds behoorlijk zijn mannetje. De negen man sterke band is zo strak als het badpak van Pamela Anderson, en trakteert de band na een instrumentaal intro en succesnummer Naked drie kwartier lang op een set vol dampende funk met een scherp randje. Gotcha! is back, en hoe!
Een feestje is het ook bij Typhoon. Routineus, maar zonder ook maar ergens echt op de automatische piloot te gaan, loodst hij zijn band door zijn opgewekte festival setlijst heen. Na Iedereen is Van De Wereld van The Scene, en de afsluitende singles Hemel Valt en Zandloper staat het hele veld met de handjes in de lucht. En dat is precies waar Typhoon voor gekomen is.

Gotcha  (FK)

Nadat zanger Marcel Veenendaal van Di-Rect eerder vandaag na een een optreden op Strandfestival Zand in Almere zijn stem is kwijtgeraakt, is met Go Back To The Zoo op het laatste moment een waardig vervanger opgetrommeld. Maar de Nijmegenaren hebben het moeilijk in Lierop. Op zich niet heel verwonderlijk, want een groot gedeelte van het publiek verwacht enkele minuten voor het optrden nog steeds Di-Rect te gaan zien, maar de band worstelt ook zichtbaar met zichzelf. Natuurlijk gaat megahit Electric erin als koek, maar sinds die single en bijbehorende albumdebuut Benny Blisto lijkt de populariteit van GBTTZ wat tanende. De band probeert het wel, maar het blijft allemaal wat matjes. De komende tijd doet het viertal er goed aan om eens bij zichzelf te rade te gaan, of zichzelf desnoods opnieuw uit te vinden, anders zou het wel eens vroegtijdig einde carrière kunnen zijn.

Go Back To The Zoo  (FK)

Ruim twintig jaar na hun enige echte hit No Fronts is Dog Eat Dog nog steeds aktief, sterker, daags na hun optreden op het Nirwana Tuinfeest duikt de Amerikaanse band in Nederland de studio in om nieuwe songs op te nemen. Met zanger/rapper John Connor en bassist Dave Neabore (ook ex-Mucky Pup) als enige overgebleven leden uit de originele bezetting kan de band, die begin jaren negentig voortkwam uit de bloeiende hardcore scene rond New Jersey, nog steeds op een flinke following rekenen, blijkt al snel vanavond. Ondanks het feit dat de band in 2015 uit voornamelijk (Europese) huurlingen bestaat, schiet DED furieus uit de startblokken met Pull My Finger, weet dat niveau een uur lang moeiteloos vol te houden om na publieksfavorieten Who's The King? en uiteraard No Fronts, het genadeschot te geven met Dog Eat Dog.

Dog Eat Dog  (FK)

De Amerikaanse zigeuner-punkers van Gogol Bordello sluiten de tweede festivaldag in Lierop laat op de avond af door nog eenmaal het nog steeds ramvolle veld voor het hoofdpodium volledig op zijn kop te zetten.
En zo komt de veertigste (!) editie van het Nirwana Tuinfeest tot een eind. Een succesvole editie, want het festival was al weken uitverkocht, in tegenstelling tot veel andere festivals (zoals Lowlands dat met ruim 10.000 kaartjes bleef zitten dit weekend) en met als enige doel om een feestje te bouwen voor die kaartjeskopers. Tel daar de meer dan billlijke prijzen (€ 50,00 voor twee dagen, en waar betaal je nog €2,20 voor een biertje of een patat speciaal?), een legertje gastvrije, uiterst vriendelijke vrijwilligers en een gratis toegankelijke derde festivaldag met louter tribute-bands (oa. Coldplace, Re-Editors en Doe Maar Na) bij op, en je weet waar je volgend jaar rond deze tijd moet zijn. En oh ja, we hebben het hele weekend geen politieagent gezien, wat ook best bijzonder is.

Gogol Bordello  (FK)

Muzine.nl sprak in het kader van de serie Festivalkoorts met Mark van Horik, programmeur van het Nirwana Tuinfeest over de ontstaansgeschiedenis van het festival.
Lees het interview hier.

(Foto's: Ruud Sablerolle (dag 1) en Frenk Kauffman/DNF-style (dag 2, en foto bovenaan).

Gezien: 

Nirwana Tuinfeest 2015, Lierop, 21-23 augustus 2015

Fotos: 

Dag 1: Ruud Sablerolle (RS), Dag 2: Frenk Kauffman/DNF-Style (FK)

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us