Recensie

Verslag: Nirwana Tuinfeest 2016

Verslag: Nirwana Tuinfeest 2016, recensie, review, festivalverslag

Tropische temperaturen tijdens deze jaargang van het Nirwana Tuinfeest. Een weekend lang zijn de gitaarsalvo's tot in de wijde omtrek van het Brabantse dorp te horen. En wederom heeft de organisatie een mooi programma weten neer te zetten; bands uit het hardere gitaarsegment, aangevuld met een flinke dot indie en een vleugje hiphop op dag 2. En dat zorgt ook dit jaar weer voor een stijf uitverkocht festival. Met zonnecrème ingesmeerde polderkids en ouwe rockers met de buiken uitpuilend onder hun mouwloze hempjes zorgen zij aan zij voor een heerlijk gemoedelijk sfeertje, elkaar plechtig belovend pas weg te gaan als de laatste biertap drooggelegd is. Welkom in Lierop.

DAG 1

Het is al laat in de middag als we inklokken, en niet bepaald met de neus in de gesmolten boter vallen bij Stavast, de nieuwe band van Heideroosje Marco Roelofs. De tijden zijn veranderd en Roelofs is een beetje een softie geworden, zeker vergeleken met zijn Heideroosjes-tijd, en spuwt zijn semi-poëtische rijmelarij weliswaar vol overgave de tent in, maar dat kan niet verbloemen dat het muzikaal allemaal weinig om het lijf heeft wat zijn bandje laat horen. De punk van vroeger heeft plaats gemaakt voor belegen soort Nederpop. Bløf met een vleugje peper. En dat valt simpelweg tegen, zeker van een man die ooit gold als Nederlandstalig punkpionier.

Navarone

Gelukkig heeft Navarone daarna drie kwartier de tijd om een en ander recht te zetten. De Brabanders vreten de gitaarrock van de Nijmegenaren als ware het een worstenbroodje, met een Bossche bol als dessert. Een overtuigende mix van classic jaren zeventig rock en het grunge geluid van bands als Stone Temple pilots en Alice In Chains.
Een heel andere mix is die van The Shandon. Deze Italianen (!!) betreden het podium in hun zwart-witte bijtjes-shirts en quilts, en mengen retestrakke punk en hardcore met een flinke toef ska en draaien de lekker volle tent alvast warm tot net iets onder het kookpunt. Beetje jammer alleen van die de brute manier waarop de band Proud Mary, van Creedence Clearwater Revival weet te verkrachten.

The Shandon

Het echte kookpunt van de dag wordt bereikt bij het optreden van John Coffey. De mannen uit Utrecht zijn bezig aan een afscheidstournee en trappen het gaspedaal dan ook vol in. De band doet sinds de aankondiging van hun split geen officiële interviews, maar backstage benadrukt bassist Richard van Luttikhuizen dat dit alleen is omdat John Coffey tijdens hun laatste rondje langs de festivals geen behoefte heeft aan afleiding, maar vooral heel erg wil genieten. “En natuurlijk is er zo nu en dan wat twijfel,” vertelt gitarist Chris van Teijlingen vooraf, ontspannen met een biertje in de hand. “Zeker na de show op Lowlands, waar het dak er echt volledig af ging. Maar het is gewoon de juiste keuze, denk ik.”
En dat dak gaat er ook vanavond af. John Coffey lijkt bevrijd, toont zich de ideale festivalband en knalt alsof hun leven er vanaf hangt. Heel veel strakker worden ze niet gemaakt in Nederland, en daarom is het een gemis dat deze band ermee stopt. John Coffey is tot aan het definitief laatste optreden in Paradiso op 30 september nog slechts vijf maal te zien in Nederland, dus doe er je voordeel mee. Maar hoe jammer het ook is dat het vijftal er mee stopt, het is vooral te prijzen dat er een band is die het lef heeft om op de toppen van zijn kunnen te stoppen. Dat had de afsluitende band van deze eerste dag ook moeten doen, maar daarover later meer.

John Coffey

Want eerst is het de beurt aan twee bands die ondanks het feit dat ze al jaren meedraaien, nog steeds weten te presteren. Therapy? stelt eigenlijk zelden teleur, en dat weten ze in Brabant ook, want de tent is afgeladen als de Ieren beginnen aan een zestig minuten durende greatest hits-set. Ze komen allemaal voorbij: Stories, Die Laughing, de covers Ace Of Spades (Motörhead) en Isolation (Joy Division), en het afsluitende drieluik, Hüsker Dü-cover en waarschijnlijk grootste Therapy?-hit Diane, Nowhere en de kraker Screamager. De stem van zanger en gitarist Andy Cairns vertoont wat lichte slijtage (niet zo heel raar, na 27 jaar gillen en schreeuwen) maar ach, het is niet zo dat hij aria's hoeft te zingen, toch? Therapy? rockt anno 2016 nog als een stel jonge, enthousiaste honden. Of zoals Cairns het na het optreden bij een biertje in de kleedkamer verwoordt: "In onze zogenaamde succesjaren was het al snel gedaan met de lol, en vooral alle zakelijke shit die daarbij komt kijken. De laatste jaren hebben we er zo fucking veel zin in, en doen we gewoon wat we willen. Wat is er nou mooier dan met je vrienden op pad zijn, en op fantastische festivals te mogen spelen."

Therapy?

Een stel jonge honden kunnen we Golden Earring met de beste wil van de wereld niet meer noemen, maar op het podium is daar weinig van te merken. Het optreden van de Hagenaars is een feest der herkenning met songs als Twilight Zone, When The Lady Smiles, Radar Love, Long Blond Animal….en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Het viertal oogt energiek, speelt hun set vol overgave, benadert hun optredens nog net als in hun begintijd, en lijkt nog lang niet aan stoppen te denken. Iets dat Barry Hay na afloop bevestigd: “We gaan er nog net zo in als vroeger. Met maar een doel, en dat is die wei platspelen. En we gaan ook nog wel even door, want ik ben ervan overtuigd dat wij zelf heel goed aanvoelen wanneer het tijd is om ermee op te houden. Dat moment zal ook vast wel een keer komen, en dan stoppen we er ook gelijk mee. Want het moet niet treurig worden natuurlijk.”
Treurig wordt het helaas wel bij de afsluiter van de eerste, zonovergoten dag op het Nirwana Tuinfeest. The Stranglers, want daar hebben we het over, had eigenlijk gewoon lekker thuis moeten blijven. Want de zelfkennis van Golden Earring is aan de Britten volledig voorbij gegaan. Het is bij vlagen ronduit gênant wat de Britten (uiteraard zonder zanger Hugh Cornwell, die het in 1990 al voor gezien hield) hier laten zien en horen. Prachtsongs als Golden Brown en No More Heroes worden een uur lang vakkundig om zeep geholpen door het krachteloze en roestige muzikale gestuntel op het podium. Na dat uur klinkt slechts een zucht van verlichting over het veld, blij dat deze martelgang ten einde is.
Gelukkig bood deze eerste dag in Lierop meer dan voldoende moois om deze afsluiter snel te vergeten. Op naar dag 2 dus.

Golden Earring
 

DAG 2

Want op de zaterdag is het prima wakker worden met de pretentieloze boerenpolderrock van Voltage. Een soort Engelstalig høken op zijn Brabants met een lekkere dosis southern rock, dat ervoor zorgt dat de biertaps al vroeg op de dag volop stromen.
Net als bij de openingsband kun je je ook geen buil vallen aan de rockliedjes van Lucas Hamming. Pretty-boy Hamming en zijn muzikanten bespelen het publiek met de routine van de doorgewinterde festivalband die ze inmiddels zijn en met de songs zit het ook wel goed. Wel moet Hamming oppassen niet die 'eeuwige belofte' te worden. Het is alweer twee jaar geleden dat hij de 3FM Serious Talent-sticker kreeg opgeplakt, en het wordt hoog tijd voor de 23-jarige man uit Blaricum om die status te gaan verzilveren. Een beetje meer muzikaal vernuft en originaliteit zou daarbij wonderen doen.

Lucas Hamming

Originaliteit mag dan misschien ook niet het unique selling point zijn van The Brahms, verdomd lekker is het wel. Deze vier jonge honden halen de mosterd overduidelijk bij bands als Two Door Cinema Club, Vampire Weekend en Bombay Bicycle Club, en dat blijkt de perfecte soundtrack bij deze wederom zonovergoten tweede festivaldag. Sterke, op Britse leest geschoeide indiepopliedjes als 3FM Megahit Golden, Jerusalem en Backseat die na twee EP's schreeuwen om een volledig album. The Brahms groeit tijdens dit festivalseizoen en lijkt klaar om de volgende stap te maken, ook al gaat het volgens zanger David Westmeijer nog even duren voordat het album er is: “We zijn volop aan het schrijven op dit moment, maar het zal nog zeker een half jaar duren voordat het album er is”, zegt hij na afloop van het optreden. “En misschien is dat wel goed ook. We zijn heel veel op de radio gedraaid de afgelopen periode, en dan is het wel goed om nu even in de luwte aan iets nieuws te werken.”

The Brahms

En we blijven nog even in de Britse muziek hangen met Orange Skyline. En ook deze twintigers gaan als een speer. Vorig jaar verscheen bij Caroline/Universal het minialbum An Introduction, en op dat moment was Orange Skyline vooral een boos bravoure bandje, maar wat zijn deze gasten gegroeid, het afgelopen jaar. Met een vet Brits aangezet accent slingert zanger Stefan van der Wielen de liedjes de afgeladen tent in, terwijl attitude en songs nog steeds stevig geworteld zijn in de traditie van bands als Arctic Monkeys en Oasis, maar daarnaast heeft het Groningse viertal een breder muzikaal palet aangeboord, is de boosheid wat naar de achtergrond verdwenen, en heeft Van der Wielen zich getransformeerd tot een charismatische frontman met aanstekelijke dance moves. Het spelplezier spat van het podium af en de liedjes groeien moeiteloos mee met hun zanger. De verrassing van deze middag.

Orange Skyline

Di-rect verrast ook, maar dan weer op een heel andere manier. Door alle perikelen rondom de Hagenezen (t.v.-programma's etc.) zou je bijna vergeten dat Di-rect best een heel aardig bandje is. En is het daar niet ooit allemaal om begonnen? Marcel Veenendaal is een uitstekende zanger die zich bovendien op het podium ontpopt tot een ware volksmenner, Jamie Westland is stiekem een ontzettend goede drummer, en waar het de meeste bands al ontbreekt aan één charismatisch persoon op het podium, heeft Di-rect ook nog Spike in de gelederen, een gitarist die beschikt over een tomeloze energie en muzikaliteit. Niet zo heel gek dus dat het veld voor het hoofdpodium voor het eerst vandaag afgeladen vol staat. Hitjes als This Is Who We Are en Young Ones gaan er dan ook in als koek, net als overigens de nieuwe songs van de in september te verschijnen EP Fired Up. Weg met die soms twijfelachtige verpakking dus, want puur op muzikaliteit redt Di-rect het ook wel, met twee vingers in de neus zelfs.

Di-rect

The Boxer Rebellion is naaar Lierop gekomen om revanche te nemen voor het wat rommelige optreden tijdens Vestrock, afgelopen juni, waar zanger Nathan Nicholson bovendien met stemproblemen te kampen had. Hij is echter vandaag uitstekend bij stem, het geluid is meer dan goed, en de setlist is er een om je vingers bij af te likken.
Na de hypnotiserende opener Let It Go is het lekker warmdraaien met songs als Big Ideas (van het nieuwe album Ocean By Ocean) en The Runner. Na een bloedstollend mooie versie van No Harm volgen onder meer de recente single Weapon, toekomstige single Let's Disappear, oudere songs als New York en Promises, en uiteraard de hit Diamonds. Als TBR vervolgens afsluit met het naar een ongelofelijke climax toewerkende 'oudje' The Gospel Of Goro Adachi, waarop gitarist Andrew Smith en bassist Adam Harrison (op synth bass), maar ook drummer Piers Hewitt, helemaal los kunnen gaan, is in een klap de klus geklaard, de missie voltooid en de revanche volbracht.

The Boxer Rebellion

De Eindhovense rapper Fresku speelt zowat een thuiswedstrijd, maar wint tegelijkertijd de prijs voor de meest Vreemde Eend In De Bijt tijdens het Nirwana Tuinfeest dit jaar. Tusssen al het gitaargeweld komen zijn hiphopliedjes totaal niet uit de verf. Fresku (echte naam: Roy Michael Reymound) en zijn posse werken zich een slag in de rondte, maar de vlam slaat geen moment echt in de pan.

Hoe anders is dat bij Danko Jones. De kleine Canadees maakt rock 'n' roll in zijn puurste vorm; oorverdovend en zo strak als een blik bier dat net iets te lang in de vriezer heeft gelegen. En zoals u al had begrepen, is dat hoe Brabant het het liefst heeft. Jones is met zijn twintig dienstjaren inmiddels een echte rockveteraan, en ondanks het feit dat hij waarschijnlijk niet meer zal stijgen op de ranglijst der rockgiganten, is de beste man altijd een zekerheidje, een garantie voor een vlammende rockshow om je vingers bij af te likken.

Danko Jones

Na John Coffey is Peter Pan Speedrock de tweede Nederlandse band dit weekend die er binnenkort het bijltje bij neergooit. Na twintig jaar trouwe dienst eindigt de muzikale carriere van het hardste trio van Nederland eind november met twee shows in De Effenaar in thuisstad Eindhoven, maar eerst is er nog een andere thuiswedstrijd in Lierop. Het is immers al de elfde keer dat PPSR op het Nirwana Tuinfeest staat, en mijn God, wat gaat het los vanavond! Dikke Dennis is uiteraard ook weer van de partij, en de band doet de naam eer aan, schakelt moeiteloos nog een flink tandje harder dan Danko Jones, en blaast het dak van de oververhitte tent er volledig af. Eeuwig zonde dat deze Peter Pan Speedrock er mee op houdt. Misschien moet iemand ze maar eens vertellen dat de pensioengerechtigde leeftijd onlangs verhoogd is. Misschien plakken ze er dan nog twee jaar aan vast….

Peter Pan Speedrock

Het was ook een waardige einde van deze editie geweest, want Guano Apes valt als afsluiter toch vooral een beetje tegen. Na een hiaat van drie jaar pakte de band in 2009 het bijltje weer op maar het succes van de debuutalbum Proud Like A God (1997) werd nooit meer bereikt. De crossover van de Duitsers rockt wel, maar doet wat gedateerd aan, om over de infantiele teksten (over snowboarden bijvoorbeeld in Lords Of The Boards) nog maar te zwijgen. Als Sandra Nasić dan ook nog regelmatig geen toon weet te houden, kunnen we rustig spreken van een teleurstellend optreden.

Guano Apes

En dat is jammer, want het Nirwana Tuinfeest deed ook dit jaar de naam weer eer aan. Het was een feest, twee dagen lang, en dan is er ook nog die derde, gratis toegankelijke dag, waarbij het programma gevuld is met coverbands als The Blues Brothers Coverband, De Band Die Op Justin Timberlake, Frendz Ferdinand, Pearl Jamming en The Best Of Foo.
Na eenenveertig edities ontwikkelt het festival zich nog steeds. Niet wat betreft bezoekersaantallen, want de (overigens uitstekende) organisatie vindt het, ondanks een jaarlijk uitverkocht huis, wel genoeg zo, met 3500 bezoekers per dag. Maar het programma toont de laatste jaren steeds meer durf, met name door het programmeren van wat meer indie-bandjes. Iets wat voor dit festival niet zo voor de hand liggend is. En dat valt alleen maar te prijzen.

(Foto's : Dag 1 en slider: Rene Oonk. Dag 2: Rick van de Laar)

Gezien: 

Nirwana Tuinfeest, Lierop, 26 + 27 augustus 2016

Fotos: 

Dag 1: Rene Oonk. Dag 2: Rick van de Laar.

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us