Recensie

Verslag VESTROCK 2018

Verslag VESTROCK 2018, recensie,

Zoals elk jaar voelt ook de 2018 editie van VESTROCK voor de notoire bezoeker als thuiskomen. Het festival voor rock-, pop- en danceliefhebbers wordt dit jaar voor de negende keer georganiseerd en vindt als vanouds plaats op het eiland Buitenvest in het vestingstadje Hulst.

Ook de festivalcamping in het stadspark, volgens bezoekers een van de beste festivalcampings van de Benelux, voelt vertrouwd. De organisatie daar is in handen van vrijwilligers van Scouting ’t Jagertje die de camping en de gratis wasgelegenheid met warme douches en toiletten gedurende het festivalweekend beheren. Bovendien kun je je daar 24/7 tegoed doen aan ontbijtjes, gebakken eieren en hamburgers.

Alleen het weer is anders dan anders. Een dikke wolkenmassa hangt over het zuiden van Zeeland. Op zich niet zo erg, ware het niet dat de wolkjes het blijkbaar soms warm hebben want ze zweten op de openingsvrijdag met grote regelmaat dikke druppels. Het zorgt er voor dat het festival wat langzaam wakker wordt. Maar wanneer het eenmaal aan is, gaat het hard. VESTROCK pakt dit jaar haar bezoekers in met een line-up die voor genoeg verassingen gaat zorgen.

Leven in de brouwerij

De basilieksessies, intieme akoestische concerten, zijn verplaatst naar de stadsbrouwerij van Hulst, op twee minuten lopen van het festivalterrein. De exclusieve concerten zijn toegankelijk voor maximaal 200 bezoekers. Evenals vorig jaar staat een aantal artiesten er exclusief, hoewel het merendeel ook op een van de andere podia is te bewonderen.

 

VRIJDAG

 Altobelli (TJ)

Eerder dit jaar stond Altobelli nog op het grote podium in Paradiso, dus ze hebben al ervaring met het spelen in een tempel. Dat ze vandaag een thuiswedstrijd spelen in de Kapel zal echter niet minder indrukwekkend zijn. De Hulstenaren trekken voor eigen publiek als een van de openers van VESTROCK alle registers open en krijgen met gemak het goed gevulde zaaltje mee op de tonen van hun mix van postrock, grunge en nu-metal. Zanger Danny Esseling heeft het duidelijk naar zijn zin. Vanaf het begin van het optreden heeft hij een grijns van oor tot oor. Dat werkt aanstekelijk. VESTROCK is aan en bedankt voor de piep in mijn oren!

 Fangclub (TJ)

Wie dacht dat grunge dood was, kent het Ierse trio Fangclub nog niet. Net als in de hoogtijdagen van deze uit Seattle afkomstige muziekstroming, wordt de band gekenmerkt door een hoog DIY-gehalte, maar daar is vanmiddag niets van te merken. Dat de weide nog aan het voldruppelen is deert hen niet, want ze zetten een strakke show neer. De muziek leent zich er dan ook uitermate voor om het hoofd leeg te wiegen en met een biertje in de hand het weekend te verwelkomen. Puntig, met een knipoog naar Weezer, Soundgarden en Nirvana. De gelijkenis met laatstgenoemde is met name op single Knife en op Better To Forget van het titelloze debuutalbum opvallend. Een prima opmaat dus naar de Nirvana-tribute van Green Lizard, later op de dag.

 Niet alleen zijn naam is minimaal, hetzelfde geldt voor de muziek van Curt en helaas ook voor het toegestroomde publiek. Lastig om in een hokje te duwen, deze Hamburger, die ons op VESTROCK meeneemt op een alternatief paadje van singer-songwriting. Gewapend met laptop, elektrische gitaar en een goede dosis enthousiasme gaat de sympathieke Duitser er helemaal voor. De arrangementen zijn strak, en elektro-sounds en meer traditioneel gitaarwerk versterken elkaar en vormen een stevige basis voor nummers als Bold en Whole World. Al met al een verrassend optreden.

 Equal Idiots  (TJ)

Equal Idiots is een Belgische garagerockband uit Hoogstraten. Hoewel de band slechts uit twee leden bestaat, Thibault Christiaensen (zang en gitaar) en Pieter Bruurs (drums), staan ze bekend om hun harde stijl van garage, met levendige live shows. Logisch dat we dit gingen checken en wat een bof: de heren waren in topvorm. Beukende drums, staccato punk zang en veel fuzz op de gitaar, zo horen we het graag. Thibault nodig het publiek uit om dichterbij te komen en dat is niet tegen dovenmansoren. Dat doet de band goed en het vervolg van het optreden is zo mogelijk nog energieker.

 Ten Years Today  (RO)

Het Groningse powerpoptrio Ten Years Today stak het land diagonaal over, van het Noordoosten naar het Zuidwesten. Zoveel moeite moet worden beloond maar daar zijn de heren zelf ook debet aan. Zij trakteren het publiek op VESTROCK op een uitstekende mix van pop, rock en punk. De band gaat er dan ook vol in met de eerste twee singles Do Ya en het afsluitende indie-anthem Praise The Shit als hoogtepunten. Dat het optreden niet vlekkeloos verloopt maakt het des te leuk om naar te kijken. In zijn enthousiasme gooit zanger/gitarist Floris zijn microfoonstandaard om. Gehaast raapt hij die op en het ding valt naar de andere kant, waarop de zanger zich naar de microfoon van bassist Simon rept die vervolgens dan maar de gitaarpedalen bedient. Je ziet dat de mannen zelf verbaasd zijn. Knap staaltje teamwork dat doet uitzien naar het debuutalbum dat in september zal verschijnen.

 Rudeboy  (RO)

Niet iedereen is oud genoeg om Nirvana live gezien te hebben en menig bezoeker zal zich Green Lizard mogelijk niet herinneren. De wat oudere bezoeker kan echter niet anders dan zich op het aangeven tijdstip vervoegen bij podium van dienst. Green Lizard wordt voor deze Nirvana Tribute bijgestaan door Rudeboy (Urban Dance Squad) en dat wekt hoge verwachtingen. Dat de nummers klassiekers zijn, en dus uit volle borst worden meegeblèrt verhoogd de feestgrootte kwadratisch. Succes gegarandeerd. Al snel ontstaat vooraan een pit en dat wordt volop uitgebuit. Wat een energie en wat een memorabel optreden. VESTROCK komt los.  

 Johan  (RO)

Hoewel de band Johan al langer bestaat, dook ze onder deze naam in 1996 voor het eerst de studio in. In 2001 verscheen de opvolger van het titelloze eerste album, Pergola. Vervolgens liet het derde album, THX JOHAN op zich wachten tot 2006 en in 2009 verscheen het vierde album, getiteld 4. Helaas kondigde de band, die inmiddels toch wel tot een iconische Nederlandse band mag worden gerekend, in hetzelfde jaar aan te stoppen. Dat ze in 2017 weer samenkwamen voor een doorstart maakte dat muziekminnend Nederland gespannen afwachtte. Dat het nieuwe album, Pull Up, dat in januari 2018 het licht zag, goed werd ontvangen zal voor de festivalorganisatie het signaal zijn geweest de band direct te contracteren. THX VESTROCK! Johan live is meestal een feestje voor de liefhebber van pure prachtliedjes, maar na twee optredens in Paradiso eerder deze week oogt de band wat vermoeid. Het mag de pret niet drukken. Nostalgie, aangewakkerd door de nodige biertjes, maakt het optreden zeer goed te pruimen. Oude bekenden als Swing, Everybody Knows en Tumble And Fall worden afgewisseld met nummers van het nieuwste album. Johan is door de jaren positief gerijpt. Zowel oude als nieuwe nummers zijn oorstrelend. Wedden dat de band dit jaar een nieuwe schare fans mag verwelkomen?

 BARTEK  (TJ)

Door treurige familieomstandigheden heeft Morrissey & Marshall helaas op het laatste moment moeten afzeggen. Dus werden de mannen van BARTEK opgetrommeld. Fuzz rock die uitschiet naar noiserock maar net zo makkelijk weer catchy kan zijn. Met deze Amsterdammers is het eigenlijk altijd goed. Ze staan met een nonchalante, bijna ongegeneerde houding op het podium terwijl het ene na het andere nummer je oren in wordt gestuwd. Het trio lijkt alleen iets te nonchalant, want het is bijna alsof ze er geen zin in hebben. Zanger-gitarist Wessel van der Kroef staat tussen het zingen door zijn kauwgom te kauwen. Feit blijft dat de Kapel, waar ook wat trouwe BARTEK-support te vinden is, leuk is gevuld en ze een lekkere set neerzetten. We hebben ze echter beter gezien.

 Lydmor  (RO)

De Deense Jenny Lydmor werd op de site al aangekondigd als een intense live ervaring. Misschien moest ze er even in komen, maar voor de tweede helft van haar set geldt dit zeker. Met drie microfoons, een loopmachine en een synthesizer mixt ze ter plekke haar nummers. De electropop is afwisselend opzwepend en hypnotiserend en biedt daarom voor elk wat wils. Hoewel de muziek zich ervoor leent, verschuilt Lydmor zich niet achter een masker, sterker nog, ze lijkt zich op het podium helemaal bloot te geven met pareltjes als het rustige Soft Islands, het intense Helium High en nieuwe single Killing Time, die ook op haar nieuwe, in september te verschijnen album staat.

We hebben het gecheckt: deze HamsandwicH valt ook goed bij vegetariërs. Logisch, want de melodische pop met een folk-randje ligt erg goed in het gehoor. Daarbij bestaat de band louter uit mooie mensen die zoveel plezier uitstralen in wat ze doen, dat het aanstekelijk werkt. De muziek doet bij vlagen denken aan Arcade Fire, maar dan minder hysterisch. Het publiek is dan ook enthousiast en klapt uitbundig mee met de Ierse muzikanten, die hun naam opsluiten tussen rugbypalen. Voorwaar geen straf om deze masterclass indie te mogen bijwonen, sterker nog, dit optreden behoort duidelijk tot de hoogtepunten van VESTROCK.

 Rowwen Heze  (RO)

Wie kent ze niet? De Limburgse gangmakers zijn al sinds 1985 (!) actief. Dat Rowwen Hèze landelijke bekendheid geniet is best bijzonder, want de band vertolkt de nummers steevast in dialect van het dorp Horst-America. Dit heeft natuurlijk alles te maken met de aanstekelijke mix van folk en Tex-Mex, die eenvoudig de feeststemming verhoogt. Is het eindelijk weer droog, regent het bier. Het dus was opeens opmerkelijk druk bij de bar tijdens het concert van Los Limbos en Bestel Mar bleef als mantra nog lang nagonzen op de weide.

 October Drift  (RO)

Wat is er fantastischer dan een festival, dat bekend en onbekend naast elkaar programmeert? Hoewel October Drift al sinds 2014 actief is, hadden we er nog nooit eerder van gehoord. Bedankt Vestrock voor deze introductie. Het viertal geeft zich vol overgave en laat ons verbijsterd achter. Waarom kenden we dit niet? De zinderende zang valt soms bijna weg tegen de muur van emotieve fuzz en hoewel October Drift een gooi doet naar de geuzetitel ‘de nieuwe New Order’, hebben de Britten wel degelijk een eigen geluid. Extra kudos naar de mannen nog wanneer enkele seconden in het openingsnummer de geluidsman ze moet onderbreken. Er is sprake van een technisch probleempje en als gekooide wilde dieren wachten ze af. Ze krijgen groen licht om vervolgens opnieuw te moeten stoppen na enkele seconden. Zanger-gitarist Kiran Roy biedt zijn excuses aan het publiek aan om vervolgens te vragen of ze nu dan ein-de-lijk mogen. Voor de derde keer zetten ze aan – vol, met kracht, intensiteit en overtuiging – en pakken zo door. Twee keer met zulke overtuiging aanzetten is knap. Het drie keer moeten doen? Dat is kwaliteit. Samen met het Nirvana Tribute van Green Lizard en het verrassende optreden van HamsandwicH is October Drift verantwoordelijk voor de absolute hoogtepunten van de eerste dag van VESTROCK.

Het groene masker is zijn handelsmerk, maar het zou flauw zijn om de Herr Doktor die overigens niet uit Duitsland maar uit België komt daarmee te karakteriseren. In 2010 stond de Gentse DJ op de eerste editie van VESTROCK en als je ziet hoe gemakkelijk Dr. Lektroluv de voetjes van de vloer krijgt, is het een wonder dat we zo lang hebben moeten wachten op zijn terugkeer. Je zou een DJ voor minder resident maken.

 Paceshifters  (RO)

Dat Paceshifters De Kapel na de eerste dag van VESTROCK mag sluiten is niet zo raar. Hoewel de band pas laat aan de line-up werd toegevoegd, past ze volledig in het straatje van het festival in het algemeen en deze dag in het bijzonder. De rode lijn is namelijk toch wel alternative nineties/grunge en in dit genre speelt Paceshifters een lekker bekkie mee in de eredivisie van de (Nederlandse) rockscene. Rauw, puntig en energiek. Dat het trio in de loop der jaren meer mainstream is geworden is nauwelijks te merken en het gaspedaal wordt vanavond als vanouds tot de bodem ingetrapt.

 Tom Odell  (TJ)

Je zou het bijna vergeten, maar de Britse singer-songwriter Tom Odell maakt gezeten achter zijn piano ook rockmuziek. Goed, de nummers zijn rustiger, raken gemakkelijk een gevoelige snaar en zijn gemakkelijk mee te zingen, maar is daar iets op tegen? Niets wijst erop wanneer hij op VESTROCK de Mainstage als headliner van de eerste dag mag sluiten. En al snel is het duidelijk dat Tom Odell ook gewoon lekker uit zijn dak weet te gaan. Live krijgen zijn nummers, het merendeel van zijn debuut album Another Love, meer invulling. Deze extra laag zet zijn band met enige regelmaat ook even in de spotlight. Het gerucht gaat al een tijdje rond, maar het is echt waar. Er komt binnenkort een nieuw album. Over twee weken verschijnt de eerste single. Of dit het nieuwe nummer Son Of An Only child is, is nog de vraag, maar deze wordt wel gespeelt. Een kwalitatief zeer sterk optreden, dat staat als een huis. Tom Odell weet zelfs zijn piano op de klimmen om zijn band aan te sporen harder te gaan. Jammer dan ook dat hij tegen het einde aan bekogeld wordt met bier en besluit het optreden een nummer eerder af te sluiten. Desalniettemin een afsluitenswaardige act voor de eerste dag Vestrock.

 

ZATERDAG

Het uit Roermond afkomstige rockkwartet Velosso opent de tweede dag van Vestrock zonder terughoudendheid. Dat de weide slechts gevuld is met een handvol vroege bezoekers ligt niet aan de jonge Limburgse rockers, die kordaat aftrappen. De stem van zanger-gitarist Wouter Koninkx heeft wat weg van die van Eddy Vedder en ook nummers als Silence, Reasons en Rebellion doen denken aan Pearl Jam. De rode draad van gisteren wordt eenvoudig doorgepakt. Velosso, dat Spaans is voor ruig of stoer doet zijn naam eer aan. Bedankt, we zijn wakker.

 The LVE  (RO)

What’s in a name? The Lve, spreek uit: The Love, kijkt in ieder geval niet op een letter meer of minder. Waarom zouden ze, want ze maken heerlijk relaxte muziek. (Calexico meets Zita Swoon). En dat is best knap, want het thema op hun nummers is doorgaans niet vrolijk stemmend. Dat hun muziek toch een fijne vibe uitstraalt is niet in de laatste plaats te danken aan de fijnzinnige samenzang van Gerrit Van Dyck, die klinkt als Lou Reed in een goed humeur en Sara Raes die daarmee smoel geven aan de toch al pakkende grooves en dromerige melodieën die heerlijk binnenkomen. Je zou voor minder je bed uitkomen. Na het geweld van Velosso is de sfeervolle muziek van The Lve als de pleister op de wonde die een korte nacht in een tentje heeft opgeleverd.

 Black Foxxes  (TJ)

Zodra we het hebben over het podium buiten het festivalterrein op ‘het eiland’, hebben we het eigenlijk allemaal over de Basiliek. Dit jaar komt echter niet deze in het geheugen geschreven locatie, maar the Brewery de eer toe als podium extraordinaire. Dat doet misschien oproepen tot een inbeelding van een broeierig sfeer, hout en bruintinten, biervaten en de licht aanwezige geur van hop en gerst. Niets is echter minder waar. Hoewel leuk met tafels, stoelen en zetels, is de sfeer iets anders dan verwacht. “Allez, het is maar een bruine kroeg, eh?” merkt een van de Belgische toeschouwers op. Het doet de korte set van Black Foxxes niet veel goed. Het is de bedoeling dat artiesten akoestisch spelen, maar op het laatste moment gaan de mannen uit Leeds toch voor een minimalistische elektrische bezetting. Het is een gevalletje van ‘net niet’. Voor de trouwe fans is het vast bijzonder de band in een rustigere, intieme setting te zien en horen, maar het pakt niet echt.

Alex Hedley, omschreven als ‘een kippenvelmachine’ en de BBC’s 2018 Ones To Watch, betreedt het podium in een paar schoenen die voorbij ‘afgetrapt’ zijn, een korte sportbroek, simpel T-shirt, baard en petje. Niet helemaal wat je zou verwachten bij iemand die met zijn zeer emotionele nummers menig luisteraar weet te raken. Het doet eigenlijk ook wel een beetje afleiden, wat misschien verklaart waarom ondergetekende zich niet kan vinden in de omschrijving van ‘kippenvelmachine’. Het is intens – mede door de kracht en helderheid van Hedley’s stem - vanaf het eerste lied, maar veel gaat ook verloren in de Brewery.

 Josylvio  (RO)

De rapper Josylvio is een exponent van de hedendaagse Nederlandstalige hiphop. De uiterst productieve Nederlands-Egyptische rapper bracht de afgelopen drie jaar meer singles uit dan menig artiest in een mensenleven. De beats staan als een huis en ook de raps spitten zonder haperen, terwijl de teksten goed te volgen zijn en getuigen van een ruime woordenschat. Het optreden van Josylvio dat helaas te laat begint, blijkt zoals verwacht een publieksmagneet en kan daarom met een beetje goede wil worden beschouwd als een lekkere opwarmer voor die andere woordkunstenaar, Kraantje Pappie die de VESTROCK zaterdag afsluit.

 Cronin  (RO)

Deze indierockers uit Ierland stonden in 2016 ook op VESTROCK en moeten wat ons betreft eigenlijk te vroeg spelen. De afgelopen dagen is hun album The First Kiss Of Love nauwelijks uit de cd-speler geweest. Hoe zou Cronin live zijn, dachten we regelmatig. Ondanks dat de lat hoog ligt, zijn we niet teleurgesteld. Gekleed in het zwart, inclusief donkere zonnebril en gewapend met zwarte gitaar, doet Michael Cronin enigszins aan Roy Orbinson denken. Goed, zijn stem is een stuk donkerder, maar het vleugje melancholie kan met gemak worden onderkend. Dat de Ieren een puike mix van (Ierse) folk, Britpop en stevige indierock weten neer te zetten, maakte dat het kippenvel op gevoelige momenten hoog op de armen stond. Hoewel de band genoeg eigen nummers heeft, ontbrak The Wedding Present-cover Octopussy gelukkig niet en dat wordt afgesloten met A Day In The Life is ook absoluut geen teleurstelling. Cronin is klaar om Europa te veroveren, zoveel is duidelijk.

 De Likt  (RO)

De outfit lijkt onveranderd. Jordy, a.k.a. Simon van De Likt komt zwaar stampend op in een lange zwarte leren jas. Diamonds & Stripes op zijn onderbenen, het motiefje is doorgetrokken in zijn zwart-witte sokken die in rode Dr. Martens zijn gestoken. Of hij zijn strakke rode onderbroekje ook draagt blijft gissen, want behalve de zwarte leren jas, die vrijwel meteen uitgaat, houdt de zanger het netjes. De Rotterdamse hiphopformatie zette twee jaar geleden De Tent helemaal op zijn kop. Dat ze dit jaar voor nog meer publiek op de Mainstage staan, is dan ook helemaal terecht. De show is heter dan heet vanaf het allereerste begin. Tekstvirtuoos Jordy a.k.a. Simon is een echt podiumbeest, maar hij realiseert zich ook dat hij het niet allen doet. Bij aanvang van het eerste nummer stelt hij zijn maatjes John van Beek en Giorgi Kuiper voor. Maar er is meer versterking: One man afroband, de Afronaut zorgt voor vocale ondersteuning. ‘VESTROCK, zijn jullie er klaar voor?’ Een retorische vraag… De Likt wacht het antwoord niet af. Hoewel het van Hulst naar Antwerpen niet ver is en veel Hulstenaren de weg kunnen dromen, neemt De Likt hen tijdens het gelijknamige nummer mee op een roadtrip die ze niet snel zullen vergeten. Al tijdens dit nummer, stort Jordy zich in het publiek voor een rondje crowdsurfen. Consternatie bij de beveiligers, maar voor een optreden van De Likt nauwelijks verrassend. Wel verrassend is het nummer Cocaine Cowboy van het nieuwste album De Derde met gastartiesten Vladimir (Pene Corrida) en Barend. Oude en nieuwe nummers volgen elkaar in hoog tempo op, ondanks het feit dat het publiek inmiddels wel ongeveer weet wat er komen gaat, en het veld niet volledig gevuld is, maar dat mag de pret niet drukken..

Black Foxxes  (TJ)

Verfrissend is misschien niet helemaal het juiste adjectief om Black Foxxes uit Leeds te beschrijven, want hun muziek is vrij intens. De basis wordt gelegd door stevige rock, maar door dit in enkele nummers te combineren met alt country hebben zij overduidelijk een eigen geluid. Zanger Mark Holley lijdt aan angststoornis en de ziekte van Crohn. Veel teksten zijn hierop geïnspireerd en het levert prachtige songs op als I’m Not Well. Gelukkig is er ook veel werk te horen van het bloedmooie nieuwe album Reiði, dat boosheid betekent en live goed uit de verf komt, al lijkt de boosheid goed verstopt in beukende drums en snerpende gitaren, want het trio lijkt zich on stage prima te vermaken. Waar ze in de Brouwerij niet wisten te overtuigen, lukt ze dit zeker wel in de Tent – en hoe.

 Michelle David & The Gospel Sessions  (TJ)

Het lijkt een niet te stoppen trend, de soulrevival die al enkele jaren gaande is. Niets om rouwig over te zijn, vooral niet wanneer het met zoveel enthousiasme in je gezicht wordt geslingerd, dat zelfs de grootste zuurpruim wordt aangestoken door de heilige geest van soulpower van Michelle David And The Gospel Sessions. Ze is weliswaar klein van stuk, maar groot qua uitstraling en dus is het niet verbazend dat het publiek op de festivalweide van voor tot achter soepel los gaat op aangeven van de souldiva.

Opvallend veel powerbands, die met een minimale bezetting een heerlijke bak met herrie weten te produceren. Het power-duo Powder For Pigeons is er een van en De Kapel lijkt nauwelijks groot genoeg voor de Australiër en de Duitse drumster die vijf jaar geleden met elkaar trouwden in Las Vegas. Dat ze nu opnieuw in een Kapel staan moet goed voelen want de muziek die zij van het podium de zaal in slingeren klinkt als een langgerekt en welgemeend JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!

 Big Bat  (RO)

Batmobile staat garant voor freaky psychobilly, al spreken zij zelf liever van B-music. Altijd een spektakel, maar dat het ook anders kan, bewijst het trio door het podium te delen met de zeskoppige blazerssectie van BOSCO als Big Bat. Het resultaat: een op hol geslagen Big Band, die verrassend veel controle blijkt te hebben over zowel klassiekers als speciaal voor deze combinatie geschreven nieuwe nummers die in razend tempo de revue passeren. Wie vreest dat het met blazers braver wordt, kent het concept bigband niet. Al gauw is het volgens zanger/gitarist Jeroen Haamers ‘veuls te werm’, want hij ontdoet zich van strop en colbert. Stilstaan is dan ook onmogelijk en stilzitten uit den boze. Wat rest nadat de laatste klanken van het applaus wegsterven is een oorverdovende stilte.

 Millionaire  (RO)

Qua aantal fans doet de band rond de legendarische gitarist Tim Vanhamel zijn naam eer aan. Velen hebben zich in Hulst verzameld bij de Mainstage. Een optreden van Millionaire staat altijd garant voor kwaliteit en vertier. Zo ook vandaag. Na een pauze van bijna 10 jaar herpakte de band zich vorig jaar met een indrukwekkend album, Sciencing. Dat Vanhamel inmiddels de 40 is gepasseerd, is geenszins te merken, want zijn vingers vlinderen vliegensvlug over de hals van zijn gitaar en ook is hij nog los in de heupen. Hierdoor is het optreden niet alleen een lust voor het oor, maar ook voor het oog, want de dansjes van Vanhamel kennen hun weerga niet.

 Sunstack Jones  (TJ)

Terwijl het er op de Mainstage ruig aan toe gaat bij Millionaire, biedt Sunstack Jones in De Kapel een lieflijker alternatief. De gitaarpop van de Engelse indierockers klinkt fris, ondanks een zweem van sixties Dat ze uit Liverpool komen en hun roots delen met The Beatles verklaart dat misschien enigszins, maar hé, het aantal succesvolle bands uit Liverpool is zo heel veel handen te tellen. Dat je straks voor Sunstack Jones een nieuwe vinger nodig hebt, mag wel duidelijk zijn, want hun zonovergoten liedjes werken lang positief door op de gemoedstoestand.

 Coasts  (TJ)

De Engelse poprockers Coasts doen het vooral goed bij de Zeeuwse jeugd, al staat in het publiek ook menig vrouw van middelbare leeftijd met pretoogjes te genieten. Het Britse vijftal oogt dan ook als ideale schoonzoons. Dat hun muziek ook zo klinkt, lijkt niet te deren. Waarom zou het? Ze hebben het in ieder geval goed naar hun zin. En mee dansen op de catchy, bijna tribal-getinte popsongs die ze er uit persen, is ook niet moeilijk. Het is een fijne set voor iedereen die meer zin heeft in het summer-vibe gevoel.

 Blaudzun  (RO)

Amsterdammer Johannes Sigmond, beter bekend als Blaudzun, is inmiddels een vaste waarde op VESTROCK. Inmiddels staat hij er voor de derde keer, niet in de laatste plaats omdat de bebaarde en robuust bebrilde wielerliefhebber Sigmond VESTROCK ziet als een van de leukste Nederlandse festivals. Blaudzun blijft vernieuwen, zo blijkt ook uit zijn weergaloze optreden voor een stampvolle weide. Oude en nieuwe nummers wisselen elkaar af en dat het nieuwe werk van het recent verschenen album _UP_ lichter van toon is, maakt het allemaal nog prettiger te verteren. Het optreden werkt verfrissend als een koud pintje op een zinderende zomerdag. Vooruit, we nemen er nog een. Met dank aan Blaudzun, die hoge ogen gooit. Proost, Johannes!

Het Vlaamse DJ-duo Goe Vur In Den Otto staat garant voor een goede dosis aha-erlebnissen omdat zij een mix van ultieme rockclassics met kwaliteitslabel ‘om in de auto te beluisteren’ in je gezicht slingert. Instant kippenvelmomentjes, die zowel de onderbuik als het geheugen kietelen. Altijd leuk voor tussendoor en ook op VESTROCK een schot in de roos.

Pastiche verheven tot origineel. Goed, dat moeten we misschien even uitleggen. Fleddy Melculy, de Vlamingen rondom rocker Jeroen Camerlynck kopiëren schaamteloos. Toch weten zij een overtuigende set neer te zetten. Sterker nog, zij klinken origineler dan menige ‘serieuze’ metalband. Waarom? Omdat het oprecht is en kritiek met humor gericht aan de onnozelen die een Metallicashirt kopen bij H&M en pronken met andermans veren. Het zal ons vanavond worst wezen, de ontwapenende crossover speedmetal vraagt om een serieuze moshpit. Drijfnat en buiten adem verlaten we intens tevreden de sauna die De Kapel heet.

 My Baby  (TJ)

Toen wij voor het eerst kennismaakten met My Baby in 2015, dachten wij WOW! Drie jaar later en evenzoveel albums verder denken wij AU! Is het concept nog niet uitgemolken? Klaarblijkelijk niet, want ook vanavond is de mix van psychedelische blues, rock en dance een klinkklare publiekstrekker. Toegegeven, de visuals zijn adembenemend en de beats en riffjes zijn opzwepend. My Baby betovert dan ook probleemloos de weide, waar het publiek de sjamanistische tunes met grote teugen tot zich neemt. Wij houden het bij een ontnuchterend biertje.

 Therapy?  (RO)

Wat kan beter een bezwering opheffen dan Therapy? (Goed, daar had een tweede vraagteken moeten staan, want de Ierse rockers laten hun bandnaam sinds jaar en dag eindigen met een vraagteken.) De vraag stellen is hem echter beantwoorden. Laten we het vraagteken daarom vervangen door een uitroepteken! Wil de band zich revancheren omdat ze als vervanger is toegevoegd aan de bill? We moeten het antwoord schuldig blijven, al vermoeden we dat dit niet het geval is. Therapy? speelt doorgaans retestrak en waarom zou het vandaag anders zijn. De Ieren hebben er duidelijk zin in starten met Joy Division-cover Isolation en gooien dus van meet af aan alles in de strijd om het publiek voor zich te winnen. Een ongelijke strijd, want fans te over die genieten van punkrock in overdrive. Dat menigeen jonger is dan het aantal jaren dat de band actief is, geeft aan dat nummers als Husker Du-cover Diane, Teethgrinder, Nowhere en Still Hurts de tand des tijds met glans hebben doorstaan.

 Kraantje Pappie  (TJ)

Je moet het maar durven, een rockfestival afsluiten met een rapper. Wie vorig jaar bij het optreden van Kraantje Pappie op VESTROCK was, zal dit echter maar al te goed begrijpen. Want waarom zou je een DJ het veegwerk laten doen, als je een rockende rapper tot je beschikking hebt? En toch, je moet maar durven, want met zijn geniale woordgrappen verpakt in vliegende flows, omlijst met pompende beats, visuals, rook- en confettikanonnen werkt Kraantje Pappie als een magneet. De intermezzo’s met rapper Fiddox zijn puur cabaret en hits volgen elkaar in zo’n hoog tempo op dat het afsluitende uurtje voorbijvliegt. Wat rest is een gevoel van pure euforie.

En zo eindigt de negende editie van VESTROCK in een feeststemming. Een editie die mooie verrassingen opleverde, als October Drift, het Antwerpse The LVE, Powder For Pigeons, Cronin, de Deense Lydmor, Ten Years Today en HamsandwicH, maar ook de definitieve terugkeer van de grunge aantoonde. En niet alleen vanwege de alles verpletterende Nirvana tribute van Green Lizard en Rudeboy, maar ook vanwege de vele bands die na jaren waarin de wat gezapige elektronische indiepop heeft overheerst, gewoon weer lekker ouderwets de gitaren oppakt, en een lekker potje teringherrie maakt. Heerlijk!
En ook over de organisatie van VESTROCK wederom niets dan goeds. Schone toiletten, geen noemenswaardige rijen, een flinke keus aan versnaperingen, en een vlekkeloze organisatie doen uitkijken naar het 10-jarig jubileum van volgend jaar. Er staat iets bijzonders te gebeuren, al wil de organisatie nog niet kwijt in welke vorm precies. Hoe dan ook…..wij zijn erbij.

TEKST:  THEO STEPPER & TESS JANSSEN
FOTO’S:  RENE OONK & TESS JANSSEN

Gezien: 

Eiland Buitenvest, Hulst, 1 en 2 juni 2018

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us