Recensie

Vestrock 2017: dag twee

Vestrock 2017: dag twee, recensie, review, live verslag

HunterStreet – ’s Avonds een vent, ’s ochtends een vent. En dus staan we rond het middaguur al weer op de weide bij het hoofdpodium van Vestrock voor het vervolg van het festival. De ongelukkigen die mogen aftrappen luisteren naar de naam HunterStreet. Daar sta je dan met je donkere postpunk-achtige alternatieve rock, terwijl de zon langzaam de wolken verdrijft onderweg naar haar hoogste punt. Hoe leeg moet een festivalweide er uitzien vanaf het podium, als het festival nog op gang moet komen en de meeste festivalgangers nog op een oor liggen? HunterStreet deert dat niet en doet waarvoor het kwam: spelen! Het enthousiasme van de jonge Hulstenaren werkt aanstekelijk. Het belooft een mooie dag te worden.

Close Talker

Close Talker – Het uit Canada afkomstige Close Talker pakt het stokje van HunterStreet over. Met hun catchy indiepop brengen ze sfeer en verhogen ze moeiteloos de stemming. Stijve spieren worden losgeschud en hier en daar waagt men zich aan een eerste biertje terwijl de band zich ogenschijnlijk met het grootste gemak door hun setlist heen werkt. Dit is indie van hoog niveau, daarover kunnen we het eens zijn. Arcade Fire en Death Cab For Cutie worden hier en daar genoemd als referentie. Ook daarmee zijn we het eens.

Warhola – Terwijl Bazart het ene na het andere festival plat speelt, vond Oliver Symons ook nog tijd en ruimte voor zijn eigen soloproject. Warhola lijkt in het verlengde van Bazart te liggen en dat komt vooral door de stem van Symons, die met zijn falsetstem vluchtig langs de drums en synthesizermuziek scheert. Omdat de teksten Engels in plaats van Vlaams zijn, doet het geheel enigszins denken aan Oscar & The Wolf. Live weet Symons zich in de rug gesteund door twee drummers en twee toetsenisten. Het geluid is vol en rijk en legt een perfecte basis waarop de zanger/gitarist zijn teksten kan ontvouwen. Hoewel de enigszins mysterieuze muziek in de schemer of het donker beter tot zijn recht komt, is Warhola ook bij daglicht zeer goed te pruimen. Het zorgt niet alleen bij ons voor de eerste verrassing van vandaag, maar brengt ook het festival op stoom.

Warhola

Palace Winter –. Met hun lekkere debuutalbum Waiting For The World To Turn als visitekaartje, verzekerden zij zich in 2016 al van plaatsen op de line-up van Sziget en Roskilde. Daarmee is de lat hoog gelegd en de verwachting hoog gespannen, maar het Deense Palace Winter stelt niet teleur. Met hun sferische indierock, die doet denken aan War On Drugs, Real Estate en Kurt Vile, gaat het tempo wel iets omlaag, maar zij blijken een publiekstrekker en de Tent stroomt al aardig vol. De nummers zijn onthaast en hoewel ze vol herhalingen zitten, kunnen ze na afloop steevast rekenen op een stevig applaus.

DAAN – Vestrock mag voor de Belgische Daan Stuyven als een thuiswedstrijd worden gezien. De charismatische oudgediende (Citizen Kane, Deadman Ray) van de Belgische cultscene is van alle markten thuis. Pop, rock, dance, de verschillende genres worden met gemak gecombineerd. Net terug uit Griekenland en Afrika, is het optreden op Vestrock het eerste van een serie optredens in Nederland. DAAN neemt de tijd met een lang intro, waarbij de zanger zeer ontspannen oogt. Naast oude bekenden als Exes en Victory, die aan het slot de revue passeren, komen vandaag vooral nieuwe nummers van het in 2016 verschenen album Nada voorbij. Daarmee is het optreden van DAAN met Isolde Lasoen op drums (en met heerlijke tweede stem), Jean-François Assy op pompende bas, Geoffrey Burton als gitaartovenaar en Jeroen Swinnen op old-school analoge synths op Vestrock te karakteriseren als scherp, pakkend en opwindend. Hier en daar worden de scherpe randjes weg gevijld door elektronische beats, maar vandaag is DAAN vooral een rock act. Als dit representatief is voor de komende concerten, dan verdient de tour van DAAN zeker aanbeveling.

 Eefje de Visser

Eefje de Visser – Het is even omschakelen maar voor Eefje de Visser doen we dat graag. We zijn niet de enigen en het is goed om te zien dat de Tent van begin af aan goed is gevuld. Voor haar in 2016 verschenen album Nachtlicht trok Eefje voor inspiratie naar Barcelona. Haar jongste liedjes klinken daarom broeierig en exotisch. Hoewel een gesloten tent zou hebben bijgedragen aan de broeierigheid, zijn we blij dat de zijkanten open zijn. En laten we wel wezen, Eefje de Visser heeft geen hulp nodig om een sfeertje te creëren. De muziek, haar stem en de soms raadselachtige teksten volstaan om ons in vervoering te brengen. 

Kraantje Pappie – Van de ene woordkunstenaar naar de andere lijkt een kleine stap, toch verschilt de muziek van Kraantje Pappie als dag en nacht van die van Eefje de Visser. Dat de Groningse rapper zich van humor bedient, is algemeen bekend. Maar op Vestrock zijn het vooral de pompende beats en geniale flows die naast visuele effecten zoals confettikanonnen en rookeffecten de aandacht opeisen. Het publiek is overwegend jong, al dan niet vergezeld door hun ouders. En iedereen scandeert op verzoek mee: Niemand wil leven als een ouwe lul die niet genoten heeft; Want die euro’s gaan niet mee als je dood bent… Vestrock is aan en Kraantje Pappie stuwt de naald ongenadig in het rood. Party!

 Kraantje Pappie

Coely – De stap van Kraantje naar Coely is een logische en dus is het feit dat de Antwerpse hiphop-koningin na de Groningse koning van rap is geprogrammeerd in één woord briljant. Hoewel niet alle rockers zich hierin kunnen herkennen misschien, maar voor hen is er het britpop duo Morrisey & Marshall als zoethoudertje. Coely pakt de draad op die Kraantje Pappie achterliet en haalt hem trefzeker door een oogje. Haar show, die wordt gedomineerd door R&B, soul en nineties hiphop (Free You Mind) met vette raps, is uiterst dansbaar en staat als een huis.

Danny Vera – Vestrock is een familiefestival met aanbod voor jong en oud. Dat Danny Vera meer ouderen dan jongeren zou aanspreken is daarmee niet gezegd, want zijn op 50’s en 60’s geïnspireerde americana is tegenwoordig best hip. Het is daarom ook niet verwonderlijk dat de Zeeuwse zanger volle zalen – lees een volle weide – trekt. Het weer is goed, de sfeer is goed en Danny doet de rest. Voetjes van de vloer, Yihaa!

 Raglans

Raglans – In 2015 stond Raglans ook op Vestrock. Dat is zo goed bevallen dat de Ieren terug zijn. Goed nieuws dus voor liefhebbers van swingende indie folkrock waarbij het lastig is om stil te blijven zitten. Je moet er dan ook vroeg bij zijn voor een plekje in De Kapel, die bijna uit zijn voegen barst. De vier jonge honden gaan direct vol gas, waarbij oud en nieuw werk elkaar afwisselen. Nieuwe nummers zoals I Became A Ruin beloven veel goeds voor het nieuwe album dat zij in Amerika gaan opnemen. Raglans klinkt puntiger, feller en rockt meer dan ooit. Dat de jongens van Raglans de afgelopen jaren veel hebben getourd is goed te merken. Zanger Stephen Kelly zingt en danst even gemakkelijk op als tussen het publiek naast het podium. Het is geen trucje, want het oogt heel natuurlijk en wanneer hij terug op het podium is, krijgt hij het publiek probleemloos mee om met hem te chanten. Raglans is ontketend en na slotnummer Digging Holes is het verbazingwekkend dat De Kapel nog staat.

The Sherlocks – We komen bij The Sherlocks veel dezelfde koppen tegen als bij Raglans. Dat is niet verwonderlijk, want de muziek van de Engelse rockband ligt natuurlijk meer in het verlengde van de Dubliners dan die van Sevn Alias die ondertussen in De Tent staat. Hoewel de Britse broers uit Sheffield in het begin nog een beetje geïntimideerd zijn door het geweldige optreden van Raglans, maken ze er dankbaar gebruik van dat De Kapel is opgewarmd en houden ze met onder andere Live For The Moment, Escapade en Heart of Gold het vuurtje eenvoudig gaande.

 The Common Linnets

The Common Linnets – Tijd om bij te komen. Het is inmiddels behoorlijk afgekoeld op de Buitenvest. Toch lijkt het een ideale avond voor Ilse de Lange en haar Common Linnets, al doen we daarmee eigenlijk de uit Hulst afkomstige J.B. Myers te kort. Samen met De Lange is hij namelijk de motor van de country- en americanaband, die op Vestrock met zeven man sterk aantreedt. De mix van country, americana en bluegrass met een jaren 70 popsausje doet het goed op Vestrock. Waar menig bezoeker de teksten overigens blijkt te kennen en meezingt met de toch al imposante harmony van Jan-Bart, zoals ze hem hier kennen, Ilse de Lange en Jake Etheridge. Het is alsof The Common Linnets voor eigen publiek staan en Myers en consorten kunnen zodoende terugkijken op een geslaagd optreden.

 WHITE

WHITE – Hoewel podium De Kapel eerder op de dag is gebruikt voor de Vestrock University dingt het met de hattrick Raglans, The Sherlocks, en White mee naar de titel Vetste Vestrockpodium. Met hun dansbare mix van indie- en funkrock, tovert het uit Glasgow afkomstige WHITE De Kapel in een zucht om in een stomende, stampende alternatieve discotheek. Hun zojuist verschenen album One Night Stand Forever, dat vol staat met aan Infadels- en Talking Heads-achtige indie-rock, leent zich uitstekend om live een zaaltje op stelten te zetten en dat doet WHITE met liefde. De band sluit op Vestrock een tour door Nederland af maar van vermoeidheid is geen spoor te bekennen. Aangevoerd door zanger Leo Condie, gaan de jonge Schotten vol gas met een mix van disco/wave (Blush), gloedvolle indiesongs als Living Fiction, nieuwe single Fight The Feeling en Hit Hit Hit (waarmee de Schotten tegen het einde definitief het dak van de Kapel eraf blazen), en opzwepende dance (Sweat, Step Up). De houten vloer golft zo erg, dat stilstaan geen optie is. Buiten staan rijen ongelukkigen die een van de meest onvergetelijke optredens van Vestrock 2017 op afstand moeten meemaken.

Rival Sons – Classic Rock is een tijd lang geassocieerd met mannen van middelbare leeftijd met bierbuiken en baarden, maar dat er niets mis mee is, bewijst het uit Long Beach afkomstige Rival Sons. Op Vestrock komt vooral het werk van hun meest recente album Hollow Bones aan bod, een plaat die bol staat van stevige rock in het straatje van Deep Purple, Black Sabbath, Guns ’N Roses en The Black Crowes. Met een oerdegelijke rockshow laten zij horen dat de klassieke Amerikaanse rock verre van dood is. Het leeft, is rauw, het zuigt, is scherp, maar vooral heel erg energiek.

 King Kong Company

King Kong Company – Je zal maar een bandje beginnen en in no-time in een adem genoemd worden met Chemical Brothers, The Prodigy en LCD Soundsystem. Het overkwam het uit Waterford, Ierland afkomstige King Kong Company. Dat zij hun self titled debuutalbum opnamen met Neil McLellan van The Prodigy hielp ongetwijfeld, maar als het er niet in zit kan je het er ook niet uithalen. King Kong Company haalt in De Tent als afsluiter van de zaterdag echt alles uit de kast. De met apenmaskers met ingebouwde equalizers getooide Ieren worden op het podium bijgestaan door twee energieke zangeressen in de meest bizarre outfits. Net als LCD Soundsytem speelt KKC alle instrumenten live, waarbij zij volop worden ondersteund door de meest denkbare en ondenkbare visual effects. Dit op je gemak bewonderen is er echter niet bij, want stilstaan is onmogelijk. Of zoals eerder een recensent in Ierland terecht opmerkte: Wie zich niet amuseert bij King Kong Company, kan beter even langs de EHBO, want zou ook zomaar kunnen zijn overleden.

 Biffy Clyro

Biffy ClyroBiffy Clyro, de Schotse rockband, heeft de eer om Vestrock af te sluiten. Dat Vestrock hen hiervoor heeft weten te strikken is best bijzonder, want als Biffy Clyro een voetbalploeg was speelde ze op Championsleague-niveau. Doorgaans staan de mannen dan ook als headliner op veel grotere festivals. Dat zij op Vestrock hun fenomenale livereputatie waarmaken, zal dan ook niemand verbazen. De Schotten doen waar zij goed in zijn: een bak met goeie herrie produceren, waarbij een goede balans wordt gevonden tussen muzikaal (en echt) vuurwerk en rustiger, toegankelijker nummers zoals de hit Many of Horror, die bedoeld is als afsluiter, maar op Vestrock, voor de toegift belandt. Sterke show en een waardige afsluiter.

En zo eindigt VESTROCK 2017 met het vuurwerk dat gedurende het hele festival in muzikaal opzicht aanwezig was. Weer en sfeer waren perfect, het bier was koud, en met name de tweede dag waren het bands uit Ierland (Raglans, King Kong Company) en Schotland (WHITE en Biffy Clyro) die ijzersterk voor de dag kwamen. Deze achtste editie van Vestrock was er, kortom, een om door een ringetje te halen.

LEES HIER HET VERSLAG VAN DAG 1.

Video's van sessies, interviews, optredens en reportages van Vestrock 2017 zijn hier te bekijken.

VERSLAG: THEO STEPPER.
FOTO'S: RENE OONK

Gezien: 

Eiland Buitenvest, Hulst, 03/06/2017

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

FIFA 18

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us