Recensie

Verslag Nirwana Tuinfeest 2017.

Verslag Nirwana Tuinfeest 2017., verslag review, recensie, festivalverslag

In het weekend van Lowlands duikt Muzine.nl voor het derde jaar op rij het Brabantse in. Drie dagen lang is het de rest van het jaar onbeduidende Lierop, het muzikale centrum van Brabant. Totaal tegen de gangbare trend in vind je op het Niwana Tuinfeest geen elektronische bandjes. Nee, het is de gitaar die overheerst op de velden naast jongerencentrum Nirwana.

Dag 1

Vanwege het drukke verkeer richting Eindhoven en de niet al te snelle receptioniste van ons hotel komen we laat aan en horen we nog net, als om onze late komst nog even extra in te wrijven, de laatste tonen van Death Alley wegsterven op het hoofdpodium.
Gelukkig begint direct daarna in de Multitube tent het uit Wijhe afkomstige trio Paceshifters. Deze drie gastjes begonnen in 2008 op belachelijk jonge leeftijd, en hebben zich anno 2017 ontwikkeld tot een serieuze speler in het muzikale landschap. En niet alleen in Nederland, want de broertjes Paul en Seb Dokman en drummer Jesper Albers staan aan de vooravond van een uitgebreide tour door ze onder meer in Engeland, Wales, Schotland, Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk voert, om bij terugkomst direct door te pakken met een Nederlandse clubtour. En dat is niet zo gek, want Paceshifters is gewoon een hele goede band geworden, waar nog veel meer rek in zit. Het trio werd de afgelopen jaren tot vervelens toe als pure grunge neergezet, en met die napraterij in de media moet het anno 2017 maar eens afgelopen zijn. Deze gasten hebben een stel uitstekende songs met (zeker live) raakvlakken in een breed muzikaal spectrum dat zich bevindt tussen Nirvana en Placebo, luister maar eens naar het ijzersterke  Stranger, van het eerder dit jaar verschenen album Waiting To Derail, en weten dit live ook met een flink pak energie te brengen.

 Paceshifters

Pablo van de poel, zanger en gitarist van DeWolff, verontschuldigd zich vlak voor het derde liedje van zijn band uitvoerig. Hij is “door zijn nek gegaan”, wat nogal pijnlijk schijnt te zijn bij het bewegen op het podium. Maar daar is weinig van te merken tijdens hun set vol aan C.C.R. en Deep Purple schatplichtige rockers. De songs staan als een huis, en de beweeglijkheid van De Poel wordt moeiteloos overgenomen door Hammond-organist Robin Piso. De Limburgers vechten voor wat ze waard zijn, zijn op geen foutje te betrappen, maar toch blijft de echte reactie vanuit het publiek uit, en dat is best jammer.

 DeWolff

De Britse band White Lies blijkt over de juiste dosis zelfkennis te beschikken bij het samenstellen van hun setlijst. Het tweede album Ritual en opvolger Big Tv worden door de Londenaren onder leiding van frontman Harry McVeigh  volledig genegeerd tijdens hun tocht langs de festivals deze zomer. Van Big Tv speelt het live tot viertal uitgebreide trio slechts de sterke single There Goes our Love Again, en de rest van de songs is keurig verdeeld over debuutalbum To Lose My Life uit 2009 en het vorig jaar verschenen laatste album Friends. Een goede keuze, zo blijkt, want oudjes (en publieksfavorieten) als Farewell To The Playground en To Lose My Life, en nieuwe songs als Take It Out On Me en Morning In LA behoren nu eenmaal tot het sterkste wat de band te bieden heeft: intense, maar tegelijkertijd rete-commerciële indierock in de traditie van Editors, Interpol en Joy Division.

 White Lies

Vervolgens is het in de Tent tijd voor de Heintje Davids van de vaderlandse punkrock: Undeclinable Ambuscade. Na de definitieve split in 2009, kwam de band die maar liefst tweemaal van naam verwisselde (Undeclinable Ambuscade, Undeclinable, The Indeclinables) in 2016 eenmalig bijeen voor een reunie optreden op Groezrock. Dat smaakte blijkbaar naar meer, want een jaar later doet de band toch nog maar een (festival)tournee van maar liefst veertien shows. De punkrockers uit Den Bosch  doen vanavond in Lierop waarvoor ze gekomen zijn: een punkpopfeestje bouwen op dezelfde manier als hun voorbeelden Bad Religion en NOFX dat in hun hoogtijdagen deden. De tent gaat los en de band stuitert als een dolle over het podium; kortom, een prima feestje. Maar nu wel beloven dat het na het afscheidsoptreden op 9 september in Willem II in Den Bosch ook echt afgelopen is graag.

En band die nog lang niet aan een afscheid toe is, is De Staat, want ook vanavond laten de Nijmegenaren weer zien waarom ze momenteel de beste liveband van Nederland zijn. De vraag was alleen, wat moet je nou met die eeuwige draaikolk van mensen tijdens Witch Doctor? Dat kun je geen twee jaar achter elkaar doen tijdens de festivals. Maar het is ook geen song die je weglaat van je setlist. De oplossing is simpel: je opent je set gewoon met Witch Doctor. Er is slechts even sprake van een ongeorganiseerde ‘poging tot’. Probleem opgelost. Over tot de orde van de dag, want de band van Torre Florim heeft veel meer te bieden dan die ene gimmick. Zo zijn er natuurlijk ijzersterke classics als Sweatshop, gaan we weer even buurten bij The Beastie Boys met Input Source Select, en is het hoogtepunt van de show een nieuwe song: Macarena, een dancetrack die compleet gestoord is, maar tegelijkertijd zo aanstekelijk als de pest. Het wordt een beetje een eentonig verhaal, maar wederom is een show van De Staat tijdens een festival het hoogtepunt van de dag, want alles klopt ook nu weer, geholpen door het geweldige geluid, de lichtshow en het spelen met de LED-schermen en het publiek. Wat een band!

 De Staat

Dag 2

Na een op zijn zachtst gezegd enerverende, met alcohol doordrenkte nacht, begeven we ons aan het begin van de middag nog wat wiebelig richting festivalterrein voor dag 2 van het Nirwana Tuinfeest.
En we worden bepaald niet verwend met Call It Off. Dit bandje uit Eindhoven speelt zowat een thuiswedstrijd in Lierop en heeft zichzelf een hoger doel gesteld in het muzikale leven: het zo waarheidsgetrouw mogelijk kopiëren van het geluid van Green Day die Blink 182 nadoet. En dan tussendoor piepen dat je in recensies wordt afgeschilderd als “een boyband, maar dan hard.” Nee jongens, het is een totaal gebrek aan eigenheid waar je op wordt afgerekend.

 Call It Off

En natuurlijk verdient ook Danny Vera de originaliteitsprijs niet, maar de Zeeuw heeft in ieder geval een ongekend doorzettingsvermogen, en bovendien een timing om door een ringetje te halen. Vera (echte naam Danny Polfliet) is al actief sinds 1999, maar brak pas bij een groter publiek door sinds hij wekelijks te zien  is bij Voetbal Inside (eerst Voetbal International). Het voetbalpraatprogramma op RTL7 is waarschijnlijk aan zijn laatste seizoen bezig, en Vera lijkt net op tijd klaar om volledig op eigen benen te kunnen staan. Met zijn uitstekende band slingert hij zijn mix van good old rock and roll en rhythm & blues het veld voor het hoofdpodium op. Een veld dat al vroeg op de dag is volgelopen met publiek dat zich niet laat wegjagen door de enige fikse regenbui van de dag. En dat is vooral te danken aan het pak uitstekende liedjes dat Vera tot zijn beschikking heeft. En zo blijkt maar weer eens: de aanhouder wint.

 Danny Vera

Nog zo’n aanhouder is de sympathieke Antwerpse muzikant Tom Van Laere die als Admiral Freebee al net zo lang bezig is als Danny Vera. De Belg, met zijn onafscheidelijke zonnebril, beheerst zo ongeveer elk denkbaar muzikaal genre, en laveert ook vanmiddag weer moeiteloos tussen Americana, pop, funk, blues en indie. Mooie toevoeging zijn de blazers die de aanstekelijke liedjes van Van Laere net dat beetje extra meegeven.

 Admiral Freebee

Het Britse Vant is zo’n bandje dat alles in zich heeft om een groot publiek aan te spreken. Het viertal onder leiding van de vroeg volwassen Mattie Vant wordt (net als het eerder genoemde Paceshifters) vaak neergezet als een standaard grunge bandje, maar daarmee doe je deze jonge honden uit Londen ernstig tekort. Eerder dit jaar verscheen, na een handvol eerdere singles en EP’s dan eindelijk debuutalbum Dumb Blood, een politiek gearrangeerde plaat vol alternatieve gitaarrock die inderdaad raakvlakken heeft met het grunge geluid van de jaren negentig, maar net zo goed schatplichtig is aan een band als Pixies, zo bewijst ook het ultra-energieke Headed For The Sun. De band is op dreef vanmiddag, en bovendien retestrak. En als je je sterke set dan ook nog af kan sluiten met drie klasbakken als ‘oudje’ Karma Seeker, Do You Know Me en een furieuze versie van Parking Lot, heb je je plek op het hoofdpodium in de vooravond wel verdiend.

 Vant

Ook Starsailor kan inmiddels een aardige setlijst samenstellen. Het Britse viertal onder leiding van ‘gouden keeltje’ James Walsh gooide er in 2009 het bijltje bij neer, maar is sinds 2014 weer aan het optreden, eerst met het greatest hits-album Good Souls, maar inmiddels staat er een, overigens uitstekend nieuw album, All This Life, gepland dat 3 september verschijnt. Maar vanavond zijn het toch voornamelijk oude succesnummers die de revue passeren (slechts het titelnummer van de nieuwe plaat komt voorbij), maar dat is bepaald geen straf. Starsailor opent met een bloedstollend mooie versie van Alcoholic, Poor Misguided Fool en The Crossfire, en oogt gretig, vastberaden om het festivalpubliek in Lierop, dat ontegenzeggelijk een voorliefde heeft voor het hardere gitaarwerk, te overtuigen. En dat lukt eigenlijk vrij gemakkelijk, met onder meer een kippenvel versie van Tie Up My Hands, een hit als Four To The Floor, en twee (!!!) Beatles-covers, Come Together en Don’t Let Me Down. Bij Tell Me it’s Not Over gaat het gas er even op, net als bij de live nog altijd indrukwekkende afsluiter Good Souls, dat ook nog een intermezzo krijgt in de vorm van Radiohead’s Fake Plastic Trees. Een intermezzo dat overigens niet gepland was, zo vertelt bassist James Stelfox later backstage, lachend en in het bijzijn van Walsh. “Tegen het einde van de set moeten we altijd heel erg goed op James letten, want hij doet gewoon waar hij zin in heeft, en dan is het aan ons om te volgen.” Walsh glimlacht vervolgens ietwat verlegen, en neemt een slok van zijn flesje Peroni. De wedstrijd is dan al lang en breed gewonnen, want starsailor is een van de hoogtepunten van Nirwana Tuinfeest 2017.

 Starsailor

En dan moeten The Hives nog beginnen. De Zweden mogen dan misschien hun beste platen al jaren geleden hebben gemaakt, live is het vijftal nog steeds een energieke garagerockmachine om rekening mee te houden. De traditioneel in zwart-witte kostuums geklede band, stuitert over het podium, en met name zanger en opper-stuiterbal Pelle Almqvist is op dreef. Hij klimt in de gordijnen, klautert op speakers, en speelt met het publiek. En met festivalknallers als Come On, Walk Idiot Walk en superhit I Hate To Say I Told You So in je liedjeslijst ben je dan ondanks je tanende muzikale relevantie, nog steeds een festival act om rekening mee te houden.

 The Hives

Going out with a bang, heet dat dan. Het Nirwana Tuinfeest bewijst ook dit jaar weer dat je als festival niet perse groot hoeft te zijn, om relevant te zijn. Met een sterk programma, een goede organisatie, en een meer dan prima sfeer toont het Nirwana Tuinfeest zich wederom een van de leukste en gemoedelijkste festivals van Nederland. De derde festivaldag van Nirwana Tuinfeest (met louter coverbands) slaan we traditiegetrouw over, maar volgend jaar zijn wij er zeker weer bij.

TEKST: RONALD RENIRIE
FOTO’S: RENE OONK

Gezien: 

Lierop, 18 en 19 augustus 2017.

Muzine Beoordeling: 

9

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us