Recensie

Verslag Weitjerock 2016

Verslag Weitjerock 2016, recensie, review, verslag

Het had het einde van Weitjerock kunnen betekenen, de afgelasting van vorig jaar, veroorzaakt door het noodweer dat grote gedeelten van Nederland teisterde. Want zo'n afgelasting mag dan in eerste instantie heel erg jammer lijken voor de bezoekers die hun kaarten hebben gekocht, voor de organisatie is het vooral een potentiële financiële ramp. Maar niet in Ijzendijke, Zeeuws-Vlaanderen. Daar ontstond na het niet doorgaan van het festival vorig jaar een ongekend gevoel van eenheid; bezoekers weigerden massaal het geld van hun kaarten terug te vorderen, en ook de sponsors namen met een glimlach hun verlies, en gezamenlijk werd besloten dit jaar gewoon vol goede moed opnieuw te beginnen.
Sterker nog, de capaciteit van het festival werd ten opzichte van vorig jaar met succes uitgebreid van 2000 naar 2500 (want uitverkocht), en de organisatie kwam met een op papier zeer interessant programma op de proppen. Op papier ja, want waar de sponsors, bezoekers en organisatie zich van hun beste kant lieten zien in aanloop naar deze editie, laat een aantal bands het op de festivaldag zelf lelijk afweten.

Die festivaldag wordt klokslag twaalf uur geopend door het piepjonge The Bright. Met een belegen mix van uitgekauwde covers (I Shot The Sherrif, Hey Joe) en een enkel eigen nummer toont dit zevental als winnaar van de lokale talentenjacht Steenworp vooral aan dat Zeeuws-Vlaanderen niet bepaald overloopt van muzikaal talent.
Na de lokale vriendinnetjes Gemina, een charmante akoestische kruisbestuiving van, laten we zeggen The XX en Selah Sue, kan het serieuze werk eindelijk beginnen met RHEA. Deze mannen uit Gent hebben goed geluisterd naar hun landgenoten Soulwax, en zorgen met hun vet groovende riffs voor het eerste voorzichtige hoogtepuntje van de dag. RHEA is op het podium strak, eigenzinnig, overtuigd van eigen kunnen, en zeker een bandje om in de gaten te houden.

RHEA

De festivalwei is in ieder geval goed wakker geschud. Nu nog een goed humeur, en daarvoor kloppen we aan bij The Brahms. Dit jonge viertal heeft tot nu toe slechts 2 EP's op hun naam staan, maar single Golden schopte het al tot 3FM Megahit, met als gevolg dat de heren deze zomer maar liefst veertig festivals aandoen. Het veld is nog niet bepaald goed gevuld te noemen, maar daar hebben de vier muzikanten op het podium geen enkele boodschap aan. Hun frisse indiepop (denk aan Vampire Weekend, maar vooral Two Door Cinema Club) wordt vol enthousiasme de wei in geslingerd, met zanger en gitarist David Westmeijer als gedreven voorganger.

The Brahms

Ook bij The Black Cult is er genoeg enthousiasme op het podium te zien. De band werkt zich letterlijk in het zweet, maar echt beklijven wil de garagepunk van de Groningers maar niet, deze middag. Net als overigens het sixtiespop gejengel van Max Meser, waar vooral een gevoel van 'waar hebben we dit meer (en beter) gehoord' overheerst.
Het optreden van Katinka Polderman was misschien heel erg leuk geweest in een kleine festivaltent, maar op het grote dubbele hoofdpodium van Weitjerock komen haar humoristische kleinkunstliedjes niet uit de verf. Slechts de eerste rijen luisteren aandachtig naar de grappige, spitsvondige teksten van de geboren Zeeuwse, maar voor wie niet aandachtig luistert rest niets meer dan wat niet al te zuiver gezongen akoestische popliedjes.

The Hickey Underworld

Gelukkig is de weg omhoog alweer snel gevonden met de Antwerpenaren van The Hickey Underworld, met in de gelederen de als altijd gedreven Tim Vanhamel (Evil Superstars, Millionaire), die met hun snoeiharde rocksongs de mensen op het veld weer wakker weten te schudden. Maar het is toch vooral het Nederlandse trio Birth Of Joy dat het predikaat Hoogtepunt Van De Dag met kapitalen op het palmares mag bijschrijven. Garagerock, blues, psychedelica….het komt allemaal voorbij in de 50 minuten die de band op het podium staat. Zanger Kevin Stunnenberg dweilt met zijn gitaar over het podium, en Gertjan Gutman strooit zijn bijna maniakale orgelklanken over de volgestroomd wei uit, als ware het repen chocolade uit een geallieerd bevoorradingsvliegtuig, terwijl drummer Bob Hogenelst de boel met uiterste precisie retestrak bij elkaar houdt. Birth Of Joy is een zespotige groovemachine die schuurt en als een razende aan je voorbij trekt, om daarna piepend tot stilstand te komen en de passagiers verbouwereerd uit laat stappen. Ga deze band zien!!!

Birth Of Joy

Na al dat geweld blijkt Will And The People opeens een redelijk lichtgewicht popbandje. Hun liedjes met invloeden van ska, reggae en pure pop tovert hier en daar voorzichtige glimlachjes op de gezichten, en zowaar breekt ook even het zonnetje door, maar wereldschokkend is het allemaal niet wat deze Britten laten zien en horen. Te vrezen is dan ook dat het voor deze band zal blijven bij dat ene hitje, Lion In The Morning Sun.

Black Box Revelation toont wel aan nog jaren mee te kunnen, en doet dat net als Birth Of Joy met een stevige dosis garage, blues, en psychedelica. Het duo (Jan Paternoster op zang en gitaar, en Dries van Dijck op drums) loopt al zo'n tien jaar mee, en hun eind vorig jaar verschenen vierde album Highway Cruiser toont aan dat er zeker nog tien jaar in het vat zit. De Brusselaars weten dondersgoed waar hun sterke punten liggen, en storten hun stevige rocksongs als een bak cement uit over Weitjerock; compromisloos, gedreven en zo strak als een bos uien.

Black Box Revelation

Helaas hebben we met Black Box Revelation wel gelijk het laatste hoogtepunt van de dag gehad, want de optredens van landgenoten Admiral Freebee en DAAN, die Weitjerock 2016 moeten afsluiten, vallen om uiteenlopende reden nogal tegen. Gemene deler is het feit dat ze allebei niet veel los weten te maken bij het publiek vanavond. Het optreden van Admiral Freebee is zelfs ronduit saai te noemen, en dat is best verrassend te noemen, want zijn dit jaar verschenen (zesde) album Wake Up And Dream is er toch een om je vingers bij af te likken. En ook de inmiddels zesenveertigjarige Vlaming Daan Stuyven, die opereert onder de naam DAAN, heeft een waslijst vol uitstekende albums op zijn naam staan, maar weet nergens echt te overtuigen vanavond. Stuyven en zijn band doen hun best om het tij te keren, maar tevergeefs.

DAAN

Misschien was het handiger geweest om Black Box Revelation en met name Birth Of Joy deze editie van Weitjerock te laten afsluiten, maar het ging bij editie 2016 niet om de poppetjes, maar om het grotere geheel. Weitjerock toonde veerkracht en wist met vereende krachten (sponsors, publiek en een uitstekende organisatie) een festival dat een jaar geleden nog ten dode leek opgeschreven, te reanimeren, en meer dan dat. Het festival was met een uitverkochte editie meer levend dan ooit, en dat is goed nieuws. En ach, die poppetjes, dat komt volgend jaar wel weer goed.

(TEKST: RONALD RENIRIE.  FOTO'S: THEO STEPPER.   DRONE-FOTO: DIMITRY KLEIJER)

Gezien: 

Ijzendijke, 30/07/2016

Fotos: 

Theo Stepper

Muzine Beoordeling: 

7

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us