Recensie

Verslag: Schippop 2018

Verslag: Schippop 2018, recensie, review

Ook deze zomer struint Muzine.nl, buiten een aantal grote festivals, weer de vele kleine en middelgrote festivals af die ons land rijk is. En dan kan het zomaar zijn dat we op zaterdag de negende juni van 2018 belanden bij Schippop, in het pittoreske Schipluiden, op een steenworp afstand van Delft.

Al zal de naam Schippop niet bij zo heel veel mensen een belletje doen rinkelen, toch is het al de negentiende editie van het festival. Toegegeven, navraag leert ons dat de eerste editie bestond uit drie lokale bands met voornamelijk de organisatie als publiek, maar in de loop der jaren groeide het festival langzaam uit tot een uit de kluiten gewassen dorpsfeest waar in 2009 Triggerfinger en Chef’Special speelden voor tweehonderd man, en twee jaar later Kensington al vijfhonderd mensen naar de festivalwei trok. Een jaar of vijf geleden nam een aantal enthousiaste jongelingen de organisatie over van de oude garde, met als doel om langzaam door te groeien, met als resultaat een capaciteit van 1200 personen vorig jaar, en dit jaar kwamen er daar nog een paar honderd bij en is er zelfs voor het eerst een tweede podium. Maar bovenal staat er een alleraardigste line-up.

 

 Certain Animals

 

Het Rotterdamse Certain Animals mag Schippop 2018 openen met hun prettig zompige rocksongs. Het trio, dat pas anderhalf jaar bestaat, omschrijft hun muziek zelf misschien wel het beste in het tweede nummer Beatles & Stones: ‘I don’t wanna be The Beatles, I just wanna be The Stones’. Daar is geen speld tussen te krijgen, al roept de sound van het drietal net zo goed herinneringen op aan Led Zeppelin of een poppy versie van DeWolff, met name door de lekker gedubbelde zangpartijen. Ongecompliceerde, zo nu en dan charmant rommelig gespeelde oerrock die zeker doet uitzien naar de in september te verschijnen EP Down The Rabbit Hole.

Daarna is het de beurt aan lokale band Rapaille, dat het festival eigenlijk had moeten openen, maar omdat Certain Animals nog door moet naar een festival in hun thuisstad, als tweede band mag aantreden. Het jonge achtkoppige collectief mixt dapper pop, rock, funk en blues met een vleugje hiphop, en doet er alles aan om het publiek voor zich te winnen, maar kan niet verhullen dat het zowel muzikaal als tekstueel nog wat magertjes is allemaal. Met name door de flauwe Nederlandstalige tekstjes en weinig avontuurlijke songs valt Rapaille een beetje uit de toon te midden van het grotendeels meer dan geslaagde programma van vandaag, zo zal blijken.

 

 Tim Knol

 

Door het breed in de media uitgevochten conflict met de bloedirritante Giel Beelen, zou je bijna vergeten dat Tim Knol toch vooral hele lekkere liedjes maakt. Liedjes die perfect passen op een zonovergoten dag als vandaag. Knol opent met Soldier On, van het gelijknamige album uit 2013, en voert de inmiddels flink volgestroomde festivalweide vervolgens in drie kwartier langs zijn oeuvre. Met een als altijd uitstekende band waarin Anne Soldaat, zonder twijfel een van Nederlands beste gitaristen, alle ruimte krijgt om te excelleren. De juiste band op de juiste plek.

 

 Mooon

 

En de zomer duurt nog even voort als even later Mooon het podium bestijgt. De kapseltjes zijn weer helemaal in orde bij deze drie jonge bloemenkinderen uit het Noord-Brabantse Aarle-Rixtel, en het kan dan ook geen toeval zijn dat er direct vanaf opener Too Cool For Skool een aantal jonge meisjes handenvol bloemen richting de band op het podium gooit. En hoewel de verrassing er langzamerhand wel een beetje vanaf is, doen de jaren zestig liedjes van het drietal het uitstekend. De mannen van Mooon doen gewoon waar ze goed in zijn, inclusief garderobe en Wyman basgitaar.

 

 Intergalactic Lovers

 

Maar het echte hoogtepunt van de dag komt toch echt van Intergalactic Lovers. Niet alleen omdat het fijn is om na alle zomerse vrolijkheid eens even lekker de diepte in te gaan, maar toch vooral omdat de Vlaamse band met drie albums op zak, waaronder het uitstekende Exhale dat vorig jaar verscheen, een flink pak ijzersterke songs heeft om mee te pronken. Pakkende indierock met een flinke dosis Belgische eigenzinnigheid, en een charismatische frontvrouw in de vorm van Lara Chedraoui die het zichtbaar naar haar zin heeft op het hoofdpodium. Maar ook het geluid is voor het eerst vandaag echt goed, waardoor de kristalheldere gitaarpartijen en feilloos gedoseerde synths heel mooi tot hun recht komen. Intergalactic Lovers in topvorm!

 

 The Howlin'

 

Maar ook The Howlin’ maakt indruk. Voorman Joel Garthe werd al meermalen vergeleken met Rag ’n Bone Man, niet in de laatste plaats door zijn indrukwekkende stem. Dat is misschien nog wat te hoog gegrepen, maar feit blijft dat de blues, soul en indie mix van The Howlin’ boeit vanaf het begin. Door de rauwe intensiteit van zijn stem stuurt Garthe zijn band eerder een donkere tunnel in dan dat hij ze naar het zonlicht leidt, en dat geeft deze band net dat beetje extra mee.

 

 TRAUDES

 

Rauw is ook de muziek van TRAUDES. De band rond Benjamin Traudes doet een beetje denken aan de Britse band Senser, dat met een mengelmoes van hiphop, funk  en rock in de jaren negentig hoge ogen gooide met het album Stacked Up. Vlammende raps, een uitstekende band, en een fijnzinnige muzikaliteit verraden dat TRAUDES een band voor de toekomst is. Niet voor niets tekende de band vorig jaar een platendeal bij major Sony Music, en schopte Traudes en zijn maatjes het eerder dit jaar tot 3FM Serious Talent. Aan de energie zal het zeker niet liggen.

 

 Standup'69

 

De Rotterdamse band Standup ’69 zijn we dit jaar al een aantal keer tegengekomen. Zo speelde het drietal onder meer op het Rotterdamse Bevrijdingsfestival en het vijfjarig jubileum van Muzine.nl, en verscheen het meer dan prima debuutalbum Communicate via Butler Records. En ook op het kleine podium van Schippop gaat de mengelmoes van indierock, shoegaze en psychedelica er in als koek. Drummer Bruno moest vanavond verstek laten gaan, maar zijn tijdelijke vervanger doet het uitstekend. Hij laat de massieve groove intact en houdt de gitaarmuren van Emmy Kadee en met name de wederom uitblinkende Willem-Pieter Zoutendijk moeiteloos bij elkaar. Knap optreden.

 

 Handsome Poets

 

Dat laatste kunnen we helaas niet zeggen van de afsluitende band op het hoofdpodium, want Handsome Poets brengt niet wat een headliner op een festival zou moeten brengen. Wat betreft podiumpresentatie haalt de oorspronkelijk uit Gouda afkomstige band alles uit de kast, maar dat kan niet verhullen dat het ze gewoonweg ontbreekt aan goed songmateriaal. En natuurlijk gaat iedereen los op hun hit Sky On Fire, maar die song dateert niet voor niets alweer uit 2012. Sinds die tijd is het de band nog niet gelukt om een waardige opvolger voor die track te schrijven. Het is te hopen dat ze dat bij de opvolger van het zwakke 2015 wel voor elkaar krijgen, anders zou het wel eens einde oefening kunnen zijn voor Handsome Poets.

Deze negentiende editie van Schippop had een waardiger afsluiter verdiend, maar ach, wat zou het. Laat op de avond zag het er naar uit dat het festival wederom een bezoekersrecord zou gaan breken, en organisatorisch was er ook weinig aan te merken op deze mooie jaargang. Schippop slaagde erin wederom een mooi programma neer te zetten met een beperkt budget, en dat is niet anders dan reuzeknap te noemen. Op naar de jubileumeditie van 2019!

TEKST: RONALD RENIRIE
FOTO’S: RENE OONK

Gezien: 

Schipluiden, 09/06/2018

Muzine Beoordeling: 

7

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us