Konkurrent

Sin Fang - Spaceland

Sin Fang - Spaceland, recensie, review

Elektronische pop uit Ijsland met gastrol voor Jónsi (Sigur Rós).

Viet Cong is na heftige protesten terug als Preoccupations: "Het is maar een bandnaam"

Ruim een jaar geleden waren de vier Canadezen nog in Rotown. Het einde van een Europese tour voor Viet Cong kwam eindelijk in zicht en zanger-bassist Matt Flegel bekende erg naar huis te verlangen. Hij was van plan naar Vancouver Island te verhuizen en daar wat rust te vinden. Nu ontmoeten we elkaar weer, op een terras in Amsterdam. De voltallige band hangt er wat rond en geniet van even een dagje 'uit'. Van die verhuisplannen van Flegel is niks terecht gekomen. Van de rust evenmin. De Canadezen hebben een bizar jaar achter de rug. „We zijn met wortel en al uit de grond getrokken. Het is zo druk. Het normale leven thuis gaat dan een beetje naar de kloten.” Meest opvallende gebeurtenis in het afgelopen jaar is de naamwijziging van Viet Cong in Preoccupations. „Het begon allemaal met een show die we moesten afzeggen omdat een vereniging van Vietnamese studenten zich erg beledigd voelde door...

THE MUZINE SESSIONS: Ryley Walker - The Great And Undecided

Eind augustus verscheen Golden Sings That Have Been Sung, het derde album van het Canadese supertalent Ryley Walker. Een album dat voortbestemd lijkt om hoog in de jaarlijstjes van 2016 te eindigen (lees de albumrecensie hier).
Voor ons youtube kanaal Muzine.nl-TV namen we exclusief een akoestische sessie met Walker op.

Preoccupations - Preoccupations

Preoccupations - Preoccupations, recensie, review

avant-garde / experimentele indie.

Langzaam zwelt een atmosferisch geluid aan. Het lijkt een gruizige synth en lagen van atonale feedback van een gitaar. De sfeer is gezet met dit ongemakkelijk geluid. Dan valt de band in en horen we de diepe bariton van Matt Flegel over een pompende bassdrum en een synth die de hookline uitserveert; onheilspellend, duister, bezeten. De titel van het nummer is passend: Anxiety. Het Canadese viertal Matt Flegel, Mike Wallace, Scott ‘Monty’ Munro en Daniel Christiansen dat vorig jaar nog opereerde onder de naam Viet Cong keert terug na een enerverend jaar met een...

Angel Olsen - My Woman

Angel Olsen - My Woman, recensie

indie / alt.-country.

Angel Olsen verblufte de critici met haar plaat Burn Your Fire For No Witness in 2014. Dat was de eerste met een volledige band en hij verscheen onder de vleugels van het label Jagjaguwar. De Amerikaanse is opgegroeid in een traditie van folk muziek. Toch is daar niet heel veel meer van terug te horen op haar derde volwaardige album My Woman. Angel Olsen is nog jong maar heeft al een berg aan ervaring opgebouwd in samenwerking met een paar grootheden in de scene. Zo werkte ze als achtergrondzangeres met Bonnie 'Prince' Billy maar ook met bijvoorbeeld Wilco's LeRoy Bach. Het moet toch haast wel of al die ervaringen hebben deze jongeling een pak zelfvertrouwen gegeven en dat hoor je uit de poriën van My Woman sijpelen. My Woman is een geestdriftige popplaat met een paar ijzersterke singels zoals Never Be Mine en...

Khompa - The Shape Of Drums To Come

Khompa - The Shape Of Drums To Come, recensie, review

elektronica.

Wat de acht instrumentale nummers tellende plaat The Shape Of Drums To Come is de techniek waarmee deze is opgenomen. Achter Khompa gaat geen tien-koppige band schuil, zoals je bij de zintuigen teisterende muziek zou vermoeden, maar een enkele drummer; Davide Compagnoni. Hij drumde eerst bij Stearica, een power trio. Sindsdien is hij aan het zoeken geweest naar een methode om in zijn eentje muziek te kunnen maken en dat is dus gelukt. Met een simpele drumkit en een serie aan triggers weet hij te klinken als een complete band. En toch is alles live: hij werkt niet met achtergrond tapes of iets dergelijks. Alles...

A Treehouse Wait - Interlude

A Treehouse Wait - Interlude, recensie, review

indiefolk.

Als iets het geluid representeert waarmee dit muzikale decennium geïdentificeerd zal worden, zijn het wel de Oh-Oh-Ooh-koortjes. De voorzet werd gegeven door Mumford & Sons en The Lumineers kopte hem moeiteloos in. Daarmee zijn ze verantwoordelijk voor een nieuwe lichting “folk” artiesten en een door iedere Janboerenfluit mee te zingen refrein. Lekker op de festivals en goed voor het saamhorigheidsgevoel. Het trucje wordt al snel elders overgenomen en is terug te horen bij alles vanaf het (Junior) Songfestival tot aan Avicii en Hardwell. De single Faith van A Treehouse Wait tapt ook...

Roosevelt - Roosevelt

Roosevelt - Roosevelt, recensie, review

nu-disco.

Debuutplaat van Marius Lauber, talent uit Keulen. Tot nu toe bracht hij enkele singles en een EP uit op het aan Hot Chip gelieerde label Greco Roman. Lauber heeft rustig de tijd kunnen nemen om aan zijn repertoire te werken, onder hoede van synth-nerd Joe Goddard (The 2 Bears, Hot Chip). Het is alsof Goddard zijn protegé als 'eigen kweek' voorzichtig wil brengen; meerdere keren is het debuutalbum aangekondigd maar het heeft uiteindelijk jaren op zich laten wachten. In 2015 werd dan eindelijk geconcludeerd dat Lauber over voldoende sterk songmateriaal beschikte om de plaat op te gaan nemen. Waarbij wel een aantal eerder uitgebrachte nummers op het debuut terugkeren, zoals Colours en Sea. Lauber mocht bij het opnemen van de plaat putten uit de grote verzameling analoge synths van Goddard die, zo vertelde Lauber Muzine.nl eerder dit jaar, overal in zijn....

Pascal Pinon - Sundur

Pascal Pinon - Sundur, recensie, review

folk(tronica).

Pacal Pinon, vernoemd naar de vermaarde circusartiest Pasqual Pinon, is de band van de tweelingzusjes Ásthildur en Jófríður Ákadóttir. De titel Sundur komt van de Ijslandse uitdrukking sundur og saman dat zoiets als 'niet bij elkaar maar toch samen' betekent. Het beschrijft de band van een tweeling die ver bij elkaar vandaan is, maar toch altijd verbonden blijft. Die band zorgde ervoor dat de twee elkaar weer opzochten en muziek gingen maken. Het eindresultaat is een album met 11 kleine liedjes, vaak met minimale begeleiding, maar wel barstensvol melancholie. Hoe ingetogener de nummers zijn, hoe beter ze lijken te werken. Zoals...

Alex Cameron - Jumping The Shark

Alex Cameron - Jumping The Shark, recensie, review

synthpop.

In de jaren tachtig bracht Colin Newman van Wire een paar soloplaten uit waar hij wat experimenteerde met synthesizers. Soms tot op het bot uitgeklede platen met alleen staccato toetsen en zijn stem. Onwillekeurig moet je er aan denken als je luistert naar de eerste plaat van Australiër Alex Cameron. Acht nummers lang hoor je bijna enkel en alleen zijn stem en een enkele toetsenpartij; en als hij eens echt uitpakt misschien nog een tweede toetsenlijntje en een ritmeboxje. Electro in zijn meest pure maar ook kale vorm. Puur zijn ook de liedjes van...

Pages

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us