Recensie

Wavefest III. De Baroeg, Rotterdam.

Wavefest III. De Baroeg, Rotterdam., recensie, review, verslag

Het mooie lenteweer weerhield de doorgewinterde new wave liefhebber niet om af te reizen naar de derde editie van Wavefest, in metal/punk /wave bolwerk De Baroeg op Rotterdam Zuid. Het festival is het geesteskind van programmeur Marco van Belle die vorig jaar een hernieuwde belangstelling waarnam voor de new wave muziek in al zijn varianten, en die wilde combineren met indie bandjes die in welke vorm dan ook beïnvloed zijn door de new wave sound. En het werkt, want ondanks het prachtige weer verkiezen maar liefst 300 man publiek ‘zijn’ Wavefest boven een plekje op een terras. De zaal is dan ook al verrassend vol als om 16.00u. de eerste band aftrapt.

Het is in het begin wel even wennen aan het contrast tussen het biertje in de zon voor de deur, en op de tast je weg vinden in de volle donkere zaal, waar het Amsterdamse Silent Runners Wavefest III aftrappen met hun charmante, frisse (hoe paradoxaal dat ook klinkt) dark-/coldwave.  Wat meteen al opvalt is het mooie afwisselen tussen hoog en laag van de zanger en het energieke, machinale drumwerk, krachtig en effectief ondersteund door hoogritmisch pulserende synths. Het geheel werkt erg aanstekelijk in combinatie met Orchestral Manoeuvres in the Dark-achtige melodieën. Verrassend origineel. Silent Runners zorgen wat dat betreft voor een prima start van het festival.

 

 Silent Runners

 

De tweede act is A Projection uit Zweden. En die doen precies wat je van een Zweedse postpunk band verwacht, new wave in een nieuw hedendaags jasje steken, door het toevoegen van poppy indie elementen, strakke zwarte leren jasjes en zwart geverfd haar. De bassist draagt de band met zijn diepe en zware baspartijen. De zanger zorgt voor de bij het postpunk genre gebruikelijke Jim Kerr-achtige pathos. Lekker veel galm over de gitaren.  En de toetsten zorgen voor de nodige bombast. White Lies meets The Knife zeg maar.

Maar het eerste echte vuurwerk van de dag komt op naam van het Londense Desperate Journalist. De songs van hun tweede, uitstekende album Grow Up, dat begin vorig jaar verscheen, worden vol vuur gespeeld, met de charismatische zangeres Jo Bevan als absolute blikvanger. Ze mag dan ogen als Dolores O’Riordan van The Cranberries, haar stem heeft meer weg van een jonge Björk, ten tijde van The Sugarcubes, en contrasteert mooi met de vette indie sound (met een vleugje shoegaze) van gitarist Rob Hardy, en de drumpartijen van Caroline Helbert, die er op het oog hard voor moet werken, maar die retestrak is, en bovendien veel dynamiek toevoegt aan het bandgeluid. Prijsnummers zijn songs als Be Kind en Hollow, maar ook de nummers van de zojuist verschenen EP You Get Used To It vallen op.

 

 Desperate Journalist

 

En dat is het vervolgens de beurt aan Mecano Un-Ltd. Het huidige project van 'grote meneer in het genre' Dirk Polak, die het oude en legendarische Mecano van eind jaren 70 en begin jaren 80, de hoogtijdagen van de (post)punk en new wave, weer nieuw leven in blaast, met behulp van onder meer Mark Ritsema (Spasmodique), bassist Peter Jesse (Sommerhus) en Idan Karutchi van gothic act Sophya. 
Mecano Un-Ltd brengt een mooie mix van oud en nieuw werk. Het gepolijste nieuwe werk doet na een paar biertjes in de verte denken aan een mix van Bowie/Tin Machine en Birthday Party.
Maar het is met name het oude, wat meer avantgardistische werk, wat emotie en herkenning oproept onder de oudere fans, die in grote getalen aanwezig zijn. Muzikaaltechnisch is de uitvoering indrukwekkend. Strakke stops, heerlijke hakkende riffs, uitgekiende breaks en tempowisselingen en bloedmooie dissonanten. Achteloos perfect uitgevoerd.
Polak - hij heeft zijn mooiste retro colbertje aan, vers van de stomerij - reciteert grote delen zijn teksten, als ware hij de geestelijke voorganger van dit wave festival. Af en toe even uitrustend op de verhoging waar de drummer speelt. Handdoekje bij de hand.

 

 Mecano Un-Ltd.

 

Maar wat vooral opvalt is het spelplezier. Die spat er vanaf bij gitarist Mark Ritsema. Het is mooi te zien hoe hij intensief oogcontact onderhoudt met Polak. Dit is wederzijds respect wat te zien is. Het maakt allemaal duidelijk dat Polak voor Ritsma een grote inspiratiebron is en dat Mecano van grote invloed is geweest op het werk van Spasmodique. Maar ook complimenten voor bassist Peter Jessen, die samen met Ritsema speelde in alternative jazz-project Raskolnikov en tevens bassist was in het Rotterdamse Vim Fuego.  Tezamen met de onlangs vers ingevlogen drummer, die zijn drumstel op vakkundige wijze geselt, zorgt Jessen er voor dat de boel perfect bij elkaar gehouden wordt. De gedreven uitvoeringen van onder meer Untitled en Robespierre's Re-Marx zijn een van de vele hoogtepunten van de avond.

De aflossing van de oude garde wordt vervolgens verzorgd door het jeugdige en Vlaamse Whispering Sons (foto boven). We zagen deze Belgen al eens in Rotown. En toen al de vraag: horen we hier een zanger of zangeres? De verwarring wordt veroorzaakt door de podium houding (apathisch, zenuwachtig schokkend heen en weer bewegend), maar vooral die lage donkere stem. Maar goed. Fenne Kuppens is toch echt een zangeres, maar bij de eerste noten gaan we toch weer twijfelen. En dit bedoelen we als een compliment. Als ware Kuppens het androgyne zusje van Andrew Eldritch. Daar komt bij dat we veel Sisterhood en Sisters of Mercy referenties horen. Orgastische gitaarlicks, een hypnotiserende drumcomputer, aangevuld met electro percussie en synths. Donker, dreigend en zwaar, maar toch ook bij vlagen licht verteerbaar. Al met al zijn we getuige van een beangstigend urgent optreden van deze jonge Vlaamse honden. En dan moet de hoofdact van Wavefest III nog komen.

 

 And Also The Trees

 

Dat is het Britse And Also The Trees. Een gewaagde keuze van de organisatie, want ondanks dat de band in hun negenendertigjarige carrière een cultstatus heeft opgebouwd in eigen land, maar ook in Wallonie, Duitsland en Frankrijk(de band verkoopt makkelijk de Parijse Bataclan uit), is And Also The Trees in de lage landen nog een relatieve onbekende. Desalniettemin heeft de band ook in Nederland een trouwe following, getuige het aantal mensen dat vanaf overal in Nederland naar Rotterdam is gekomen, en prijsnummers als Slow Pulse Boy en Rive Droite woord voor woord meezingt.

And Also The Trees speelt op Wavefest III een indrukwekkende set waarbij de ervaring van vier decennia podiumervaring van de bühne  spat. Een selectie uit 40 jaar komt langs, van nummers als Virus Meadow en Slow Pulse Boy, via Prince Rupert, Dialogue en Brother Fear tot songs van recente albums als Your Guessen Hawksmoor and the Savage.
Een bijzonder intense afsluiter van Wavefest III, waar je als bezoeker meegesleept wordt in de betoverende melancholie van And Also The Trees. Een band die ook in Nederland een breder publiek verdient.

Conclusie: Wavefest III was uitermate geslaagd met een mooi en  uitgebalanceerde line up, die een mooie dwarsdoorsnede vormt van het rijke new wave genre. Maar het is vooral de mooie balans tussen nostalgische senioriteit en jeugdige, nieuwerwetse  urgentie, die deze editie zo ontzettend speciaal maakte. Niet gek dus dat er al een nieuwe editie gepland staat op 20 oktober. Hulde.

GEORGE MEIJER

Gezien: 

De Baroeg, Rotterdam, 07/04/2018

Muzine Beoordeling: 

9

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us