Recensie

Verslag Rewire Festival 2017

Verslag Rewire Festival 2017, verslag, review, recensie

Wederom een ijzersterke line-up op Rewire dit jaar. Van heel groot tot bijna totaal onbekend en van oude helden tot nieuwe talent. Er was veel te zien en te ontdekken. Hier een greep uit al het moois dat afgelopen weekend te zien was in Den Haag.

De Hele Groten

SlowdiveEr is veel publiek op de vrijdag speciaal voor Slowdive (foto boven) gekomen. Een zeldzaam optreden van de Britse band die na een stilte van 19 jaar sinds 2014 weer af en aan actief is. Hun typische shoegaze geluid bestaat uit groots galmende gitarende, lome drums en de zoetgevooisde stem van Rachel Goswell. Klassieke nummers als Catch The Breeze en Souvlaki Space Station worden met gejuich ontvangen. Ook nieuwe single Star Roving komt bijzonder goed uit de verf. Slowdive brengt de hele zaal in vervoering en voor velen was dit alleen al genoeg om voor naar Rewire te komen vanavond.

Slowdive (foto: Jan Rijk)

 

Swans

De grote zaal is dicht. Er was namelijk een ander concert in ‘t Paard die avond dat geen onderdeel uitmaakte van Rewire. Er wordt met man en macht gewerkt om de soundcheck van Swans op tijd af te ronden, terwijl er hordes bezoekers muurvast staan onderaan de trap naar de grote zaal. Ook hier weer veel mensen die puur voor de headliner komen vanavond. Dat is begrijpelijk aangezien het brein achter de band, Michael Gira, heeft laten weten de stekker voor de tweede keer uit de band te trekken. Dit zou wel eens het laatste Swans concert op Nederlandse bodem kunnen zijn. Eenmaal binnen komt redelijk op tijd de band het podium op. Gira staat met zijn rug naar het publiek en geeft als een dirigent aan wanneer en hoe zijn bandleden moeten spelen. Er klinkt een enkele aanhoudende toon en de spanning in de zaal is voelbaar. Bij de eerste grote explosie van geluid, zo’n 15 minuten na aanvang van het eerste nummer, sneuvelt het eerste drumstokje van de drummer. Het gaat er niet lichtvoetig aan toe bij Swans. Als het eerste nummer na 45 minuten is afgelopen, is de zaal al aardig uitgedund. De mensen die het wel hebben volgehouden worden beloond met de eerste groove van de avond, het nieuwe nummer The Man Who Refused To Be Unhappy. Een soort krautrock dat voornamelijk zo groovy wordt door bassist Christopher Pravdica. Maar alle ogen zijn gericht op Gira. Hij spreidt zijn armen, gooit ze in de lucht en staat te schudden als of hij een exorcisme ondergaat. Er zijn her en der fans die de muziek op dergelijke wijze ondergaan. Armen vliegen de lucht in, er wordt schokkerig gedanst alsof men onder stroom staat en een groot aantal grijze mannen headbangt en springt er op los. Ik heb nog nooit zo’n grijze pit gezien. Swans is een religie en Gira is de dominee. Na twee uur, en een setlist van 4 nummers (!!), blijft het publiek murw geslagen achter. Dit was geen concert, dit was een beleving.

Swans (foto: Michel Mees)
 

Jeff Mills & Tony Allen

Detroit techno grondlegger Jeff Mills gaat live de strijd aan met Afrobeat en Fela Kuti drummer Tony Allen. Mills knalt er meteen de eerste beat in en Allen kijkt het nog even rustig aan. Hij begint met wat hi-hats en lichte percussie, maar zet al snel de beat naar zijn hand. Het polyritmische drumwerk van de grootmeester legt een extra laag over de minimalistische techno van Mills. Die laatste krijgt weer de bovenhand wanneer hij de eerste subtiele acid riedel laat klinken dat met veel gejuich wordt ontvangen. De twee werken goed samen, maar gaan ook zeker de strijd met elkaar aan. Dit pakt echter niet goed uit voor Mills wanneer hij probeert te freestylen op zijn drumcomputer en hij Allen probeert bij te houden met zijn drumritmes. Gelukkig probeert hij dit niet al te vaak en focust hij meer op zijn subtiele techno en acid tunes. Het neigt hier en daar wat eentonig te worden, voornamelijk door de minimale set-up van Mills die alles live wilde doen en daardoor de muziek af en toe een extra laag mist. Het is echter ontzettend dansen geblazen, want niemand is bestand tegen de funk die Allen hier brengt. En dat alles met een gemak waar je alleen maar ontzag voor kan hebben.

Jeff Mills (foto: Michel Mees)
 

De Nieuwe Helden

Forest Swords

Ik verwacht eerlijk gezegd één man achter een laptop, maar dat is Matthew Barnes (de echte naam van Forest Swords) zijn eer te na. Hij heeft een de nodige apparatuur voor zich, hangt af en toe een gitaar om en heeft een bassist meegenomen. Zijn zwaar op oude dub leunende elektronica, want dance kan je het niet echt noemen, gedijt goed met deze live set-up. De bas rolt lekker en de vrijheid die Barnes heeft om zijn samples er in te gooien geven het geheel een heerlijke losse vibe. Hetzelfde gevaar dat bij Jeff Mills op de loer lag speelt hier ook: omdat alles live is mis je soms net even die extra laag, die aanvullende melodie of extra sub-bas. Maar wanneer de grooves zo dik zijn als hier dat men zelfs danst wanneer er geen beat is, dan zit het wel goed.

Forest Swords (foto: Jan Rijk)
 

Oliver Coates

Oliver Coates is een jonge cellist uit Engeland die zowel klassieke stukken opvoert, met of zonder orkest, als met zijn cello en een looping station minimale elektronica maakt. Hij was het geheime wapen op de laatste Radiohead en een veel gevraagd gastmuzikant. Vanavond in de Lutherse Kerk speelt hij zijn set 45 minuten non-stop door en wisselt solo stukken, met minimale effecten en loops aangevuld, af met meer elektronische stukken. Achter hem wordt op een groot scherm in jaren 90 computer graphics een soort virtual reality tocht gemaakt door een verlaten, niet bestaand metro station en de gebouwen er omheen. Er staat her en der iets in de brand en de totale afwezigheid van mensen geeft het iets spookachtigs. Bij het fraaie solo stuk waarmee hij opent werken de visuals wat afleidend, maar bij de heftigere nummers met licht desoriënterende, oude Autechre-achtige beats voegen de desolate beelden wel echt iets toe. Of hij nu ingetogen moet spelen of tekeer gaat op zijn cello om het elektronische werk te kunnen overstemmen, Coates beheerst zijn instrument tot in de puntjes. Het lijkt wel een verlengstuk van hemzelf. Hier is een groots muzikant aan het werk en het concert is alweer voorbij voor je er erg in hebt. Betoverend.

Oliver Coates (foto: Michel Mees)
 

SUMS

SUMS is de bijzondere samenwerking tussen Franse elektronica producer Kangding Ray en de Schotse Mogwai-gitarist en -pianist Barry Burns, op het podium aangevuld met een live-drummer. Mogwai schuift steeds meer op richting ambient en soundscapes, dus een elektronica optreden was te verwachten geweest, maar niets is minder waar. Een duistere, knisperende en krakende variant van post-rock met gitaar-explosies is het eindresultaat. Er heerst een constante spanning in de nummers en het  verveelt geen seconde. Als aan het einde Kangding Ray ook nog een gitaar omhangt, wordt het een soort gitaargeweld dat niet veel onderdoet voor wat Swans de avond ervoor in dezelfde zaal deden. Een van de hoogtepunten van het weekend.

SUMS (foto: Michel Mees)

 

De Grote Ontdekkingen

Daniel Wohl + Slagwerk Den Haag + Matangi Quartet

Als eerste in de Lutherse Kerk te zien was Daniel Wohl. Een klassiek geschoolde componist en elektronica producer die een brug weet te slaan tussen die twee werelden. De elektronische klanken van Wohl worden fraai aangevuld met xylofoon, bellen, strijkers en nog veel meer. Het gaat van verstilde ambient naar een kakofonie van klanken en percussie. De elektronische bassen doen denken aan de orgelwerken van Glass, een componist die nooit ver weg is tijdens dit optreden. Het optreden wordt aangevuld met perfect afgestemde visuals bestaand uit bewegende zwart/wit lijnen die in intensiteit meegaan met de muziek. Het optreden is een grote trip en het is moeilijk de nummers los van elkaar te zien. Bijzonder goed doordacht en uitgevoerd concert. Veel beter had de Lutherse Kerk niet ingeluid kunnen worden.
 

Daniel Wohl (foto: Jan Rijk)
 

Jace Clayton Presents The Julius Eastman Memorial Dinner

Julius Eastman (1940 – 1990) is een veel te jong overleden en bijna vergeten componist uit Amerika.  Zijn werk wordt hier vanavond herdacht en geëerd door Jace Clayton, ook bekend als breakcore artiest DJ /Rupture. Alleen de setting is al prachtig: 2 piano’s in een punt en Clayton ertussen met zijn elektronica. Daar achter bevindt zich het bijzonder mooi uitgelichte koor gedeelte van de kerk. Er worden twee stukken uitgevoerd: Evil Nigger (1979) en Gay Guerrilla (1980). De twee pianisten spelen zowel met als tegen elkaar, terwijl Clayton live de piano’s kan bewerken. Hij voegt echo, reverb en ruis toe, soms laat hij de noten zelfs achterstevoren terug komen. De toch al spannende stukken krijgen hierdoor een extra laag die het geheel nog interessanter maken. De akoestiek van de kerk, die soms juist tegen de muziek kan werken, voegt alleen maar toe aan het geluid. Pianoklanken met extra reverb of echo krijgen een extra dimensie en het gebouw maakt bijna onderdeel uit van de muziek. Voor mij persoonlijk het absolute hoogtepunt van het festival.

Jace Clayton  (foto: Michel Mees)
 

These Hidden Hands

Twee jonge gasten uit Engeland weten het publiek vanaf de eerste minuut direct mee te krijgen in de Kleine Zaal van ’t Paard. Er wordt geknikt, gedanst maar voor meegedeind.  Ze brengen een modernere, meer dansbare versie van deep dubstep met een behoorlijk rauw randje. De set-up is live aangestuurde samples, vanaf een laptop die meeloopt, veel analoge gear en af en toe live gitaar, zij het voornamelijk om te samplen. Soms zijn de geluiden zo gruizig, rauw en overstuurd dat de beat bijna niet meer hoorbaar is. De groove en feel van het nummer blijft overeind en het meedeinen gaat gewoon door. De nummers lopen live soepel in elkaar over en het resulteert in een naadloze set die bijzonder organisch aanvoelt en waar je als luisteraar helemaal in op gaat. Een van de beste electronische optredens dit weekend.

These Hidden Hands (foto: Michel Mees)
 

De Tegenvallers

Daniel Lanois

Daniel Lanois staat achter een ietwat gammel uitziend bouwsel van apparatuur. Er loopt een man met dreadlocks om hem heen, maar die lijkt niet echt iets te doen aan de muziek die we horen. Wat we horen is een soort dub die The Orb zou maken als ze hun dag niet hebben. Het zijn korte nummers waar vrij weinig in gebeurd. Totaal niet wat je verwacht van de gitaartechneut die zulke fraaie soundscapes maakt op zijn solo albums. De bezoekers lopen de kerk sneller uit als dat ze naar binnen lopen. Het was nog wel een van mijn tips…

Daniel Lanois (foto: Michel Mees)
 

Gaika

De Britse grime producer en rapper Gaika heeft een ijzersterke, onnavolgbare EP uitgebracht op het Britse Warp label. De finesse en productionele hoogstandjes van die EP zijn nergens te bekennen tijdens zijn optreden. Met gouden kettingen en ontbloot bovenlijf loopt hij stoere straattaal te spuwen terwijl er twee man achter hem de muziek verzorgen. Een van hen zet de nummers aan op een laptop, de andere doet wat dingen live, maar wat is niet helemaal duidelijk te horen. Het eindresultaat is een optreden zoals iedere middelmatige grime of hiphop show. Absoluut Rewire onwaardig.

Gaika (foto: Jan Rijk)
 

Blanck Mass

Als helft van Fuck Buttons zag ik Benjamin John Power (aka Blanck Mass) een enerverende live set geven met een tafel vol aan analoge gear. Nu staat hij achter een decorstuk waarvan moeilijk te zien is wat er precies achter staat. De spaarzame handelingen die verricht op die apparatuur doet vermoeden dat hier maar heel weinig live gebeurd. Het enige overduidelijke is het schreeuwen in een vocoder of stemvervormer, maar verder vraag ik me sterk af wat er echt live is. De nummers klinken identiek aan de plaat en het is bijzonder statisch allemaal. Daarnaast is het geluid bijzonder schel en valt er op sonisch gebied dus ook weinig te genieten. Heel jammer.

Blanck Mass (foto: Jan Rijk)
 

Tot Slot

Er was heel veel moois te zien en horen op Rewire 2017. Op een enkele misser na was het niveau bijzonder hoog. Van klassieke ensembles tot de gitaarterreur van Swans. Van een prachtig piano concert in de Grote Kerk tot de nietsontzienden freejazz van Zs. En van de lo-fi Shoegaze liedjes van Carla Dal Forno tot fraaie IDM van Baiba Yurkevich. Kortom er was veel te ontdekken en je kwam ogen en oren te kort op, misschien wel, het spannendste muziekfestival van Nederland.

FABIAN HOFLAND

FOTO’S: JAN RIJK & MICHEL MEES

Gezien: 

Verschillende locaties, Den Haag, 31/03/2017-02/04/2017

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us