Recensie

Vestrock 2015

Verslag Vestrock 2015, review, recensie

We weten het, behaalde resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Toch trok Muzine.nl ook dit jaar weer naar Vestrock, in de Zeeuws-Vlaamse vestingstad Hulst, simpelweg omdat het tweedaagse popfestival de afgelopen jaren heeft aangetoond te horen tot het beste en vooral leukste dat Nederland op festivalgebied te bieden heeft.
De weide van Vestrock ligt aan de Stationsweg, maar noch het festival, noch het stadje is met de trein bereikbaar. Het station werd op 18 mei 1952 gesloten, maar gelukkig is het festival eenvoudig en nagenoeg zonder files te bereiken voor wie een auto heeft. Vanuit Breda is het een goed uurtje rijden, vanuit Rotterdam op het gemak anderhalf uur.

VESTROCK - DE VRIJDAG:

Nadat we vrijdag al vroeg ons tentje hebben opgezet op de prima gefaciliteerde festivalcamping zetten we ons eerst even aan een Vestrock Blond, het eigen gebrouwen bier van het festival, om ons vervolgens te begeven naar de Basiliek, een prachtige gotische kerk midden in Hulst die stamt uit 1200, en onlangs werd uitgeroepen tot de 'mooiste kerk van Nederland.'

Naast de reguliere optredens op de diverse podia – het zijn er vier op Vestrock – organiseert Muzine een serie akoestische optredens in deze Sint Willibrordusbasiliek . De kerk blijkt een prachtig podium om bands op een andere wijze te leren kennen. De Gotiek schiep de illusie van onpeilbare hoogten en onmeetbare diepten en daarmee een symfonie van licht en ruimte. Muzine laat bands als Black Horse Society, Raglans en Drive Like Maria daar een prachtige derde dimensie aan toevoegen. Na afloop van de korte akoestische optredens (zo'n 20 minuten), wacht de bezoekers buiten geen engeltje maar een Duveltje. De Belgische biermaker heeft iets te promoten, en dat is bij de uitzonderlijke hitte van vandaag een aangename verrassing.


Foto: Black Horse Society

Ondertussen zijn op de podia op het festivalterrein inmiddels ook de eerste acts aangetreden. Op de Jupilerstage opende Oorgasme met een DJ-act, terwijl in The Living Herman Brock Jr zijn best deed om boven de bassen van de jeugdige DJ uit te komen. Nadat ook de Zeelandstage is geopend door Mr. Polska arriveert uw recensent op het festivalterrein.
In The Living is het de beurt aan Black Horse Society. Het Rotterdamse viertal is zo kakelvers, dat er nog geen plaatje van verschenen is, dat wil zeggen… de eerste EP Columbo is voor het eerst verkrijgbaar op Vestrock. Een primeur dus, die gretig aftrek vond. Het akoestische optreden van het viertal in de Basiliek van Hulst was eerder vanmiddag al prachtig. Dat het ook harder kan bewees de band in voltallige bezetting. De vraag is waardoor het warmer was in The Living, vanwege de hitte buiten of vanwege Black Horse Society, dat het vuur uit de sloffen rockte en een stomende set vol puntige indiepop liedjes neerzette, ergens tussen The Boxer Rebellion en de psychedelica van The Verve, met beukende drums en zowel hard als dromerig gitaarspel.


Foto: Echotape

Echotape bestaat uit vier Britse jonge honden die de wereld willen veroveren. Zo! Dat dat even duidelijk is. De band heeft slechts een EP op hun naam staan, maar weet met hun aanstekelijke punk/pubrock de harten van zo ongeveer iedereen in de Living, een dag later in de Basiliek, en weer een dag later tijdens de besloten afterparty te veroveren. Songs als Whiskey Bar (de mannen kijken niet op een glaasje meer of minder), Somebody/Anybody en We Should Feel Like We Are In Love zijn onweerstaanbaar, en na een keer horen voor iedereen mee te zingen. En dat gebeurt dan ook. Feest, feest, en nog eens feest. En ik weet het, het is een verschrikkelijke zin, maar ik pen 'm hier toch neer: Hier gaan we nog veel meer van horen! En zo niet, dan eet ik mijn schoen op.

Vanwege het dreigende onweer – code Oranje – begon het optreden in The Living later dan gepland, en miste uw recensent op twee nummers na het aansluitende optreden van Bombay, het Amsterdamse trio, dat voorheen als duo onder de naam Bombay Show Pig bekend is geworden. Ondanks de regen – het verwachte noodweer bleef gelukkig uit – reageerde het verzamelde publiek enthousiast en mag de indierock band daarom toch van een succesvol optreden spreken.


Foto: Batmobile

Psychobilly, een mix van rockabilly, punk en rock, is ondanks de regen heerlijke dansmuziek. Dat wil zeggen, voor wie niet kijkt op een blauwe plek meer of minder. Dat Batmobile een van de grondleggers van het obscure genre is, wil zeggen dat de band in het genre zo ongeveer een legendarische status heeft bereikt . Zo ook hun optreden op Vestrock, dat vet en retestrak is. Hoe kan het ook anders, met meer dan 30 jaar ervaring  – “Deze komt uit 1984. Ja, da’s kut om te zeggen, maar zo lang gaan wij al mee.” En toch, ondanks dat elk optreden een slijtageslag moet zijn, tonen de mannen van Batmobile hiervan totaal geen sporen.

Helaas heeft Wallace Vanborn verstek moeten laten gaan wegens ziekte. De stonerrockers uit Gent worden op het hoofdpodium vervangen door Raglans. Dat de Ierse folkrockband sinds het uitkomen van hun gelijknamige debuutalbum vrijwel alleen maar heeft getourd is goed te merken. Het viertal zet op Vestrock een energieke show neer en het publiek geniet zichtbaar van de catchy singalong songs van de Dubliners. Hoewel de band in Nederland nog geen grote bekendheid geniet, wordt er hier en daar zelfs meegezongen, en op veel meer plekken gaan de voetjes van de vloer. Het is moeilijk stilzitten bij zulke aanstekelijke indiepop.


Foto: Maaike Ouboter

Het is even schakelen , maar de Amsterdamse zangeres Maaike Ouboter weet met haar kwetsbare Nederlandstalige liedjes het publiek te raken. The Living is goed gevuld. Uiteraard speelt zij het nummer waarmee ze doorbrak bij De Beste Singer Songwriter van Nederland, Dat Ik Je Mis. Ach, zodra ze het podium afliep miste ik haar al. Maaike Ouboter is nu eenmaal een bevallige troubadour en ik heb een zwak voor haar. Ze sluit af met Smoor - inclusief het uitgesponnen outro – en laat de toehoorders in diezelfde staat achter. Haar debuutalbum Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt, dat over twee weken uitkomt is een aanrader, ook (of juist) voor rockers met een hart van peperkoek.


Foto: Drive Like Maria

Wederom is het even flink schakelen, want wie van de Belgisch-Nederlandse rockformatie Drive Like Maria wil genieten, komt best voorbereid, of laat zich eenvoudigweg wegblazen. Reeds twee keer eerder stonden ze op Vestrock, maar blijkbaar krijgen de Zeeuwen er geen genoeg van. En terecht. Dit jaar kreeg het uitzinnige publiek een voorproefje van de nieuwe langspeler die in de loop van dit jaar verschijnt. Het belooft veel goeds. U bent gewaarschuwd.
Om te stellen dat Dotan de wind mee heeft, is op zijn zachtst gezegd een understatement. Zijn tweede album 7 Layers is met singles Fall, Hungry, en vooral megahit Home een doorslaand succes te noemen. Zo'n groot succes zelfs, dat er een mediastop is aangekondigd, zodat de plotseling tot een van de grootste artiesten van Nederland gepromoveerde Dotan zich weer even volledig kan wijden aan waar het om begon: De muziek. En dat dat een wijs besluit is geweest bewijst hij vandaag op Vestrock. De verrassende dynamiek weet het volgestroomde veld te bekoren, en het publiek is dan weer stil, aandachtig luisterend, dan weer wild enthousiast en uit volle borst meezingend.


Foto: Dotan

Tijd om op adem te komen is er amper, want de laatste band die ik op deze geweldige vrijdag bezoek is Arsenal, die dit jaar haar vijftienjarig bestaan viert. Nu kan het Gentse octet feesten als geen ander, want niet voor niets staat ze bekend om haar zinderende optredens waarbij dance, rock, hiphop en exotische ritmes versmelten tot één kolkende party. Het is dan ook niet verwonderlijk dat op Vestrock het spreekwoordelijke dak eraf gaat. Het publiek geniet met volle teugen van de recente hitsingles Black Mountain en Temul (Lie Low) en van van klassiekers als Longee en Melvin, waarmee Arsenal gedenkwaardig afsluit – “Turn it up now, baby, turn it up on me, turn it up your heartache it's just a memory”. Hoewel bij mij inmiddels meer pijn doet dan alleen mijn hart heb ik dankzij Arsenal weer voldoende energie voor de volgende ronde. Zowel de weersvoorspellingen als de line up voor zaterdag zijn goed en ik kijk er dan ook met volle teugen naar uit.


Foto: Arsenal

VESTROCK - DE ZATERDAG:

De kater is redelijk ingedaald als we aan de tweede dag van Vestrock beginnen. Maar het weer is fantastisch. Niet zo overdreven warm als gisteren, maar met een aangenaam zonnetje en zo'n 21 graden een ideaal festivalweertje. We openen de dag met het piepjonge, energieke trio My Dog is Radioactive uit Leuven, dat melodische en poppy punkrock met ballen brengt.. Voor zover ze zijn ingedaald, want de jongste van de drie broertjes is 13 (!) jaar oud. Het verklaart mogelijk hun energieke frisse sound waarmee ze de weide van Verstrock wakker schudden. Hoewel het niet per se een dankbare taak is om rond het middaguur te openen, zullen de relatief weinig aanwezige bezoekers met plezier terugdenken aan het optreden, dat bij vlagen deed denken aan de vroege Green Day of Blink 182.
De rockband Navarone staat altijd wel ergens op mijn verlangenlijstje van te bezoeken concerten. In 2012 maakte de groep haar entree met debuutalbum A Darker Shade Of White. Vorig jaar kwam daar Vim and Vigor bij. Beide albums lenen zich goed voor live vertolkingen. De band is gegroeid. De krachtige, hoge uithalen van frontman Merijn van Haren zijn goed voor torenhoog kippenvel. En dat terwijl de lucht strak blauw is en het kwik inmiddels boven de 20 graden Celsius is gestegen. Navarone gaat voor kwaliteit boven kwantiteit. Met vlammende gitaren, stampende bas en beukende drums worden de nummers maximaal uitgebouwd. Lekker!


Foto: Navarone

Niet iedereen zal het even gemakkelijk kunnen verstaan, maar ik sprak net een paar Zeeuwen die hun complimenten aan het adres van de Antwerpse troubadour niet onder stoelen of banken staken. Volgens hen is Johannes Faes, alias Tourist Le MC een meesterlijk verteller en ik geloof ze. Ondersteund door relaxte beats flowen zijn teksten plezierig en roepen herinneringen op aan optredens van Het Hof van Commerce en Typhoon.

Zangeres Sharon Kovacs heeft een rauwe, donkere en doorleefde stem die doet denken aan Shirley Bassey en Grace Jones. Ik had haar al meerdere keren kunnen zien, maar festivals bezoeken betekent keuzes maken. Wat ben ik blij dat ik deze keer voor haar heb gekozen. Met gesloten ogen waan ik mij, ondanks de brandende zon in een donker blueshol. Kovacs en haar zeskoppige begeleidingsband zouden niet misstaan in Tarantino’s From Dusk Till Dawn. Halverwege de set bevestigt Kovacs de vergelijking met Grace Jones wanneer ze ons trakteert op een indrukwekkende akoestische versie van klassieker I’ve Seen That Face Before.


Foto: Kovacs

Het Schotse Fatherson toont zich vanmiddag een van de grote ontdekkingen van Vestrock 2015 met een set vol stevige indierock met een emo-randje. Zanger/gitarist Ross Leighton is in het bezit van een prachtige zangstem die moeiteloos zo ongeveer alle registers lijkt te bestrijken, en hij heeft het zichtbaar naar zijn zin. Zijn solo optreden in de Basiliek eerder vandaag zorgde zowel bij hemzelf als de kerkgangers al voor tranen, en ook het optreden op het hoofdpodium is van pure schoonheid. Het trio bracht vorig jaar hun debuutalbum I Am An Island uit, een plaat die in Nederland nog niet veel stof deed opwaaien, maar daar gaat dit jaar verandering in komen. In september komt Fatherson terug voor een tour door Nederland, en het moet wel heel raar lopen wil de band dan niet heel wat meer bekendheid genieten. Met dank aan Vestrock dus.

Tot zover niets te klagen, want de optredens tot nu toe waren stuk voor stuk hoogtepunten. Helaas zorgt Giant Sand voor een kentering. Frontman Howe Gelb is een van de Godfathers van de indierock en een icoon in de Americana wereld. Met Giant Sand gaat hij al dertig jaar terug en ik keek erg uit naar dit optreden, maar kwam helaas van een koude kermis thuis. Zowel Gelb als zijn band komt ongeïnteresseerd en ongeïnspireerd over. Tussen de nummers laten zij lange stiltes vallen en de afstand tot het publiek is groot. Ze weten het publiek dan ook niet te raken, lijken zich hierbij neer te leggen en doen hiervoor ook totaal geen moeite. Jammer.


Foto: Fatherson

Al tijdens het optreden van Giant Sand is het voor het dan nog lege podium van de Amsterdamse singer-songwriter Douwe Bob Posthuma drukker dan bij Gelb en consorten. Zeeland heeft gekozen. De op country en folk gestoelde nummers van Nederlands beste singer-songwriter (volgens Giel dan) gaan erin als zoete koek. DB laat er geen gras over groeien en speelt zonder ophouden zijn makkelijk in het gehoor liggende repertoire. Mede door het zeer aanwezige pianospel doet het mij bij vlagen aan Elton John denken. Hoewel het publiek mij ongelijk zal geven, was het optreden een aaneenschakeling van clichés. Maar ach, het werkt. Later in de Basiliek toont Douwe Bob aan dat het meer aan de muzikale invulling ligt dan aan het songmateriaal, want helemaal alleen met een akoestische gitaar blijken zijn liedjes de goed gevulde kerk letterlijk tot tranen toe te roeren.


Foto: Douwe Bob

Het Engelse Lonely the Brave maakt een valse (technische) start doordat de bas niet te horen is tijdens het eerste nummer. De roadies krijgen de basversterker niet aan de praat en pas nadat een roadie van Therapy? te hulp is geschoten kan het rockkwartet verder. Helaas doen ze dat minder geinspireerd dan vorig jaar, toen ze ook al op Vestrock stonden. De songs zijn bij vlagen ijzersterk, maar het heilige vuur lijkt een beetje weggeebd. Laten we het maar op een off-day houden.

Hoe The Living Stage plat te spelen? Het wordt de Belgische rockers van Helsinki wel heel gemakkelijk gemaakt, want het publiek is er lekker bij gaan zitten. Van buiten af lijkt de tent dan ook bomvol, maar eenmaal tussen wat publiek doorgewrongen vind ik binnen toch vrij eenvoudig een plekje vooraan. Helsinki speelt hard en energiek. Ze hebben er duidelijk zin in. Toch bevalt het zanger/gitarist Thomas niet, want na het tweede nummer nodigt hij het publiek uit om te gaan staan. Gelukkig geeft het publiek gehoor aan zijn verzoek, en The Living transformeert van een ‘sit in’ in een staande receptie. Misschien is het nog te vroeg voor een echt feestje? Aan Helsinki ligt het niet. Hoewel de band betrekkelijk nieuw is, hebben alle leden ruim hun sporen verdiend op diverse podia bij diverse bands (o.a. K’s Choice, Customs, Tommigun en Nailpin) en dat is te merken. Als een geoliede machine slingeren ze potentiele hits als Overload, Never Easy en Better Way van het podium het publiek in. Een CD is nog in de maak, maar op voorhand een aanrader.


Foto: Therapy? in De Basiliek

Dankzij het energieke optreden van Helsinki kan ik er weer tegenaan. Bruisend van energie meld ik mij voor een optreden van de Noord-Ierse band Therapy? De band speelde eerder op de dag voor een honderdtal lucky birds, al een intieme set in de Basiliek en komen nu terug om te rocken. Ze bestaan inmiddels ruim 25 jaar, maar de band heeft in die jaren niet aan intensiteit ingeboet. Een optreden van Therapy? staat garant voor snoeiharde punkrock. Zo ook op Vestrock, waar het trio weer alles uit de kast haalde zonder pauzes en het publiek trakteerde op een heerlijk mix van oud en nieuw werk. De festival weide gaat dan ook volledig los op klassiekers als Teethgrinder, Nowhere en Screamager.

De Amerikanen hebben The Queen of Pop, maar wij hebben de Queen of Rock. Haar naam is Anouk. Sinds ze in 1997 doorbrak met Nobody’s Wife heeft ze zich een plekje toegeëigend in het collectieve onderbewustzijn van heel veel Nederlanders. En terecht. Iedereen die haar nog nooit live heeft gezien doet zichzelf te kort, hoewel haar optreden op Vestrock zeker niet haar beste was. De nadruk lag op blues in plaats van rock en de wat plichtmatig acterende Haagse zangeres kwam op haar campingslippers op zijn zachtst gezegd niet over alsof ze er echt veel zin in had. Op een klok aan de zijkant van het podium tikten de minuten weg die de duur van het optreden aangaven en toch leek het einde nog vrij abrupt. ‘Doei’, riep ze, en weg was ze.


Foto: Anouk
 

Gelukkig was het slechts een kleine domper op deze nieuwste editie van Vestrock, dat zich ook in 2015 weer een van de leukste festivals van Nederland toonde. Op de korte regenbui van vrijdag na was het weer wederom perfect (de weergoden staan duidelijk aan de kant van de festivalorganisatie), was er geen enkel noemenswaardig incident te bespeuren, bleek het experiment met De Basiliek als vijfde podium een aanwinst, en viel er vooral muzikaal ontzettend veel te genieten, met Echotape en Fatherson als regelrechte ontdekkingen. Soms bieden in het verleden behaalde resultaten dus wel degelijk een garantie voor de toekomst. Zeker in het geval van Vestrock.

Gezien: 

Hulst, 5 en 6 juni 2015

Fotos: 

Ruud Sablerolle

Muzine Beoordeling: 

9

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us