Recensie

Vestrock 2017: dag één

Drummakid op Vestrock 2017

Vestrock lijkt zijn draai en vorm gevonden te hebben. Vorig jaar was er nog een wijziging qua podia, maar dit jaar is de layout van het festivalterrein hetzelfde. Voor de notoire Vestrockganger voelt het daarom meer dan ooit als thuiskomen op het eilandje in de stadsgracht van het Zeeuws Vlaamse vestingstadje Hulst.

Verslag: Theo Stepper Foto's: René Oonk

Dat geldt bijna als vanzelfsprekend ook weer voor de door vrijwilligers van Scouting ’t Jagertje gerunde festivalcamping in het stadspark, op kruipafstand van het festivalterrein en met gratis wasgelegenheid (warme douches!) en toiletten (inclusief toiletpapier). Het lijkt geen overbodige luxe, maar het is toch zeker een pluspunt, waarmee Vestrock zich onderscheidt van menig ander festival.

Basilieksessies

De enige verandering die is doorgevoerd is nauwelijks merkbaar. Wederom zijn er optredens in de middeleeuwse basiliek. Bijzonder aan deze editie van Vestrock is echter dat voor de eerste keer een aantal artiesten exclusief in de Basiliek zal optreden. Sinds twee jaar worden hier al akoestische sessies georganiseerd – een voorproefje van wat de bezoekers van Vestrock op de grote podia te wachten staat.

Dit jaar zijn er dus volledige optredens in deze serene omgeving. Met de Vestrock Basilieksessies worden de middeleeuwse binnenstad en haar bewoners optimaal bij het festival betrokken. Daarom zijn de sessies ook vrij toegankelijk. Om het intieme karakter van de sessies in de Basiliek te garanderen wordt slechts een beperkt aantal bezoekers (maximaal 200) toegelaten en festivalgangers krijgen op vertoon van hun Vestrock-festivalbandje voorrang.

Vrijdag

Drummakid – Je zou hem kunnen kennen als drummer uit de band van Typhoon: Eddy Addai. Wie? Oh je bedoelt Drummakid? Da’s toch die gast die behalve drumt ook een lekker woordje rap spit? Precies. Dat hij solo zijn mannetje staat, laat hij als een van de openingsacts van Vestrock 2017 overtuigend zien. Dat het nog niet zo druk is, ligt zeker niet aan de inzet van Eddy. Het publiek kijkt een beetje de kat uit de boom, maar hij vliegt van hot naar her, maakt een sprong en doet al bij het tweede nummer het gereedstaande drumstel instorten. Met nummers als Zonin van zijn in 2016 verschenen EP Newk!d!nclass en The Situation van zijn eerste EP Out Of The Blacc, klappen zijn met vette bassen ondersteunde raps door de festivallokatie die nuchter De Tent is gedoopt.

Swedisch Death Candy – Terwijl Drummakid nog volop aan de gang is, checken we Swedish Death Candy op het veel kleinere podium in De Kapel. De muziek doet de tweede lettergreep van de festivalnaam meer dan eer aan en de energieke psychedelische rock met een vette knipoog naar de jaren 60 en 70 blijkt een goede opwarmer voor de eerste grote naam van het festival: DeWolff. We rukken ons dus met moeite los van het psychedelische viertal en haasten ons naar het hoofdpodium voor het driekoppige rock ’n rolllmonster.

Dewolff – Eens te meer blijkt hoe lastig het is om keuzes te moeten maken op festivals. Ga je voor een band van A-tot-Z of hop je van podium naar podium zoals de timetable dicteert? Wanneer het een band als DeWolff betreft, wil je natuurlijk eigenlijk niets missen. Op Vestrock bewijst het trio eens te meer zijn live-reputatie. De Nederlandse Black Crows spelen alsof ze door de duivel op de hielen worden gezeten en bewijzen dat blues niet dood is, maar springlevend. Dat de pedalen van zanger/gitarist Pablo van der Poel het niet doen doet daar niets aan af. Dan maar een extra solo op het Hammond orgel van Robin Piso. Menig man maakt een dansje, terwijl de vrouwen vooral hoofdschuddend afkeurend toekijken. Naar hun mannen dan, want DeWolff zet een show neer, waar niets op aan te merken valt.

Jack Ladder – Onbekend maakt onbemind, maar wanneer het een festival betreft, loont het vaak om juist ook de wat onbekendere artiesten te checken. Het geldt in dit geval niet voor het optreden van Jack Ladder, de Australische singer-songwriter, die in de Basiliek een tenenkrommend optreden geeft. De boomlange muzikant met halflang blond haar is gekleed in zwarte laarzen, zwarte broek en zwart colbert. Alleen zijn overhemd, dat ver is opengeknoopt, is wit. Net als zijn gitaar, waarop hij versterkt speelt. Het is een beetje overkill in de Basiliek, die dit met zijn natuurlijke galm niet nodig heeft. Terwijl het al niet druk is, verlaat een handvol mensen na het eerste nummer schielijk de kerk. We kunnen ze geen ongelijk geven. Aan charisma heeft de man geen gebrek, maar op deze manier doet hij op geen enkele wijze recht aan de nummers op zijn albums. Dan zet hij zijn gitaar opzij en geeft zijn geluidsman een seintje om een band te starten. Jack Ladder zingt mee. Het klinkt beter, maar het is niet waar we voor kwamen. Jammer, we hadden ons op dit optreden verheugd, maar het loopt uit op een teleurstelling.

Whispering Sons – Het is wel even schakelen van Jack Ladder in de koele kerk naar de donkere, sferische postpunk van het uit Belgisch Limburg afkomstige Whispering Sons. De muziek van de wavers roept herinneringen op aan die uit de jaren 80. Dat zonen niet alleen mannen zijn, bewijst frontvrouw/zangeres Fenne Kuppens. De Kapel lijkt een sauna, maar ondanks de broeierige warmte, kan het publiek moeilijk blijven stilstaan. Wanneer White Noise wordt ingezet, wordt dit met enthousiasme ontvangen. Het optreden doet verlangen om eenmaal thuisgekomen het stof van oude Sisters Of Mercy en The Mission-platen te blazen voor een trip down memory lane.

Drive Like Maria – Aan Drive Like Maria ligt het niet dat wij enigszins gedesoriënteerd te laat bij het hoofdpodium arriveren. Whispering Sons bleek een geduchte concurrent van dit Nederland-Belgische rocktrio, dat vandaag met vijf man aantreedt... Reeds drie keer eerder stonden ze op Vestrock, maar blijkbaar krijgen de Zeeuwen er niet genoeg van. Het kan natuurlijk ook komen door het onlangs verschenen ijzersterke drieluik Creator Preserver Destroyer, dat ze wederom door de organisatie zijn gevraagd. Terecht, zo blijkt, want wie meerijdt met Maria, krijgt de rit van zijn leven. Luid, hard, scherp, beukend, gierend… Het zijn woorden die in de buurt komen van de live-performance van misschien wel de strakste rockband van de lage landen.


 

Warhaus – Liefhebbers van Balthazar zullen het optreden van Maarten de Voldere, a.k.a. Warhaus blind hebben aangekruist op hun blokkenschema. En terecht. In een interview op StudioBrussel zei de Voldere ooit: 'Bij Balthazar ben ik heel verwend, omdat mijn groepsgenoten fantastische muzikanten zijn. Nu ben ik alleen en heb ik mij voorgenomen om een soort virtuoze superster te zijn'. Hij maakt het nog waar ook. Slechts ondersteund door een drummer en een gitarist zet hij direct een memorabele show neer. Trompet neemt hij op met een loopmachine, waarna hij zelf zijn bas omhangt. Een band hoeft tegenwoordig niet groot te zijn om vol en uitbundig te klinken.

Joep Beving – Het is anders dan anders, laten we dat vooropstellen. Is het gedurfd om klassieke muziek te programmeren op een rockfestival? Wie beschikt over een middeleeuwse basiliek als podium, hoeft hieraan niet te twijfelen. De setting is uitermate geschikt voor de composities van Joep Beving, die hiervoor nota bene de van zijn oma geërfde piano uit Amsterdam meebracht naar Hulst. Bovendien stelt Beving – een van de meest gestreamde levende pianisten ter wereld – dat hij geen klassiek, maar eerder rustige pop maakt. Hij vult de kerk moeiteloos met melancholieke melodieën, die mede doordat de piano lager dan normaal is gestemd (432 in plaats van de gebruikelijke 440Hz), zowel meditatief als rustgevend werken. Als zijn doel is om tijd te vertragen en festivalgangers te onthaasten, dan slaagt hij daar subliem in. In de muisstille kerk komt de minimale muziek van de eigentijdse Erik Satie volkomen tot zijn recht. En voor wie nog twijfelt over zijn bestaansrecht op Vestrock: Beving heeft maandelijks gemiddeld 1,7 miljoen Spotify-luisteraars. Ter indicatie: rapper Boef scoort 1,3 miljoen, Broederliefde 776 duizend.

The Graveltones – Liefhebbers van de betere mix van stevige blues en rock ’n roll komen op de eerste dag van Vestrock goed aan hun trekken. Eerder op de dag opgewarmd door DeWolff en Drive Like Maria, is het een kleine stap naar het Australische The Graveltones. De muziek van de band neigt soms naar rockabilly, maar is over het algemeen vooral te omschrijven als furieus en retesnel. Daarmee is het meer dan alleen een optreden, maar een onvergetelijke belevenis die terecht enthousiast wordt ontvangen en dat menigeen die nog in De Kapel paste lang zal heugen.


 

Racoon – Dat Racoon uit Zeeland komt, wil niet zeggen dat ze regelmatig op Vestrock hebben gestaan. De eerste keer was in 2011 en deze editie is dus hun tweede keer. Ondertussen is het geluid van de band wel veranderd. De melodieuze pop-rock uit de beginjaren heeft plaatsgemaakt voor een meer pop-geörienteerd, singer-songwritergeluid. Al was dat op singles als Feel like flying, Brother, Close Your Eyes en Love You More eigenlijk ook al niet ver weg. Dat de nummers net als No Mercy en het Nederlandstalige Oceaan inmiddels klassiekers zijn, is te merken aan het feit dat ze door het publiek luidkeels worden meegezongen. Het optreden staat als een huis, maar doet na het geweld van eerdere bands toch een beetje belegen aan.

Otherkin – Otherkin bestaat uit vier jonge honden uit Dublin, die – met slechts drie ep’tjes op hun palmares – op een zeer volwassen tijdstip hun kunsten mogen vertonen op het podium van De Kapel, dat zich langzaam vult met vooral jong publiek.  De nummers als het aanstekelijke Ay Ay zijn kort en puntig. De muziek balanceert op het scherpst van de snede tussen grunge en alternatieve indie en is een goed alternatief voor wie na The Graveltones keihard door wil op de metalen snelweg.

Jett  Rebel – Hoe gaat superpopster en multi-instrumentalist Jelte Tuinstra, deze festivaldag afsluiten, vroegen wij ons eerder op de avond oprecht af. We staan dan ook ambigue tegenover de super productieve alleskunner en popkameleon, Jett Rebel. Daarvoor maakt de jonge eigenzinnige Hagenaar te zeer uiteenlopende muziek. Je houdt ervan, of niet. En dat geldt dan ook nog per album. Toch schijnen zijn liveoptredens stuk voor stuk memorabel, en dankzij die reputatie is onze nieuwsgierigheid gewekt. Terecht, zal blijken. Deze show is er een die we niet snel zullen vergeten. De flamboyante jongeman met het doorgaans androgyne uiterlijk, komt nonchalant het podium op. Vandaag is hij een blij jongetje, maar hij opent met een onvervalste blues instrumental. Hij pakt vervolgens door met funkrock, maar lijkt telkens op zoek naar al dan niet rafelige randjes. Nummers worden zorgvuldig opgebouwd en uitgebouwd, waarbij ruimte is voor iedereen in de band. Zo wordt Sleepovers afgesloten met een jazzy outro door zijn toetsenist. Ook is er ruimte voor covers, zoals een mooie uitvoering van Don’t Know Why van Nora Jones. Langzaam bekruipt het gevoel dat Rebel’s show een tribute is aan Michael Jackson. Zowel stem, dans en schoenen doen denken aan de King Of Pop. Een titel die Jett Rebel natuurlijk graag zou overnemen, en wie weet? Ooit? Op Vestrock bewijst Jett Rebel in ieder geval onomstotelijk: hij is een entertainer pur sang.

LEES HIER HET VERSLAG VAN DAG 2.

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us