Recensie

Verslag: Nirwana Tuinfeest 2018

Verslag: Nirwana Tuinfeest 2018, recensie, review, verslag

Het Nirwana Tuinfeest in het Brabantse Lierop maakte zich afgelopen weekeinde op voor de drieënveertigste (!!!) editie alweer. En voor uw verslaggever was het de  vierde keer op rij dat hij het driedaagse festival in het weiland naast het roemruchte O.J.C. Nirwana bezocht. Al was het programma, vanwege het aanbod, minder spannend dan andere jaren, toch viel er weer heel veel te genieten in het Brabantse land, met de overdonderende show van Millionaire en het volledig uit de bocht gierende eindfeestje van De Likt als absolute hoogtepunten.

Als winnaars van het Eurosjopper festival mag de Utrechtse band Wildebeast de vrijdag aftrappen. En ze hebben er zin in. Met name de zanger stuitert als een bezetene over het podium, terwijl de drummer clichématig, maar met een stalen gezicht met zijn stokken goochelt. De band mixt stevige rock met punk, hardcore, en zelfs een dot metal, en voert zijn exercitie retestrak uit. Een lekkere start van Nirwana 2018.

Daarna is het de beurt aan The Overslept. Dit vijftal uit Hilversum heeft het prima voor elkaar wat betreft podiumpresentatie, en ook de songs zitten gedegen in elkaar, maar toch overstijgt het nergens het etiket ‘plichtmatige punkpop’: Amerikaanse, bijna kinderlijke liedjes, inclusief koortjes en zogenaamde publieksmomentjes, gemaakt voor meisjes tussen de veertien en zeventien jaar. Jammer, want muzikaal heeft de band zeker de kwaliteit in huis om interessanter materiaal te schrijven.

 

Wildebeast
The Overslept

 

Hoe het wel moet, laat Claw Boys Claw even later zien op het hoofdpodium. Niet voor niets zijn zanger Peter Te Bos, gitarist John Cameron, bassist Marcus Bruystens en drummer Jeroen Kleijn (die een dag later ook nog met Johan te zien is) op zo’n beetje elk zichzelf respecterend festival te zien deze zomer. CBC beukt, scheurt, piept en giert, en ramt de stevige gitaarsongs, van zowel het laatste album It’s Not Me, The Horse Is Not Me, als klassiekers als Super Kid en Locomotive Breath genadeloos door de strotten van de steeds euforische wordende, vroeg op de dag al stevig innemende Brabanders. Waar menig bandje dit weekend een nummer lang het publiek induikt, blijft Te Bos maar liefst drie songs lang, een schijnbaar oneindig lang microfoonsnoer achter zich aan slepend, en zichtbaar genietend, tussen het publiek zwieren. Wat een heerlijke band!
 

  Claw Boys Claw

 

In de aanloop naar een serie akoestische shows doen Sarah en Gert Bettens op het Nirwana Tuinfeest nog een volledig elektrische show met hun band K’s Choice. En al is het al weer even geleden dat het laatste echte wapenfeit The Phantom Cowboy (2015) verscheen, toch staat de festivalwei voor het hoofdpodium afgeladen vol. En terecht, want eens temeer blijkt dat broer en zus Bettens een pak songs op hun naam hebben staan waar menig zogenaamd ‘hip and happening’ bandje stikjaloers op zou (moeten) zijn. Songs als Believe, Almost Happy, Everything For Free en all-time classic Not An Addict klinken anno 2018 nog steeds fris en relevant, mede door de nog immer warme stem van de zo nu en dan stralende Sarah Bettens.

 

K's Choice

 

Na de opwindende soul, blues en rock ‘n’ roll-revue van het Amerikaanse Vintage Trouble, is het in de tent de beurt aan Kraantje Pappie (‘Hallo! Daar zijn we weer’). En wederom levert de man uit het Zuid-Hollandse Rozenburg. Ondersteund door confetti, vuurwerk, en zijn inmiddels overbekende opblaas-Kraan, steekt ‘Kraan’ niet alleen wat betreft rap-snelheid een grootheid als Bustah Rhymes naar de kroon, maar is hij, of je  er nu van houdt of niet,  inmiddels met voorsprong de aanvoerder van de Nederlandse hiphop scene. En dat is knap.
 

Vintage Trouble 

Kraantje Pappie

 

En daarmee hebben we ook gelijk het laatste hoogtepunt van de vrijdag gehad, want het Belgische Triggerfinger valt ronduit tegen, vanavond. Het optereden heeft zijn momenten, maar is te weinig consistent om echt te blijven boeien. Terwijl zo ongeveer het halve veld (tevergeefs) op cover I Follow Rivers staat te wachten, vuren de Belgen het ene na het andere gitaarsalvo op de volgepakte wei af. Maar het is alsof Triggerfinger al jaren hetzelfde album maakt, want de songs zijn strak, maar tegelijk erg vlak, en daarom ontbrandt niet waar iedereen op het veld zo nu en dan apathisch op staat te wachten: Het Heilige Vuur.
 

  Triggerfinger

 

ZATERDAG
Aan het zowat een thuiswedstrijd spelende Mooon – het trio komt uit het nabijgelegen Aarle-Rixtel – de aanvankelijk ondankbare taak om dag twee van het Nirwana Tuinfeest te openen. Aanvankelijk, want de drie bloemenkinderen spelen het aanvankelijk lege veld voor het hoofdpodium binnen enkele minuten lekker vol met een lekker lui versie van hun 'hitje' Too Cool For Skool. Het is lekker ontkateren zo, op de heerlijke jaren zestig deuntjes vol surf en psychedelica. Je kunt het ordinair jatwerk noemen, zo vaak komen er citaten voorbij uit klassieke sixties songs (The Yardbirds, Dick Dale), of gewoon een hele fijne ode aan een tijdperk. Wij opteren voor het laatste.
 

Mooon 

 

Daarna blijven we qua sound nog even in het verleden hangen, want zoals bijna ieder jaar mag ook een eind jaren zeventig, begin jaren tachtig band niet ontbreken. Waar de afgelopen jaren bijvoorbeeld The Stranglers en Big Country voorbij kwamen, is het dit jaar de beurt aan The Godfathers om de jaren tachtig eer te verdedigen. Zanger Peter Coyne versleet sinds 1985  een waslijst aan bandleden, en weet zich anno 2018 omringd door een stel jonge honden die keihard werken voor hun baasje. In 1994 stond de band al eens als headliner op het Nirwana Tuinfeest, en nu, vierentwintig jaar later, is Coyne terug. En het valt alles behalve tegen wat hij en zijn band laten zien en horen. Gestoken in een smetteloos zwart pak dat eerder doet denken aan een tweedehands autoverkoper dan aan een oude rockster speelt The Godfathers voornamelijk materiaal van hun misschien wel meest bekende album Birth, School, Work, Death uit 1988: Cause I Said So, If I Only Had Time, en natuurlijk de titeltrack. Maar waar de band destijds neergezet werd als een waverock band, is het geluid in retrospect eerder gelieerd aan The Stooges. Stevige rocksongs met een flinke dosis punk. Prima te verhapstukken, zo vroeg in de middag.
 

The Godfathers 

 

Een opvallend fris ogende Jett Rebel doet op het hoofdpodium uiterst vakkundig zijn ding. Jelte Tuinstra heeft er zin in, en geholpen door zijn echt geweldige band dendert hij een uur lang over de Brabantse hoofden heen, net als later op de dag Typhoon zal doen: vermakelijk, sympathiek, en vooral overtuigend een feestje bouwen, waar iedereen, liefhebber of niet, en geholpen door de uitbundige zonnenschijn, op zijn minst een beetje vrolijk van wordt.
Datzelfde doet ook My Baby. Maar waar de twee zojuist genoemde muzikanten vooral hun status consolideren, wordt het trio onder leiding van zangeres Cato van Dijck alleen maar beter en beter. Geholpen door het vele toeren in binnen- en buitenland wordt My Baby elk jaar maar strakker, en kan de band inmiddels putten uit een flink pak hypnotiserende songs van de drie albums die inmiddels het daglicht zagen. Enige minpuntje is misschien het gebrek aan afwisseling in de songs, al is dat probleem al een stuk minder aanwezig sinds het verschijnen van Prehistoric Rhythm vorig jaar.
 

Jett Rebel 

Typhoon

My Baby

 

Het eerste echte hoogtepunt van de dag (en misschien wel het weekend) speelt zich echter af in de grote tent, waar het Belgische Millionaire (ook foto helemaal boven) als een stoomwals over het podium gaat. Wat een ongelofelijk goede band is dit toch. Tim Vanhamel en kornuiten maakten met het fenomenale Sciencing vorig jaar hun beste album tot op heden, maar live komt Millionaire pas echt tot zijn recht. De overdonderende rocksongs met zowel stoner-, als industriele en shoegaze invloeden schreeuwen drie kwartier lang om superlatieven, en Vanhamel (ook ex-Evil Superstars) toont zich een charismatisch frontman die het grote gebaar niet uit de weg gaat. Overweldigend!
 

Millionaire 

 

Maar ook Johan komt sterk voor de dag vandaag. De band van Jacob de Greeuw is terug met een uitstekend nieuw album, het eerder dit jaar verschenen Pull Up, waarvan songs als opener About Time en het ingetogen What A Scene  live naadloos aansluiten op ijzersterk ouder materiaal als December, Swing, Everybody Knows en de zo langzamerhand tot Nederpop klassieker verworden prachtsong Tumble And Fall.
 
Tegenvaller van het weekeinde is zonder enige twijfel Vuur, de nieuwe band van Anneke van Giersbergen, die na enkele solo uitstapjes een vervolg op haar band The Gathering lijkt te willen forceren. Van Giersbergen is zonder twijfel een van de beste zangeressen die Nederland de laatste jaren rijk is, maar zwevend op de progressieve metal van haar nieuwe band komt dat er geen moment uit, en klinkt ze eerder als een sirene die maar niet boven het langsdenderende verkeer uitkomt, dan als de uitstekende zangeres die ze is.
 

Johan 

Vuur

 

Wat Maxi Jazz in de grote tent komt doen is niet echt een optreden te noemen. De Faithless-voorman manifesteert zich eigenlijk als een veredelde pauze-DJ die een gevariereerde set plaatjes uit zijn persoonlijke verzameling draait. Van Nirvana's Smells Like Teen Spirit tot zijn eigen classic God Is A DJ. Weinig verheffend, maar het zal de volgestroomde tent worst(enbroodjes) zijn, want een feestje is het wel.
 
Maar het echte feest komt vanuit Roffa, dit weekend. Het gaat hard met De Likt, want waar de Rotterdammers vorig jaar nog genoegen moesten nemen met een bescheiden plek in het programma, is het gezelschap onder leiding van uber-feestbeest Jordy Dijkshoorn dit jaar als afsluiter naar Lierop gehaald. En daar weten de mannen wel raad mee, want vanaf de eerste seconde gaat het dak eraf. En dat is best knap, zeker wanneer Dijkshoorn uw trouwe verslaggever na het optreden backstage toevertrouwt dat dit hun derde (!!!) festivalshow van de dag was. Maar daar is tijdens het uur dat hij met zijn kompanen op het podium staat niets van te merken. Het veld verandert in een grote moshpit, en terwijl Dijkshoorn over de handen van het publiek over de wei surft, declameert hij net zo makkelijk uitgebreid een gedicht, als dat hij een van de vette elektronische tracks van zijn band rapt.
 

Maxi Jazz 

De Likt

 

En zo krijgt deze drieënveertigste editie van het Nirwana Tuinfeest het feestje dat het verdient. Zoals eerder gezegd viel er muzikaal veel te genieten, en was ook dit jaar de organisatie weer prima op orde. Want waar vind je nog een festival dat uitverkocht is met 3500 kaarten per dag, terwijl het er makkelijk nog 500 per dag extra had kunnen verkopen, maar dat niet doet omdat de organisatie vindt dat mensen de ruimte moeten hebben? Op naar volgend jaar! En dan pakken we eindelijk eens een keer de derde, gratis toegankelijke festivaldag vol coverbands mee (met dit jaar Editors, Nirvana, Bruce Springsteen, George Michael, Black Crowes). Beloofd!

TEKST: RONALD RENIRIE
FOTO'S: MICHEL MEES

Gezien: 

Nirwana Tuinfeest, Lierop, 10, 11 en 12 augustus 2018

Muzine Beoordeling: 

7

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us